Als Ellen het vroeger thuis weer eens te bont had gemaakt

Beste Johan Carbo,

Het heeft even de tijd genomen: alle informatie, die ik van u heb mogen ontvangen en het lezen van uw boek. Zo invoelbaar! Zo mooi verwoord! Overigens ben ik Ellens volle nicht en niet haar neef, maar dat terzijde. 
Ik ben de oudste dochter van de oudste halfzuster van uw schoonvader, mijn oom Will. De oudste halfzuster heette voor Ellen Tante Mies, mijn moeder, getrouwd met Jacques Linssen, mijn vader. Wij waren thuis met vier kinderen: Annelise, vernoemd naar de stiefmoeder van oom Will en mijn oma: Anna Elisabeth (verkeerd opgegeven in mijn vorige mail). Dat ben ik ( 1944). Dan anderhalf jaar later Henriëtte, vernoemd naar onze andere oma, Hendrika Jacoba Linssen-Hooijer. Zes jaar later broer Fokke Theo, evident hoe dat zit: vernoemd naar beide grootvaders, opa Fokke van moederszijde en opa Theo van vaderszijde. En dertien jaar later Edith Hermine, vernoemd naar een tante uit de Linssenfamilie. 
Oom Will (uw schoonvader) was zestien jaar ouder dan mijn moeder. Met Tante Bee (uw schoonmoeder) woonde hij aanvankelijk in de Kweekschool van het Leger des Heils aan de Amstelveenseweg in Amsterdam. Wat ben ik daar als klein kind vaak geweest! En wat vond ik het daar geweldig! Later werd het daar te klein en woonden zij vlakbij bij ons: zij op de Reinier Vinkeleskade en wij in de Roelof Hartstraat in Amsterdam.
Mijn moeder was al heel lang seculier en had een mondaine en vooruitstrevende levensvisie. Hetgeen zeer in de smaak viel bij zowel Wiebe als bij Ellen. Zowel Wiebe als Ellen kwam heel graag en heel vaak bij ons. Ma deed ook altijd een goed woordje, als Wiebe c.q. Ellen het in de ogen van thuis weer eens iets te bont hadden gemaakt. Het ging dan altijd om rokkenjagen en helaas, de woedeaanvallen van Wiebe en de nagellak en de lippenstift van Ellen. Ik zag enorm op naar Ellen. Drie jaar leeftijdsverschil is op zo’n leeftijd waarschijnlijk toch erg veel. Ik heb altijd het idee gehad dat ons leeftijdsverschil wel vijf jaar, zo niet meer, was. Ik kan mij niet herinneren dat neef Fokke vaak bij ons kwam. Want de oudste broer van Ellen was, voor zover ik me iets herinner van die tijd, druk als cadet op de Kweekschool van het LdH. Wel ging ik daar zo af en toe langs, want zij hadden altijd lekkere ontbijtkoek. Wat ik thuis niet kreeg: slecht voor je tanden. Hij was ook zoveel ouder dan ik, en zag mij waarschijnlijk niet echt staan.
Ik heb u ongetwijfeld in het verleden eens ontmoet. Dat is maar één keer gebeurd, voor zover ik me kan herinneren. Op het grote feest van Fokke, die toen, als ik het goed heb, 75 of 80 werd. Daar heb ik Ellen voor het eerst en voor het laatst weer meegemaakt na alle lange jaren. Wij hebben toen eindeloos in een hoekje met elkaar gesproken. Wiebe was er ook, gezeten in een rolstoel en niet (meer) aanspreekbaar t.g.v. zijn psychische ziekte. 
De adellijke dame waar u over schrijft is mevr.  voornaam? Engelberts van Bevervoorde, die de broer van opa Fokke Palstra, captain Wiebe (hij was kaptein bij het Engelse Leger), heeft ontmoet in 1887 of 1890 in Kampen. Zij is met hem getrouwd en heeft mogelijkerwijs nog lang een belangrijke rol in het Leger gespeeld. Wat er met deze Wiebe is gebeurd en of er kinderen zijn uit dat huwelijk weet ik niet. 
Mogelijk speelt er nog een andere naam een rol: Cappeine van de Capello. Ik heb mijn moeder wel eens gehoord over een nicht van haar die zo heette. Een paar jaar geleden heb ik haar eens ontmoet. Zij vertelde mij dat dementie in de familie voorkomt. Ik had geen idee. Zowel mijn moeder als haar jongere zuster Frieda zijn rond de 80 ook dement geworden. De derde zuster, Loekie, is op 38 jarige leeftijd gestorven aan diabetes mellitus, verwaarloosd door haar huisarts. 
Ach, wat een verhalen allemaal.
Ik zou u graag eens willen ontmoeten en ik zou graag een bezoek willen brengen aan Ellen, als u dat ook goedvindt. Zullen we een afspraak maken?
Met vriendelijke groet,
Uw nicht van de koude kant, Annelise Mulock Houwer-Linssen.
kustvrij2
Hier volgt natuurlijk snel een afspraak op met de volle nicht (dus niet neef) van Ellen, mevrouw dr. Annelise Mulock Houwer-Linssen.  Een ontmoeting als één van de verjaarscadeaus voor Ellen. Inderdaad, wederom een verjaardag binnenkort, wonderbaarlijk toch! Ze lijkt het opnieuw te gaan halen. Een verjaardag die ook voor de rest een heel speciaal tintje gaat krijgen. De voorbereiding is bezig. Tot in De Panne toe. Naar het in 2017 verschenen boek: GEEF ONS OOK MORGEN. In Cajou tjilpte Bianca, de cheffin van de ontbijtploeg, dat ze de verjaardag van Ellen ‘als beloning voor haar doorzettingsvermogen’ zo feestelijk mogelijk wil laten beginnen in maart. De thuiszorgwinkel in Veurne levert een eersteklas rolstoel met hoge rug en hotelbaas Bruno van Cajou gaat die tevoren met zijn bestelbusje ophalen. Pammier zorgt voor mosselen ‘op zijn Afghaans’. Op Overvecht in Utrecht zorgt de thuiszorgwinkel voor een gloednieuwe transportrolstoel. Voor eventueel onderweg. Snoerde bij voorbaat vrienden de mond toen ik ze vertelde dat we opnieuw gaan proberen Ellen naar zee te krijgen. Ik deed het heel pedant. Mijn pantser. Want al die adviseurs om wie we niet verlegen zitten, we hebben zoetjesaan meer last van hun dan van de parkinson en Lewy Body.
Vertelde vanavond Ellen over dochter Annelise van tante Mies. ‘Tante Mies’, fluisterde ze met pretoogjes. ‘Weet je het nog lieverd?’ Ze knikte terloops, glimlachte en leek in gedachten verzonken. Opmerkelijk tafereel. Ja, ze wist het nog. Amsterdam. Lang geleden. De Beethovenstraat vlakbij, de Apollolaan om de hoek. De Reinier Vinkeleskade. Een paar huizen verder woonde de letterkundige en essayist Karel van ’t Reve. Naar de Stadionweg toe actrice Mary Dresselhuys en haar vliegenier. Het Amsterdam van de jaren vijftig. De tram. Dat vertrouwde knarsende geluid. Haar jeugdjaren. De tiener (de priktol voorbij) met al heel voorzichtig rooie nagellak en lippenstift. Dat mocht thuis niet. De flirtende tiener met middelste broer Wiebe als haar grote maatje. Wiebe: in de oorlog op Java te oud voor het kamp van de vrouwen en de kinderen. Dus gescheiden van zijn moeder en kleine zusje. Maar met zijn teddybeer onder zijn arm en duim in zijn mond, zeven nog maar, natuurlijk nog veel te jong voor het jappenkamp met volwassenen. Volwassen mannen die hij geen van allen kende. De peuter Ellen in het jappenkamp op de arm van haar ondervoede moeder Bee. De urenlange voettochten door de rimboe bij veertig graden. MAM KIJK NAAR DE STERREN. De tiener Ellen met al vroeg mondaine trekjes, de mooie meid. Mijn vrouw! Ze had stewardess willen worden, maar dat mocht niet van haar vader. Te wuft. Maar er was geen houden aan. Mijn vrouw in kleding van Italiaanse modeontwerpers en op pumps. Geen vrouw van jeans en grijs tinten. Gelukkig niet.
‘Tante Mies en Annelise’, probeerde ik nog eens. ‘Jaja.’ En of ze weer eens meeging naar De Panne? Die reactie was helemaal verbluffend voor iemand met een maskergelaat en die vaak mijlenver weg lijkt met haar brein. Naar De Panne? Grote ogen. ‘Jaaa’. Een langgerekte A. Nog eens gevraagd. Je wilt weer mee? ‘Gráaag’. Weer die langgerekte A. Ging boven een plasje doen en snoot mijn neus. Wilde niet huilen van blijdschap waar Diana bij was. De Panne lonkt weer. Zou het tot haar doordringen als ik alleen naar De Panne ben en zou ze me dan missen ondanks de grandioze verzorging door steun en toeverlaat Diana? Want dat moet gezegd: als we die niet hadden! Er zouden veel meer Diana’s (en Trudy’s) in het verpleeghuis moeten rondlopen. Mensen met levenservaring. Mensen zonder een te groot ego. 
Veel kenners van dementie, ik ben er geen. Lewy Body? RAADSELZIEKTE. 
pils1
Leven en laten leven. Er is meer onder de zon (veel meer zelfs) dan ‘leuk’ en ‘niet leuk’. Niet opgeven vooral. En kritisch blijven naar de omgeving. Opmerkelijk zoveel vraag naar onze boeken wat erop duidt dat er veel meer mensen zijn dan we veronderstelden die in hetzelfde schuitje zitten. ‘De boeken inspireren’, kwam deze week als reactie van één van de lezers terug over de mail. Een waardevol compliment. Niet bij de pakken neerzitten. Dat zo’n beetje als leidraad. 
raadselziekte

Johan

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *