Afscheid van de verzorgenden in De ingelanden

Beste verzorgenden van Ellen in de Ingelanden:

Ik laat jullie langs deze weg in gezamenlijkheid weten dat Ellen per volgende maand De Ingelanden verlaat om weer thuis te gaan wonen. Met die gedachte speelde ik al een aantal maanden. Ze werden gevoed door het voor mij onverkwikkelijke bestuursbesluit DI specifiek voor dementie in te richten. Maar zeker ook door de ervaringen die ik met Ellen tot twee keer toe deze zomer opdeed in verpleeghuis Lückerheide in Kerkrade waar holisme plaatsmaakte voor differentiatie bij de behandeling van dementerenden. Er ging in Limburg een wereld voor ons open. Zó kon het dus ook. In mijn nieuwe boek dat maandag ten doop wordt gehouden, ga ik uitvoerig in op het kwaliteitsaspect in de verzorging van dementerenden waaraan mede ten grondslag moeten liggen: optimale kennis van de verschillende dementievarianten en het zoveel als mogelijk bij elkaar brengen van bewoners met dezelfde symptomen. Pas dán sorteert kleinschalig wonen het beoogde effect. Zo niet dan is het het paard achter de wagen. Zie ook in dezen mijn artikel over meerdere pagina’s in het jongste nummer van Parkinson Magazine. Hugo Borst is in dubbel opzicht een collega van me, als journalist en als mantelzorger. Met wat hij gisteren in het AD schreef ben ik het voor een groot deel roerend eens. Geliefden verdienen een betere verzorging dan thans in brede zin manifest is. Maar dat is niet louter de schuld van de hogere echelons. Ik merk op dat de verzorgenden niet ‘vaak’ het stempel goed moeten krijgen doch ‘altijd’. Dat dient als uitgangspunt. Het is immers de core business. Zo heb ik me vorige week woensdag weer zeer verbaasd over (en geërgerd aan) de gang van zaken bij de lunch in de woonkamer. Eén mevrouw (in opleiding) die alleen voor de lunch opdraaide terwijl het merendeel van de bewoners bij de maaltijd geholpen moet worden – het zijn aspecten die ik niet begrijp. En die ik ook nooit zal vatten. Welk een logistiek! Bovendien stond de tv knetterhard aan op een onnozele tekenfilm met infantiel geluid. Mensonterend. De bewoners zaten er met hun rug naartoe. Ja, en dan grijpt deze mantelzorger maar weer eens in. Zulke bevindingen hebben niets met de bezuinigingen van doen. Het is de mentaliteit. Het is de zorgvuldigheid. Het is nadenken over hoe je je werk verricht tot in al zijn noodzakelijke details. Ze onderstreepten maar weer eens de juistheid van mijn beslissing een PGB aan te vragen en vanuit dat PGB in zee te gaan met een bureau dat Ellen thuis dagelijks komt verzorgen op vaste uren ’s ochtends, ’s middags en ’s avonds. Bovendien beschikken we over een trouwe club vriendinnen die de helpende hand willen toesteken.
Vanmiddag komt vriendin Wil naar Ellen toe. Samen met een intussen andere vriendin: Agnes. Zelf ben ik vanmiddag op uitnodiging in Zeist waar ik een praatje houd voor een zaal met verzorgenden uit de verpleegwereld over de gevoelens, de verwachtingen en de (helaas niet vanzelfsprekende) rol van mantelzorgers bij dementie van een partner. Wat er dan op je afkomt is zo heftig dat dit slechts gevoeld en begrepen kan worden door mensen die op eenzelfde wrede wijze een geliefde aan dementie hebben verloren of bezig zijn te verliezen. Op één van de warmste zaterdagavonden in september reed ik even na achten van Ellen in DI terug naar huis. Overal zag ik fietsende echtparen van mijn eigen leeftijd. Ik verbeet me. Achter mijn ogen brandden de tranen. Ik wist dat mijn buren thuis een barbecue hadden. Ik haatte mijn huis. Het voelde vacuüm. Ik reed door naar Scheveningen. Naar de boulevard. Voor twee pilsjes. Ze dienden niet zozeer als dorstlesser maar als verdrietlesser. Aan het tafeltje naast me bietste ik een sigaret. Met het echtpaar raakte ik in gesprek. Ja inderdaad, ik had verdriet, ik miste mijn vrouw en ze was niet inwisselbaar. Ik wilde ook niet verliefd worden of kunnen worden op een equivalent. De kansen deden zich voor. Ik wilde vasthouden aan het vertrouwde, aan mijn grote liefde die vaak zo ver weg was en gelukkig toch ook weer zo dichtbij bleef. Na die twee pilsjes ging ik terug naar De Meern. Alle energie voor weer een nieuwe mantelzorgdag was terug.
Ik ben een kritisch persoon (en verzaak niet). Niet voor niets heb ik het ver geschopt in de gedegen journalistiek (ook als leidinggevende). Ik vind dat het op sommige punten in DI beter kan en beter moet. De uitnodiging van locatiemanager Joke v.d. Weiden om nog eens daarover met haar van gedachten te wisselen, neem ik van harte aan. Ik ben veel personen in DI dankbaar voor de afgelopen drie jaar. Ik wil psychologe Gerrie Oosterhagen zeer in het bijzonder noemen. Dat geldt ook voor welzijnsmedewerkster Elly Wolf. Dat geldt voor Lily van Persie van de creatieve en kunstzinnige therapie. Dat geldt voor de verzorgenden op de dagen dat ze er ook daadwerkelijk ‘stonden’. Elvan Simsek vond ik een uitstekende co-verpleegkundige. Besef dat ik afkomstig ben uit een branche waarin je dagelijks wordt afgerekend op je prestaties – niet alleen door je redactiechef maar nadrukkelijk ook en zonder omwegen door je lezerspubliek. Besef ook dat ik in mijn jonge jaren door de journalistieke mangel ging in Amsterdam en daar ben gevormd. Ik haatte mijn scherpslijpers van destijds nog wel eens, maar ik hield ook tegelijkerrtijd van ze. Ze haalden het beste in me naar boven. In mijn colleges later voor de Erasmus Universiteit en de Hogeschool in Tilburg noemde ik mijn vroegere ‘beulen’ vaak uit erkenning. Ellen voelt dat haar terugkeer naar huis aanstaande is. Te veel mensen schrijven dementerenden nog te snel af. Ellen neuriet thuis. Ellen beroert thuis weer de toetsen van haar piano. Onophoudelijk houdt ze mijn hand vast en kust die. Het is de persoonlijke aandacht. En het nuttigen van maaltijden thuis met persoonlijke hulp en de tv uit. Ja, geen lawaai op de achtergrond. Ik zal er ook vandaag in mijn spreekbeurt voor verzorgenden in Zeist op inzoomen. Ik dank jullie. En eenieder die ik deze laatste dagen nog tref, zal ik persoonlijk de hand schudden. Lieve groet voor nu.
Johan Carbo.

Johan

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *