Voor Ellen een middagje blues in Houten

20191007_112929_resized

Je voelde de energie het lichaam binnenstromen. Als het op drift geraakte water dat de uiterwaarden overspoelde en verzwolg. Geweldige zondag 6 oktober. Een memorabele. Het zat in alles mee. En zie de foto’s. Ook de maandag erop bleef Ellen bij de pinken. Op haar manier dan, maar ze was en bleef alert. We blijven boekstaven. We blijven de chroniqueur. Ellen als het vrolijke middelpunt ’s middags om één uur bij de aftrap in Houten van het jaarlijkse ‘Gluren bij de Buren’. Verzorgende Trudy en haar man Norbert die voor het zesde achtereenvolgende jaar hun huis hadden opengesteld. Met in de woonkamer steeds voor drie kwartier en voor nieuwe bezoekers (aanwaaiers) een bluesband. Een band die een sfeer opriep die deed denken aan het favoriete tv-programma Veronica Inside en zijn muzikale omlijsting. Back to the sixties en seventies. Alles kon en alles mocht. Zou het te doen zijn met Ellen in een overvolle huiskamer, met veel geroezemoes, en op een geïmproviseerd podium vijf muzikanten die zo leken weggelopen uit de zestiger jaren? Ellen trommelde heel voorzichtig mee met de muziek. Ze was relaxed. Buiten regende het. En niet zo zuinig ook. Van die regen waar je zeiknat van wordt. Buiten zorgde die regen op de zondagmiddag voor negentig kilometer file in ons land. Aanrijdingen en omleidingen, meldde de radio. De nieuwslezer voegde eraan toe dat veel automobilisten hun dag niet hadden. Buiten droop later Feyenoord als een onbeholpen drenkeling zonder zwemdiploma af na tweemaal drie kwartier in Geleen onder een koude douche te hebben gestaan. Het was een feest met die bluesband. Ellen zat het eerste optreden van de hippies uit en maakte zich gereed voor het tweede. Waarom ook niet! Een zondag om in de annalen bij te schrijven, met een kroontjespen nog wel! ‘Blijf, blijf toch alsjeblieft, Ellen is in haar element’, moedigde Trudy aan. ‘Nou nog even dan.’ Altijd denk je op zulke momenten aan prikkels én een teveel aan prikkels én de gevolgen. Maar nee. Nog maar een kop koffie, en welja, nog maar een broodje kaas. De Javaan met het kunstige sikje aan de gitaar leek zo weggelopen uit een reclamefolder voor een sprookjesboek. We dachten aan Bandoeng, trassi en tuinvuurtjes van sprokkelhout. Hij zou ook het boegbeeld kunnen zijn voor de zware shag van Javaanse Jongens. Alles aan hem en de rest van het stel kwam overeen met Derksen en Gijp op de maandag- en vrijdagavond. Veronica Inside: het favoriete programma van ook een fijnproever als Joop v.d. Ende. Die slaat veel op de tv over maar Gijp en Derksen zelden of nooit, zoals hij in een interview vertelde. Het is een hele kunst om wildvreemden voor je deur van hun elektrische fiets te zien stappen, naar binnen te zien komen, soms zonder gedag te zeggen, doorweekte poncho’s eigener beweging aan je kapstok te zien hangen en op je meubilair te zien neerploffen. Goeie god nog aan toe zeg. Ik doe het Trudy en Norbert niet na. De middag in Houten gaf een stroomstoot. Later in de middag in ons eigen huis bezoek van Wil voor een borrel. En later ook Charles die binnenliep. Hij had de NRC uit. Hoopte maar niet dat ze naar de wc hoefden met die onlangs zo fraai wit geschilderde trap. Zouden we met deelname aan ‘Gluren bij de Buren’ na krap een week de trap opnieuw hebben moeten schilderen? Opnieuw door die invasie van wildvreemde passanten? Het idee al. Wil kwam ditmaal in feite therapeutisch borrelen. Een glas rode wijn als medicijn. Wijn als antidepressiva. Een daarna nog een glas. Vooruit, nog een bodempje wit om het af te leren. Na tien maanden wachten kwamen ze in haar nieuwe appartement eindelijk na veel soesa het zonnescherm ophangen. Wil legde Charles uit wat er allemaal was misgegaan. Toen Charles aan zijn derde glas Argentijnse chardonnay begon was Wil nog lang niet aan het einde van haar griezelverhaal. ‘Moet je horen Charles!’ Ze hadden bij Wil voor het ophangen van het zonnescherm verkeerd geboord en de schat had de boor dwars door haar jaloezieën de woonkamer zien binnenkomen. Ze had zich bij de KNO-arts gewaand met vlak langs haar oor een boor. Waar behang had gezeten zat nu geen behang meer. Het zonnescherm lag ook zondag 6 oktober doorweekt te verpieteren op het balkon waar het al een eeuwigheid had liggen wachten op een vakman. Waarschijnlijk is het zonnescherm naar de haaien. Op z’n minst ziet het eruit als een beschimmeld stokbrood. Als er toch eens géén rode wijn bestond en een brandende kaars voor haar pijnlijke ziel, zag je Wil denken. Onze macaroni sloeg ze af. In haar appartement wachtten de twee katten en iets van een prutje dat uit de vriezer was gehaald. Mooie zondag 6 oktober. En het bleef maar regenen. Teveel prikkels voor Ellen? Want ook Elly Wolf schoof nog even aan. Maar nee, Ellen leek zich te amuseren. Las zo-even een interview met de vrouw van Rob de Nijs. Een verhaal over de ziekte van Parkinson die bij de zanger is geconstateerd. Eigenlijk was het al een jaar mis met de zanger maar ze kregen er de vinger niet achter. En misschien wilden ze het diep in hun hart ook niet. Hoe herkenbaar. Je denkt ook niet meteen aan het ergste. Mevrouw De Nijs zei dat ze er maar het beste van hoopte. Ze had geen idee hoe de ziekte zich bij haar man zou gaan ontwikkelen. Gewoon proberen door te leven. Maar het trillen werd erger. Niet alleen meer de handen. Ook de benen inmiddels. Het hoofd schuins. Het lopen ging moeizamer. Hoe herkenbaar allemaal. In het nieuws mevrouw Krikke. Onder haar bezielende bestuurlijke leiding was Scheveningen er bijna niet meer geweest. Dat is ook saneren. Met de brandstapel. Wat nu met mevrouw Krikke? Werkloos thuis, de zoveelste VVD’er die steun trekt, of straks burgemeester in een Limburgse gemeente waar het één groot vreugdevuur zónder vergunningen maar mét de harmonie is het hele jaar door – wat nu? ‘Gluren bij de Buren’ gaf nieuwe energie. Nooit verwacht dat Ellen zich zo goed zou manifesteren. Getwijfeld of het wel verstandig was haar mee te nemen naar die bluesband. Daar kun je ’s nachts even over liggen piekeren. Doen of niet doen? Zo zie je maar weer. Met dank aan Trudy, Norbert, hun zoon Max, die drie vooral, maar ook met dank aan Wil, Charles, Elly en bovendien onze nieuwe jonge buurman Niels. Hij hield door zijn luxaflex de Skoda in de gaten en assisteerde bij de terugkeer thuis op straat, zodat Ellen niet onverhoeds in een plas zou geraken, maar veilig vanuit de auto in de rolstoel landde. Twee uur blues in Houten: voor ons net zo’n oppepper als de rode wijn voor Wil met haar hoofdpijndossier ‘Zonnescherm’. De energie die het vermoeide lijf binnenstroomde! Die energie kon worden vergeleken met het kolkende water dat in razend tempo over de uitgestrekte uiterwaarden meanderde en die deed onderlopen. Een middag die onwillekeurig ook deed terugdenken aan de jaren negentig. De Betuwe. Tiel en nog verder richting de Waal. Herwijnen en hoe heet het daar allemaal. Op reportage voor de krant. Noodweer. Bomen die al snel tot aan hun kruin in het wassende water geraakten. Boerderijen die werden ontruimd. Evacuaties. Kerktorens als vage staketsels en muisstille getuigen tegen een sinister decor van samengepakte pikzwarte dreigende wolken. Waar kwam al die energie, die we natuurgeweld noemen, toch zo plots vandaan? En zelf nog net op tijd naar huis kunnen komen via een paar landweggetjes over de dijk. En me voortdurend klem rijden. Mobieltjes bestonden toen nog niet. Aardedonker was het. Onheilspellend. Als een inferno. Apocalyptisch. Alfred Hitchcock. Het ging maar net goed. Een angstige echtgenote rond middernacht aan de voordeur. Het zijn beelden die terugkeren in een weekend waarin het geen moment droog werd. Het is de herinnering. Het is in retrospectief. Thuiskomen en daar de warmte. Een mens is geen solist. Het kwam weer boven in het kletsnatte weekend met de bluesband. Wat delen we toch een hoop belevenissen Ellen! En nu ook die van zondag 6 oktober in Houten!   

****

Reactie Ronnie van Diemen:

Hoi Johan, wat leuk dat je in Houten was. Mét Ellen bovendien. Ook bij ons was het ‘gluren bij de buren’ met een prachtig optreden van twee dames met een andere culturele achtergrond die op een indringende wijze een beeld gaven van ‘anders zijn’. Wat ziet Ellen er op de foto goed uit!’  

20191007_112935_resized

Na wat drukte hier nu even een moment om jullie een berichtje te sturen!

Wat was het gezellig vorige week zondag: lekkere Afghaanse “ flapjes “ die Diana had gemaakt , een rustig slapende Ellen, een zeer zorgzame Diana en een 
ontspannen Johan!! 
Wij vonden het buitengewoon aangenaam!! Alle mooie verhalen van Johan. Over het keukenkastje en zo, hilarisch.
Maar wel met een diepere boodschap, zo van: laat mij mijn eigen boontjes doppen, ik weet het wel, en als ik het niet meer weet dan vraag ik het pas! 
Prachtig en prima!
Ook jouw antwoordmail Johan met alle mooie verhalen hebben mij doen lachen. En soms ook was het zó afschuwelijk triest om de reactie van sommige 
mensen te lezen! 
Maar de humor regeert altijd.
De lieve groeten voor jullie en ook veel groeten voor Diana, wat een pareltje is dat!

Tot gauw weer. Wietske. Omhelzing ook van John. 


2019_10_06__6977-2

'Gluren bij de Buren'. Dat deed Ellen bij Trudy soms met haar ogen dicht. 
Na een uur sloeg de vermoeidheid toe. 

2019_10_06__7000-2
Alsof we in de studio waren van Veronica Inside.

De geschminkte kleinzoon. Mag dat nog wel vandaag de dag? 
Als de grote kindervriend. Of is dat tegenwoordig een gewaagde opmerking? 
Nee hopelijk. Zie foto hieronder. 
Het boek van Ievon uit de contreien van Breda nadert zijn voltooiing. 
In retrospectief. 
De voormalige directiesecretaresse van de Hogeschool voor Journalistiek kijkt 
daarin terug op haar arbeidzaam leven.
Om de zoveel weken met Ievon een hapje eten. Steeds ergens anders. 
Deze week in Gorinchem.
Als meelezer bij het schrijven voortdurend de arme Ievon bestookt met speldenprikken. 
Sprak laatst nog een oud-studente die vertelde dat ze destijds, alvorens het document 
met mijn commentaar op haar verhaal te openen, steevast eerst naar de slijter liep voor 
een fles goedkope witte wijn. 
Vertelde het Ievon ter geruststelling.
 'Maar ik ben maar een amateurtje.'
'Dan moet je niet aan een boek beginnen.'
Het was in de jaren van de FHJ in Tilburg op 5 december altijd een klein feestje als Ievon 
haar kleinzoon meebracht.
Die speelde ontwapenend leuk voor zwarte piet. Ik was vaak de eerste in het gebouw 
van de academie. 
Ik liep er al ver voor achten rond. Ik was de files voor. 
Niet alleen op 5 december. Kende de schoonmaaksters beter dan veel collega's. 
Zelf ook eens de stofzuiger gehanteerd toen de groep schoonmaaksters een zieke had.
Niet dat ik veel conversatie met ze had, want de meesten spraken geen woord 
Nederlands.
Het contact hield op bij naar elkaar zwaaien en elkaar toe glimlachen. De gebarentaal 
zorgde voor een band.
Het viel me op dat veel schoonmaaksters een gouden boventand hadden.
Soms trok één van de schoonmakers ongevraagd een bekertje koffie voor me uit de 
automaat.
Ze liepen ervoor naar de docentenkamer. Dat was een lief gebaar.
Ik had voor half negen meestal al vijf van die koffiebekertjes op waarvan ik er één 
als stille getuige op de foto zie staan.
Ik zie daar ook een agenda. Een vuistdikke. Voor elke dag een bladzijde.
Zoek die agenda met zwart kaft thuis in mijn verzameling op. De foto is van 2013.
Handig dat bewaren van oude agenda's. 
Mijn favoriete plek was de mediatheek. 
Daar werden in alle vroegte de verse kranten afgeleverd. De eerste lessen stonden 
voor half tien op het schema.
Voor veel studenten was dat nog midden in de nacht. 
In 2013 woonde Ellen niet thuis maar in een verpleeginstelling. 
Dat moet verpleeghuis De Ingelanden zijn geweest.
Of was het nog Nederhorst den Berg? 
Ik zou het in die oude agenda kunnen opzoeken, maar doe het niet. 
Had meermaals in het verpleeghuis met de dementerenden mee geslapen 
als ik voor colleges of een mediatraining in Tilburg kwam.
Soms hielp ik een bewoonster terug in bed als ze op deuren liep te bonzen.
Die 'goeie ouwe tijd'. Nou ja... 
Prijs me gelukkig met het feit dat die hele verpleeghuisepisode al drie jaar verleden 
tijd is.
Krijg steeds meer zin in vrijwilligerswerk. Me opgegeven voor het aanharken
van het Maximapark, de groene long tussen Utrecht, Vleuten en De Meern.
Binnen een paar uur aangenomen als tuinknecht.
Het park behoeft meer onderhoud dan de gemeente aankan.
Volgende week beginnen in het Taalcafé van Leidsche Rijn voor mensen 
met een migrantenachtergrond. Taal vormt vaak de barrière naar werk 
of beter werk. Migranten helpen in hun uitdrukkingsvaardigheid, en 
heel misschien zelfs wel ze helpen in het denken in het Nederlands. 
Enkele jaren geleden dacht de directrice van verpleeghuis De Ingelanden
aan workshops Nederlandse taal voor verzorgenden met een
migrantenachtergrond. Ze achtte het belangrijk voor de communicatie
met de bewoners en voor de overdracht van de diensten aan collegae.
Het is er nooit van gekomen, van die workshops. De bezuinigingen
sloegen toe. 
Die bezuinigingen leverden een verward verpleeghuis op. En er was al
zoveel verwarring. 
Vanmiddag trouwens naar Tilburg. Niet alleen Cees uit Rotterdam was bij de 
mediatrainingen mijn vaste geluidstechnicus, ook Jan van den Heuvel. 
Die gaan we thuis opzoeken nu hij zijn vrouw is verloren aan een onverbiddelijke 
longziekte. En later deze week dus Gorinchem. 
Dan hoor ik van Ievon of ze nog de puf heeft mijn laatste gepruttel op te volgen. 
Ze is nu foto's en verdere illustraties aan het selecteren. 
Misschien gebruikt ze ook wel de foto van het zwarte pietje en die kindervriend.
Zou ze het durven in de tijd dat iedereen wel ergens tegen te protesteren heeft?
 
  
IMG_1495

Johan

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *