Als blinden in de mist van Vrouwenpolder

Ha die Johan-de-blogger!

Jawel: van ons zessen in Vrouwenpolder was er maar één die geen pilletje, tabletje of bruiswater hoefde te slikken. De overigen leden aan te hoge bloeddruk, hartruis, depressie of een eventuele slijmbeurs – ik bedoel ontstoken slijmbeurs. Want een gewone gezonde platte beurs, daar schijnt niks tegen te zijn.
Maar de pillen deden hun werk, de harten klopten geruisloos, de beurs zwol niet en de terneer gedrukte geest zwol langzaamaan een beetje op. Lachen konden we allemaal nog, maar wandelen deden we als blinden in de mist. Juist toen we weg zouden en in ons prachthuis al twee stofzuigers lieten ronken, bleef de zon maar schijnen. Stofzuigers uit en naar het strand. Verrommeld! Yuppententen op hoge poten, inpandige kite surf school en in het zand een boulder building voor de kids die te goed zijn voor de metalen schepjes van vroeger. Ze zijn al meer dan 60 jaar in mijn oren aan het nakrassen over het asfalt tussen de eindhalte van de Blauwe Tram en het Scheveningse Luxe Bad. Bij de yuppentent trouwens vier whiskeys en twee cognacs op de kaart en een schilderij boven de damesplee. Ons bent niet meer zunig, maar veel Zeeuwen zie je ook niet meer daar in duin en op strand, behalve in de bittere koude die ene jonge mevrouw met godvrezende kuise rok boven vleeskeurige nylons.
Claudia de Breij viel me alles mee, ik kende haar alleen als tafeldame bij dat drukke programma met al die D’s. Ze is geen natuurtalent op de Bühne – graag met lange üü! – maar haar act als gekrenkte kronkelende Thierry Baudet op de vleugel met een prachtige La vie en rose maakte alles goed. En die band die mocht ik ook wel net als veel scherpe en toch niet gemakkelijk hatelijke sneers aan regerende politici. Maar het was wel veel Hollandse politiek, ik had nog wel wat meer nare tendenzen uit onze knallende samenleving verbeeld willen zien.
Nou, je ziet ik ben er nog en ben weer thuis. Nog steeds niet uitgerust – ik was degeen van de vermeende ontstoken slijmbeurs – maar het gaat hopelijk de goede kant op. En dit moest ik wel even schrijven nadat ik je blog had aangeklikt, je kost me m’n nachtrust Carbootje! In De Meern knalt het dus ook al zo onhebbelijk – met Beatrix te spreken. Dat vind ik in deze hoeveelheid, frequentie en decibellen zo’n agressief rotgebruik, hoewel ik ook wel eens een oh en ah liet klinken bij siervuurwerk. Maar dat is dan ook van een oogverblindende schoonheid. Mijn god, wat een krankjoreme wereld op hol. Zouden de mensen echt niet zonder kerk of dominee/ pastoor kunnen, is dat het? Billen knijpen gaat nog wel op eigen kracht.
Ik word er niet vrolijker op, maar daarvoor moet je ook wel stekeblind – zie ook rubriek vuurwerk – zijn of een ziekelijke hang naar originaliteit bezitten.
Desniettemin hoop ik je instuif – lang niet gehoord, die term – te komen opvrolijken. Wil je me nog even zeggen hoe laat we mogen stuiven? Sinds ik een smart phone heb, vliegen de mailtjes ongevraagd uit de box. O nee out of the box.
Tot maandag, groeten enzomeer voor jullie bei,
Jeannette

Johan

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *