Mevrouw Hulzebos

Poppenkast! Wat een onvoorstelbare poppenkast! Je zal maar naar zo’n mevrouw je oren laten hangen. En hoeveel mensen doen dat niet in heel hun onwetendheid en onschuld? Je oren trouwhartig laten hangen naar mevrouw Hulzebos van de medische hulpmiddelenleverancier M. bijvoorbeeld.  ‘In dezen heb ik gekozen voor een passieve lift gezien de geringe/ geen sta functie van uw echtgenote.’ Oh ja? Hulzebos voegt toe dat de passieve lift maandag 14 januari 2019 zal worden afgeleverd op ons huisadres. Ik? Ik Hulzebos? Ik Hulzebos heb ekozen voor? Passieve lift? Om de donder niet! Het moet een actieve lift zijn, geen passieve! Wat zullen we nu beleven? 

Het ontploffingsgevaar bij de  mantelzorger openbaart zich. In volle hevigheid. Implosie. Alsof er een hele fabrieksloods barstensvol vuurwerk van het zwaarste illegale kaliber de lucht in vliegt. Het knettert aan de anders zo bedaagde Zonzijde. Mevrouw Hulzebos is de schuld. Die heeft het lont in het kruitvat ontstoken. Die vrouw heeft niets op eigen houtje te beslissen. En zeker niet zoiets ingrijpends op het proces van parkinson als een passieve tillift. We kennen haar niet eens, het uitleenteefje. 

De mantelzorger pakt geagiteerd zijn prehistorische mobieltje, tikt het nummer in van de organisatie voor medische hulpmiddelen, en vraagt via een keuzemenu naar zijn schietschijf mevrouw Hulzebos. Haar collega laat weten dat onbekenden niet zo maar met mevrouw Hulzebos worden doorverbonden. O nee? Dat mag niet. Voorschriften. Regels zijn regels. Er wordt niet doorverbonden. Het maakt de zaak alleen maar erger. Mevrouw Hulzebos zal misschien wel vaker voor een akkevietje hebben gezorgd. Waar het over gaat? Over die ene hersenloze, hondsbrutale zin in de voor het overige tot dan plezierige correspondentie aangaande een actieve lift voor mevrouw Carbo met registratienummer enzovoorts. Mevrouw Hulzebos wordt verweten onverantwoordelijk te zijn geweest met haar maffe mail. Ze is haar boekje te buiten gegaan. Herinneringen komen boven aan dat doorrookte keffertje in vale jeans. Aan Mrs. Grauwheid die voor directrice speelde in het eerste verpleeghuis en die Ellen het liefst vanaf dag één wilde hospitaliseren. Had deze onappetijtelijke tackel haar zin gegeven en Ellen was vermoedelijk al jaren dood geweest. Ach ja, het is maar een ander! Moet je maar niet ziek worden! 

De collega zegt niet goed te begrijpen wat er mis is aan die gewraakte zin van mevrouw Hulzebos. Ze reageert alsof ze het over een zak drop heeft.  Het heeft iets superieurs. Zo van: wij weten wel wat goed is voor uw vrouw ook al kennen we haar niet. Dat hoeft bij de firma klaarblijkelijk ook niet. Niets mis met die zin? Nou werkelijk álles is er verkeerd aan! Godver! En de mantelzorger steekt nog maar eens een paar rotjes en gillende keukenmeiden af door de telefoon. Of de collega van mevrouw Hulzebos ook even iets mag terugzeggen? Madame begrijpt heel goed dat een passieve lift buitengewoon confronterend is voor eenieder die daarmee te maken krijgt. Héél confronterend. Zo’n passieve lift leidt inderdaad naar een foetushouding. Heel confronterend allemaal als gezegd. De zieke kan van lieverlee mogelijk alleen nog maar de tijd in bed doorbrengen. De fysiotherapie kan inderdaad worden afgeschaft. Dat is een zinloze bedoening geworden. Op naar het einde! Maar heeft de mantelzorger niet zelf geschreven dat zijn vrouw nog maar tien tot twaalf seconden kan staan? Ze bedoelt maar… Haar zeer deskundige collega Hulzebos bij klantenservice van de firma in medische hulpmiddelen, ze komt bijna klaar op de deskundigheid van haar collega, heeft op grond van die tien tot twaalf seconden begrijpelijkerwijs besloten tot een passieve lift. De collega van Hulzebos staat daar vierkant achter. Ze hijgt ervan. 

O ja? Wel godverdomme. Poppenkast! Besloten? Wat is dit voor een gebazel? Waar zijn de lucifers voor een nieuwe rookbom! Mevrouw Hulzebos heeft helemaal niets te beslissen. Daar is zij niet voor! Nee, nu moet de mantelzorger niet gaan vloeken, daar houden ze bij de firma niet van. De mantelzorger wenst te vloeken als daar alle reden toe is en hij heeft alle reden. Zo’n ingrijpende beslissing als een passieve lift wordt genomen in overleg. Om te beginnen in overleg met hem! Uitroepteken. En eventueel in mede overleg met deskundigen die mevrouw Carbo kennen en die van de thuissituatie op de hoogte zijn. Betrokkenen die van de hoed en de rand weten! Weer een uitroepreken. Nondeju zeg! Who the hell is die mevrouw Hulzebos? De mantelzorger had tot een halfuur geleden nog nooit van dat mens gehoord. Veel meegemaakt intussen maar dit slaat werkelijk alles. 

Of de collega van mevrouw Hulzebos zich goed wil realiseren dat zij klanten hebben en geen cliënten. Laat staan patiënten! Mevrouw Hulzebos levert hulpmiddelen en hoeft niet voor arts of neuroloog of fysiotherapeut of verzorgende of partner te gaan spelen. Een passieve lift betekent het opgeven van het laatste restje levensvreugd en levenskwaliteit en daarover zal een onbekende juffrouw als ene Hulzebos op een achternamiddag en op kilometers afstand eventjes tussen twee kopjes koffie door een beslissing nemen? De mantelzorger permitteert zich nog een vloek uit een zijkamer van zijn hart. En als het haar partner eens was geweest, wil de mantelzorger op hoge toon weten. Hij krijgt als antwoord dat die vraag niet aan de orde is. Welja, zo lusten we er nog wel één. Je zou ze met hun eigengereide koppen tegen mekaar slaan.

 De collega zucht vanuit een misplaatste en fnuikende loyaliteit aan – zo te horen – superster en glamourgirl Hulzebos en wil een eind aan dit gesprek vol dynamiet. Er zit weinig siervuurwerk bij. Op de bestelbon zal van passieve lift actieve lift worden gemaakt en met het opgeheven vingertje: op alle verantwoordelijkheid van de mantelzorger. Zo, dat heeft ze toch maar even stevig aangepakt. De firma zal trots op haar zijn. In gedachten ziet de mantelzorger deze mevrouw naderhand zelfvoldaan voor de spiegel staan en haar neus bij poederen. Alle verantwoordelijkheid voor de mantelzorger en tevens wettelijk vertegenwoordiger? Maar natuurlijk! Die verantwoordelijkheid geeft hij ook niet uit handen. Of meent klantenservice van een winkel in thuiszorgartikelen ineens verantwoordelijk te worden voor een haar totaal onbekende klant? Het kan altijd nog gekker.  

De vechtlust blijft. Nog steeds energie. Waarom worden buitenstaanders te eigen als het om chronisch zieke mensen gaat? Waarom verliest men de verhoudingen uit het oog? Zoals ook sommige vrienden en bekenden. Waarom dat aanmatigende? Nog maar eens een keer bellen naar die operettefirma. En dan naar de baas van dat arrogante strijkorkest vragen. De jongeman die opneemt mag niet doorverbinden en lijkt op een bandopname. Voor klachten is er een speciale procedure. Dat gaat schriftelijk en dan is er een commissie en dan… Net de dertig gepasseerd en nu al levensmoe. Wel godverdomme. Het is zo’n ingewikkeld en tijdrovend protocol dat klanten het wel uit hun hoofd laten om te gaan klagen. Dus alom tevredenheid onder klanten van de firma. De jongeman wordt gaandeweg toeschietelijk. Hulzebos en collega kunnen er per saldo een puntje aan zuigen. Wat er precies aan de hand is? De mantelzorger pakt zijn laatste voetzoekers. Parkinson en Lewy Body. Liefdevolle opvang in de thuissituatie. Meermaals als rolmodel afgeschilderd door zorgprofessionals. Twee keer per week fysiotherapie. Elke dag een wandeling in de rolstoel. Nog een vakantieweekend gepland in De Panne. Dat maar alvast annuleren met de komst van de passieve lift waartoe het dwaallicht Hulzebos in haar oneindige wijsheid heeft besloten?

Het is voor deze zoveelste medewerker bij klantenservice duidelijk: er behoren vanaf zijn bureau en dat van zijn collega’s geen beslissingen te worden genomen. Niet eigenmachtig kiezen voor wat dan ook. Hij wil wel advies geven. Nog tien tot twaalf seconden dat uw vrouw kan staan? Tel twaalf seconden! Dat is nog tamelijk veel voor een transfer. Over welke afstand vinden die transfer plaats? Nog geen twee meter? Nog niet aan een passieve lift beginnen meneer! De jongeman is duidelijk. Een actieve lift, glashelder, zo lang dat kan. ‘Die leveren wij u. Dat is zo-even al in ons systeem veranderd. Wanneer zou u die passieve lift, die een actieve lift is geworden, ontvangen? Volgende week maandag? Dat wordt morgen al. Waarom nog een halve week wachten? Morgen dus. Het scheelt u een rug. U bent dan thuis?’

Maar goed dat we niet al ons vuurwerk met Oud & Nieuw hadden afgestoken. Het kwam nu even uitstekend van pas. Zoals ook het afzweren van de beginselen uit de gereformeerde opvoeding. De firma moet maar eens een hartig woordje praten met medewerker mevrouw Hulzebos van klantenservice. Over de piketpaaltjes aangaande haar bevoegdheden bijvoorbeeld. Je zal je oren maar laten hangen naar zo’n portret. Wat hadden we onszelf dan aangedaan?! Wat hadden we ons op de hals gehaald! 

PS 1

Actieve lift stipt afgeleverd als beloofd door de jongeman. Meteen uitgeprobeerd. Hij voldoet. De actieve lift is een voltreffer. Ellen langzaam met tamelijk gestrekte benen (en licht gebogen knieën) uit bed getild en met een zachte landing (kom daar op Schiphol maar eens om) op het toilet gezet. Afstand nog geen twee meter. We telden de seconden, we hielden heel wat seconden van die twaalf over. We dachten aan mevrouw Hulzebos. En die andere wijsneus. En we lachten. De hulpmiddelenleverancier heeft inmiddels schriftelijk laten weten de gang van zaken rond Hulzebos en haar stijve SGP-collega intern te willen onderzoeken. Ze doen hun best maar. Verzorgende Trudy las het blog voor aan haar echtgenoot. Beiden zijn bekend met mantelzorg. Heel erg bekend zelfs. Al járen. Trudy: ‘Knap hoe dit alles nog met humor is opgetikt. Ik zal maar niet zeggen wat Norbert van die mevrouw en die andere trut vond. Hij is al jaren klaar met dit soort mensen.’ 

 

PS 2 Alle hens

Het verpleeghuis krijgt te maken met een audit. Een wat? Een audit. Gelukkig wordt zo’n inspectie ruim van tevoren aan de directie meegedeeld. Opdracht van de verpleeghuisleiding aan alle medewerkers: ‘Kijk goed in de koelkast van de woongroepen of daar etenswaar in zit die over de datum is. Zo ja, dan tijdig weggooien.’ Verzonnen dit? Was het maar waar.

 

PS 3 De Panne

Zou het voor Ellen dan toch nog een keer komen tot een vakantieweekend in De Panne? Het lijkt er verduveld veel op. Bruno en zijn hotelbrigade van Cajou willen haar weer eens flink verwennen binnenkort, zo schreven ze. De thuiszorgwinkel van West-Vlaanderen in Roeselare en Brugge heeft een rolstoel beschikbaar met hoge rug voor steun aan schouders, nek en achterhoofd. Met zo’n rolstoel kunnen in De Panne mooie wandelingen langs zee of in de duinen worden gemaakt. Cajou wil die rolstoel van tevoren gaan ophalen met het bestelbusje van het hotel. Zodat die klaarstaat bij aankomst van Ellen. Diana gaat weer mee. En zal zeker in De Panne vanuit hotel Cajou de trambaan oversteken en naar het restaurant Pammier wandelen. De eigenaar van Pammier en zijn vrouw komen ook uit Afghanistan. Hij studeerde letteren en ook hij en zijn vrouw vluchtten voor de Taliban. ‘Wij vormen een verloren Afghaanse generatie’, zo sprak de eigenaar van Pammier (50) eind november van het afgelopen jaar. ‘We willen graag terug naar huis, maar kunnen niet, we moeten met die wetenschap leven’.  

 

PS 3   

Dag Johan,
Omdat Lewy Body voor ons volslagen onbekend was, struinde ik internet af om zoveel mogelijk te weten te komen. Zodoende kwam ik op jouw website. De liefde van jou voor jouw Ellen spatte ervan af. Veel herkenning. En dat deed mij goed. Inderdaad, een onbegrijpelijke ziekte. Raadselziekte. Zomaar een voorbeeld: soms begroette mijn man Jan mij leuk en bijna gewoon. Ik blij! En als  ik dan naast hem ging zitten zei hij: ‘Niet hier zitten jij, want daar zit mijn vrouw.’ Dat dus.
Later werd het een onverstaanbaar gemompel. Heel fijn dat je schreef over communiceren  met ogen en wenkbrauwen. Dat  deed Jan ook. Geweldig toch. En tot drie dagen voor zijn einde tuitte hij nog heel langzaam zijn lippen als ik zei: ‘Jan zullen we zoenen?’ Ik ervaar het nu nog als puur geluk. 
Ik wens je nog een goede tijd met Ellen. En mooie wonderbaarlijke momenten.
Hartelijke groet,
Elly Wittebrood.

 

 

Johan

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *