‘Ellen die de zwartkijkers voor lul laat staan’

Lieve Johan en Ellen,
Je schreef het al eens weken geleden, het mailtje over Scheveningen met Ellens vraag of jij weg was. Ik mag hopen dat het sprongetje dat je hart geheel terecht maakte nog steeds niet is geland. Het maakt misschien geen wereld van verschil, maar het geeft wel aan dat Ellen om de dooie dood niet steeds afwezig is en met die onbekende tussenpozen steeds weer alle zwartkijkers voor lul laat staan. Dat is hartverwarmend – al weer dat hart – en al maakt het jullie tegenwoordige leven niet meteen  gemakkelijker, het lijkt me wel van wezenlijk belang voor jouw houding jegens je dierbare geliefde. Hoort thuis in het rijtje van ‘Jopie wast wel’ die van formulering nog net even mooier en pittiger is!
Dat Trudy meteen het mailtje naar jou op het strand van Scheveningen stuurde is natuurlijk ook fantastisch en geeft aan wat een goede mensen zich om Ellen bekommeren.
Ik neem aan dat Diana inmiddels terug is van haar vakantie. Hoop dat die haar goed heeft gedaan en dat haar evenwichtsstoornissen – waarvoor ze mijns inziens nog veel te jong is! – nu echt verdwenen zijn. Die vervloekte Talibaan en überhaupt die vreselijke geschiedenis van het arme land Afghanistan die maakt dat zulke idiote bewegingen nog een poot aan de grond krijgen ook na alle inmenging van Britten, Amerikanen en niet te vergeten de Sovjetrussen die er wel voor rechtvaardigheid zouden zorgen. Gek genoeg wees net vanmorgen een aardige dorpsgenoot, gepensioneerd leraar Frans en filosofie, mij op een uit het Engels vertaald boek van een mij onbekende Bannel: ‘L’homme de Kaboul’, dat hij erg goed vond. Ik wil het thuis in het Engels bestellen en houd je wel op de hoogte.
We zitten dus nog in Homs, weliswaar niet dankzij jouw advies ons hier nog maar even te verpozen in plaats van naar Rutte-land terug te keren, maar geheel op eigen initiatief. Er is genoeg te doen, ook nu onze laatste gasten zijn vertrokken. We vertrekken bij goed weer komende zondag naar de Alpen om daar nog te wandelen en zijn dan volgens plan op 2 september thuis. Het dorpsleven is nu een niet onbelangrijk deel van ons bestaan hier en ik moet zeggen dat het een aangenaam deel is. Aardige mensen, van wie de meesten wat te vertellen hebben of een deel van de maatschappij vertegenwoordigen waar ik in de Utrechtsedwarsstraat niet tegenaan loop. Ik had negen jaar geleden, toen Marcs broer stierf en het huis ons eigendom werd, niet gedacht dat ik nog eens vrij gemakkelijk in het Frans zou kunnen communiceren en daarmee een actief dorpsgenoot zou worden.En dan te bedenken dat ik met een 5 voor Frans mijn eindexamen haalde en nooit en te immer die vervloekte werkwoorden heb leren beheersen. Jij wel? Toch legde dat oude schoolsysteem kennelijk een aardige basis. De kinderen leren hier tegenwoordig vanaf hun achtste ook Engels, maar het duurt nog even voor de vruchten daarvan ook voor ons te plukken zijn. Een leuk joch van 10, kleinzoon van de leraar electricité, kwam bij ons langs en hoorde van Marc dat ik nog aan ‘le jogging’ was, keerde terug naar opa en vertelde hem dat ik bij de ‘shopping’ was. Opa stomverbaasd want er is hier in de wijde omtrek slecht één klein épicerietje. Kleine dingen die ik erg leuk vind. Niet alleen die taal-misverstanden maar ook die kinderen die hier vrijuit rond lopen en die gekke ouwe buitenlanders wel leuk vinden.
Donald Trump komen we slechts op de Franse radio tegen en af en toe op internetnieuwsberichten van NOS, BBC of FAZ. Ik heb geloof ik nog nooit zo slecht het nieuws gevolgd en heb tegelijk het idee dat ik de akelige ontwikkelingen in grote lijnen helaas heel goed voor me zie. Over een paar dagen komt onze Britse dorpsgenote terug van een maand in haar vaderland, ze is faliekant anti Boris J. en zal wel vol verhalen zitten over haar conservatieve familie.
Ondertussen  schuren en lakken wij de luiken, wroeten in de stenige tuin, boenen de vloeren – dat doet Marc, want de kop naar beneden bekomt mij slecht – maken af en toe een tekening, lezen, verwaarlozen het thuisfront enigszins en iedere ochtend de rituele shopping oftewel jogging. Soms naar het piepkleine ‘privéplekje’ aan de oever van de Dourbie dat door  verrassend weinig mensen is ontdekt en waar je echt even aan het bestaan van een klein paradijsje denkt. Na afloop een pilsje drinken bij de slome Maurice die geen genoegen neemt met zijn klamme handje in de mijne maar staat op het rituele zweterige zoenen – donner des bises – terwijl zijn fantastische Roemeense vrouw de tent draaiende houdt. Ja, de migratie waar naar mijn schatting slechts een heel klein deel van de rijke wereld het grote belang van weet in te zien. Prachtig verhaal uit Scheveningen van jou over dat gemengde Nederlands-Marokkaanse gezin! Voor de deelstaatverkiezingen in het oosten van Duitsland houd ik trouwens mijn hart vast – je snapt de samenhang van deze mededelingen.
Van een vriendin in A’dam met Indische achtergrond hoorde ik van een lange documentaire, Sultan Agoeng, in bioscoop Rialto vol met Indonesiërs en Indische mensen, wat me helaas niets zei. Heb jij erover gehoord? Ik neem aan dat jullie naar de 15 augustus bijeenkomst zijn geweest of zou dat nu te zwaar zijn voor Ellen?
Johan, het is hier in ons gehucht al nacht, ik ga naar bed om fris te zijn voor een dinsdag regendag!
Ik hoop dat er geen nare ontwikkelingen zijn, noch medische noch bureaucratische, en dat jouw veerkracht het niet begeeft, we zien elkaar weer in september en praten dan zeker verder.
Alle goeds gewenst met veel groeten en liefs voor jullie beiden, ook van Marc,
Jeannette
****
Lieve Jeannette, beste Marc.
Bedankt voor de mooie beeldende bijpraatmail uit het even als hier van fikse plensbuien doordrenkte en verzadigde Zuid-Frankrijk. Een welkome mail van jullie waarmee ik deze dag begon. Ook wij verzopen de afgelopen anderhalve week. De zomer keert terug. Alle regen heeft er op de Veluwe voor gezorgd dat de hei weer volop paars in bloei staat. Die hei trekt momenteel veel bekijks. Die bloeiende hei levert schitterende plaatjes op. De plensbuien van afgelopen weekend heb ik maar aangegrepen om hier de vloer weer ‘ns in de was te zetten. De bups glom als een spiegel. Jullie hoor ik ook over huisvlijt. Over lakken, schuren, boenen en wroeten. Mooie mail las ik zo-even. Ik was alweer vroeg uit de veren. Rond half zes. Het vaste ritme. Als een pendule. Ja, ook hier is het harde wereldnieuws inmiddels vaak heel ver weg en tegelijkertijd ook weer niet. De tv is weinig aan. Eigenlijk nog hooguit voor Het Journaal en een voetbalwedstrijd. Al word je van Feyenoord niet vrolijk. Van Het Journaal evenmin. Meestal vallen we hier in reclameboodschappen als we die tv aandoen. Met een opgewonden stemmetje dat bij de Lidl het pleepapier maar vier euro 99 kost. Op = op. Rennen natuurlijk, rennen geblazen naar de Lidl. Trieste beelden weer van Kabul en een aanslag op een verlovingsfeest van puur onschuldige burgers. Diana schokschouderde toen ik het haar vertelde. Ze hoorde niet anders van haar tante daar. Moedeloosheid. De Taliban heeft vijftien procent van Afghanistan in handen. De officiële regering 55 procent. Wat overblijft is van alles en nog wat. Het verloren moederland. Voor Diana, haar kinderen, haar gehele familie, maar ook voor het vriendelijke Afghaanse hoogopgeleide echtpaar dat in De Panne het mosselrestaurant Pammier drijft. Hoe belangrijk is en blijft de geboortegrond niet. Zie het ook aan Zulay die beklemtoont dat Colombia meer is dan Medellin en wijlen schuifkoning Pablo Escobar. En de voetballer die werd doodgeschoten omdat hij op een WK zo ongelukkig was in eigen doel te mikken. Heette toevalligerwijs ook Escobar. Ken je dat boek? ‘Eigen doelpunt’, heet het. Over voetbal en de drugsmaffia. Colombia is meer. Meer ook dan de Farc van die mevrouw ergens uit de Achterhoek of Twente die aanzat bij de vredesonderhandelingen met Bogota op Cuba. Hoor Zulay over haar geboortestad Cartagena met al zijn eeuwenoude historie en eeuwenoude beschaving.  
Jullie schetsen een Frans dorps bestaan dat ons heel erg aanspreekt. Het is prachtig om te lezen allemaal. Inderdaad dat kind met ‘Le jogging’. Dat paradijsje helemaal voor jullie alleen en dat pilsje na afloop. Die slome knuffelkastelein. Geen zweterig klam handje maar een volmaakte spontane kameraadschappelijke provincieomhelzing. Dorpser dan dorps. Het is de gereserveerdheid voorbij. Het is de eenvoud die op het platteland vanachter de horizon tevoorschijn komt. Ja toch? Om die reden genoten wij ook zo van ons boshuisje in Drenthe. Het is de ongecompliceerdheid. De overtreffende trap van de tijd aan jezelf hebben. Zo leven wij nu en hier in feite ook. Noodgedwongen weliswaar. Maar het bevalt. Ik moet ineens aan Surinamers denken. Je ziet op straat welke Surinamer vergroeid is met de hectiek van West-Europa en welke altijd in Paramaribo gebleven is. De voetstappen en het tempo. Ik heb me bij een brouwerij als vrijwilliger opgegeven voor het hopplukken. Ergens in september een heel weekend hopplukken in de velden. Naar zulke avonturen ga ik meer op zoek. Er is hier in deze puist van Utrecht genoeg te doen. Het bruist echt van de activiteiten. Ondertussen probeer ik de diensten van de zorgzusters van Ellen weer iets uit te breiden. Als PGB-boekhouder ben ik aan het knobbelen. Ik kan het niet vaak genoeg zeggen: het orkest van Ellen is van onschatbare waarde. Zó zuiver! In geen enkel opzicht voelt het als een inbreuk op onze privacy. 
Je vroeg naar de evenwichtsstoornis bij Diana en zo’n beetje dezelfde klachten als jij. Ik heb Diana er niet meer over gehoord.   
Lezen ja. Ik kreeg van overburen cadeau de dikke pil Nelson Mandela, in gesprek met mijzelf’. Indrukwekkend. En maar weer eens van de plank gehaald: ‘De kunst van het veldspel’. Kochten jullie een paar jaar geleden voor mij. Ik ben ‘t aan het herlezen. Trump, Boris J., die praatjesmaker in Italië van de Lega in zijn zwembroek en Baudet zijn hooguit exponenten van een zorgelijk tijdsgewricht met een weinig rooskleurig toekomstperspectief. Ze zijn beter in campagne voeren dan in politiek bedrijven. Die boreale mafkees bij ons heeft zijn eerste afsplitsing al te pakken. Hebben jullie dat nieuws al meegekregen in Holms? De LPF in zijn hoogste versnelling. IJdelheid der ijdeltuiten. Opmerkelijk dat een paar geïnterviewde partijpaladijnen ook na die quasi intellectuele boreale noordelijke kletskoek volslagen idolaat van Baudet bleven zónder, zoals ze toegaven, ook maar één woord van die dronkenmanspraat als speech begrepen te hebben. Ze kenden geen van die dure woorden die hun studeerkamer Messias gebruikte. Thierry Boreaal had onnavolgbaar gesproken… Dood- en doodeng gedrag natuurlijk, ook van die kwijlende applausmachine.
Inderdaad, het was geweldig dat Ellen tijdens één van die snikhete dagen in juli aan Trudy vroeg waar ik eigenlijk uithing. En even geweldig was het dat de attente Trudy mij dat meteen op het strand van Scheveningen met per sms liet weten. Ik wil niet pathetisch klinken maar zulke momenten onderstrepen de zin van mijn mantelzorgbestaan. Zoals dat ook voor afgelopen donderdag 15 augustus gold. Weer die vraag: ‘Waar ben je?’ Ik moet er maar niet te veel en uitvoerig aan denken dat ze die vraag ook gesteld had kunnen hebben vanuit het bed in het verpleeghuis. En ik dan een paar kilometer bij haar vandaan thuis. Leuke reactie was het inderdaad van die Marokkaanse schone op het strand van Scheveningen, zoals je opmerkt. We hebben niet zo heel veel nodig om happy te zijn. Vrolijk gezelschap, dat wél. Geen gezever. En een goed medicijn voor Ellen is het bijkans dagelijks buiten zijn. Elle dag buitenlucht. Zuurstof! Goeie voeding. Verse groente. Elly die wekelijks kookt. Vitamine en een paracetamol op z’n tijd. Bij die volkstuintjes vlakbij ons halen we niet alleen verse dahlia’s weg maar ook al courgettes. Voor september zitten er weer een paar badplaatsvakantiedagen voor Ellen in de planning. Een aantal pietlutten zet Ellen hiermee voor lul. Zoals ook met haar verbale interventies. Je schreef het al. En terecht. We doen inspiratie op met nieuwe mensen in ons midden. Jonge mensen ook. En ze leggen een belangstelling voor Ellen en haar conditie aan de dag die ons versteld doet staan. ‘Hebben Ellen en Johan nog geluksmomentjes?’ Het was een zekere Renda die dat vroeg aan Trudy. Renda is uit de generatie Leroy, Abdullah, Erna, Annelies. Ze moeten allemaal nog dertig worden. Maar zó sociaal intelligent! Renda is de nieuwe kapster ‘van om de hoek’. Een frêle Hisdoestaanse vol flair met Surinaams bloed die als adoptiebaby van zeven maanden vanuit een voorstad van New Delhi in India naar Nederland kwam. ‘Jazeker’, had Trudy geantwoord, ‘ze hebben nog heel wat geluksmomenten. Daar zorgen ze vooral ook zelf voor, en wij doen de rest.’   
Fijne vakantieapotheose naar de Alpen toegewenst en een goede reis daarna naar Amsterdam. We spreken elkaar in september weer in Mokum, ergens aan de Amsterdamse grachten. Met liefs en een Surinaamse brasa. Ook uiteraard van Ellen.

Johan

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *