COOL, CALM en COLLECTED (2): Naar een script van Hitchcock en Dahl

Hey Johan,

Dank voor jouw bericht. Mis het normale leven best wel. Hoe vergaat het jou verder in deze uitzonderlijke situatie? Maar goed, we hebben geen keuze, het virus kan dodelijk zijn. Ga wel alleen kort wandelen, houd dan de afstand tot anderen in de gaten. Ook kapper inmiddels, terecht overigens, dicht. Ben benieuwd hoe lang het gaat duren. Wordt wellicht kapsel uit de jaren 70! Matje in mn nek etc. Goed dat je Ellen met zo min mogelijk mensen in aanraking brengt nu. Met Caroline gaat het naar omstandigheden goed. Behandeling lijkt wederom aan te slaan. Maandag gaat zij trouwen. Alleen de getuigen mogen daarbij aanwezig zijn. Hoop dat de situatie gauw weer normaliseert, verwacht dit echter niet. Luc is nu gelukkig corona vrij, voelt nog wel zijn longen maar beschikt nu dus over de noodzakelijke antistoffen. Zullen we hier van leren? Dat globalisering en economische groei bepaald niet alles is?! In tegendeel. En dat er in Nederland veel te veel dieren zijn met alle risico’s van dien! Vrees van niet! Hopelijk tot gauw! Hartelijke groet ook aan Ellen.

Charles

****

Ha die Charles,

Van een paar deuren verder… Het is misschien wat cru om te zeggen, maar tegen jou durf ik dat wel: de wijze filosofische woorden van ene visionaire en sinds vier jaar betreurde Johan Cruijff, vandaag zijn sterfdag, indachtig: elk nadeel, hoe verschrikkelijk en complex ook, heeft zijn voordeel. Ik constateerde dat gistermiddag rond de klok van drie toen ik even twee brieven naar de post was brengen. Dat mocht nog net. Ik passeerde Gijs van nummer 2 in onze door God en alleman verlaten straat. Een fantastische man die Gijs, veel humor, veel sociale contacten, heel actief. Wast voor de deur het dak van zijn grote auto vanaf een keukentrapje. Niemand zou dat durven, Gijs wel. Gijs woont alleen. Behalve in het weekend als zijn LAT langskomt om te fietsen en voor allemaal gezelligs nog meer. Hij stond voorover gebogen over zijn tuinhekje, Gijs, en had het over ‘surrealistische toestanden’ die ‘niet te lang moesten duren’. Want dan werd hij ‘gek en rijp voor een opname’. Moest ik van onze inmiddels wettelijk verplichte afstand van 1,5 meter wel even om lachen. Gijs kon niet meer gaan en staan waar hij wilde. Hij was uit zijn doen en oprecht verontwaardigd. Gijs: ‘Ik betrap mezelf erop dat ik soms minutenlang wezenloos uit mijn raam sta te staren om wat te zien te hebben’. En hij vervolgde: ‘Alles is anders geworden. Ik kan niet meer buiten de deur een hapje gaan eten. Alle restaurants dicht. Ik vind het leuk om soms in het weekend naar een hotelletje te gaan met mijn vriendin, maar ik kan totaal geen plannen meer maken. En juist dat maakte het leven altijd zo aangenaam. Het maken van plannen geeft energie. Ik werk nog een beetje, maar ook dat ligt voornamelijk stil. Ik loop hier in mijn tuin dingen op te ruimen die allang opgeruimd zijn. Surrealistisch is het, dat zei ik zo-even al.’ Hij keek me aan, Gijs, en zijn linker wijsvinger ging de kant van nummer 12 op, ons huis. ‘Jouw vrouw is ziek Johan, jij leeft al jaren met beperkingen, ik benijd je niet, maar jij kunt je misschien net even iets makkelijker aanpassen aan al die protocollen van nu dan ik.’ Ja, concludeerde de mantelzorger in mij, ook mijn leven was door het corona virus anders geworden, maar (kennelijk) toch niet zo dramatisch anders dan dat van de meesten uit mijn omgeving. Parkinson brengt je als vanzelf in quarantaine. Het gaat stapsgewijs en dan weer sprongsgewijs. Je levert sociaal in. Gijs vertelde nog dat hij thuis achter zijn keukentafel en met zijn leesbril op net deed alsof hij weer op het gymnasium zat. Hij was begonnen om via de computer zijn kleindochter bijles te geven en te begeleiden naar het eindexamen. ‘Maar ik zie er nog van komen, Johan, dat er helemaal geen eindexamen plaatsvindt. Als ik het allemaal goed heb begrepen krijg je straks het papiertje op grond van je cijferlijst bij het uitbreken van de corona crisis. We leven plots in een hele rare tijd.’ Daar moest ik Gijs gelijk in geven. Alhoewel: de Spaanse griep, de Mexicaanse, de gele koorts, de lepra, de eeuwig durende hongersnoden in Afrika, de sprinkhanenplagen, de vluchtelingenstromen, de globalisering en die dwangmatige toverspreuk van economische groei waartegen we verplicht zouden moeten worden ingeënt. Ineens riep het corona ons een halt toe. Ik vertelde Gijs dat ik niet de hele dag voor de televisie zat of met mijn oor aan de radio. Bewust niet. We kijken ’s morgens een half uurtje nieuws en dan verder ’s avonds om zes uur even. Het is een hele goeie remedie om niet stapelgek te worden. Daar zei ik zowat, vond Gijs. Ik heb met Diana en Elly ook afgesproken dat onze gesprekken niet uitsluitend gaan over het corona. Om me heen te veel voorbeelden van mensen die over niets anders meer kunnen praten. En ze jagen elkaar schrik aan. Al die mensen naar het strand, het zouden voor Alfred Hitchcock schitterende filmopnamen zijn geweest en voor Roald Dahl meeslepende regels in een boek. De apocalyps. Het spoor bijster. Het einde der tijden. God die genoeg heeft van zijn zondaren. De vlucht voor het corona naar het uiterste puntje van ons land: de vloedlijn. We rennen letterlijk de zee in van ellende. Met Diana richten we ons op de huizenmarkt. Met Elly op de gedeeltelijke verbouwing van haar woning en de meniscus van haarzelf en haar man Ber. Ook die moeten wachten, net als ik met mijn lies. Geen operaties van dingen waar paracetamol voor is. Elly Wolf had van afgelopen zondag nog een bijzonder verhaal. Een in onze stad wereldberoemde Uteregse zanger had aangeboden voor de deur van het verpleeghuis wat nummertjes ten beste te geven. De opgehokte, merendeels zwaar dementerende bewoners vonden het prachtig. Ze stonden in een dikke winterjas tegen die venijnige en verraderlijke voorjaarswind met hun rollator aan de balustrade van hun balkon. En die beroemde zanger maar zingen. Het was even feest voor de bewoners van wie de meesten totaal niet begrepen, en ook nooit zullen begrijpen, waarom ze ineens geen bezoek meer krijgen. Van het ene op het andere moment was het uit met de pret. Buurtbewoners hadden geklaagd. Overlast. Die kwamen als gezonde medeburgers natuurlijk net van het strand of uit het bos en hadden de pest in dat ze daar verjaagd waren. Tja, we gaan hier zeer selectief om met de nieuwsvoorziening. Verschrikkelijk is dat onnozele ‘Goede morgen Nederland’. Hoe zijn die jongedames, die moeten doorgaan voor presentatrices, ooit bij de tv terecht gekomen? Die vraag stelde ik afgelopen weekend ook aan mijn Brabantse oud-collega Jan van den Heuvel die de techniek deed bij onze mediatrainingen op de hogeschool in Tilburg. Als je stem niet goed is dan kun je nog zulke intelligente vragen stellen, je wordt niet serieus genomen. De jongedames van ‘Goede morgen Nederland’ hebben afgezien van een te hoge stem ook niet het vermogen goed te interviewen. Zulke programma’s maken van het corona drama een toneelstuk. Het is een onverantwoord massaproduct in tijden van zoveel angst en onzekerheid. ‘Goede morgen Nederland’ zou voor de geestelijke veiligheid van de buis gehaald moeten worden of per direct een volwassen presentatie moeten krijgen. Jort Kelder bijvoorbeeld, dat niveau, Sven Kockelman. De huidige presentatie van WNL is op zijn Telegraafs en kan een onderwerp als het bloemencorso aan, maar het corona is van een geheel ander niveau met ongekende impact onder alle lagen van de bevolking. Het zijn de simpele eisen die zeker in tijden van het corona aan de serieuze journalistiek gesteld mogen worden. De berichtgeving over het corona verdraagt geen coterie. De presenterende jongedames zijn meer in zichzelf geïnteresseerd dan in hun onderwerp. Je ziet het ook aan hun lichaamstaal. Zoals Gijs over zijn tuinhekje geleund zei: ‘Ik waan me in de griezelwereld van Roald Dahl.’ Alle waardering voor het kabinet. Ik hoop dat onder de gegeven omstandigheden zo’n charlatan als de boreale Baudet electoraal steeds meer op achterstand komt. Hopelijk raken we dát virus kwijt. Het virus Baudet. Ik breng nu al drie dagen ’s middags het bed van Ellen tot aan de open schuifpui hier. Lekker het zonnetje en uit de wind. Ik vroeg Ellen zondag hoe ze dat vond. Eerst geen antwoord. Daarna nog niet. Maar later ’s middags: ‘Heerlijk!’ Kijk, dat ‘Heerlijk!’ geeft de burger weer moed. Het hoofd naar de zon. Leterlijk en figuurlijk. Zelf net een wetenschappelijke studie over narcisme uit. Wist niet dat de film ‘Black Swan’ die ik jaren geleden met Ellen in Louis Hartlooper zag vooral ook om narcisme draaide. Mensen met een ongezonde zelfwaardering en zelfoverschatting zijn niet tot warme, hechte relaties in staat. Die jagen ná. En het zijn vernielers. Ze hebben vaak aan elke vinger een liefje, maar maken alles na verloop van tijd stuk. Toen Narcissus verliefd werd op zijn eigen spiegelbeeld was hij zestien jaar oud. Enfin, het was heel leerzaam, die wetenschappelijke studie. Las ook dat àls je je bedrijf rigoureus wilt reorganiseren, je maar het beste een narcist aan het roer kunt zetten. Want die voelen niet de pijn die ze anderen aandoen. Die missen een antenne voor lotsverbondenheid. Ze schakelen heel gemakkelijk hun geweten uit. Ik raad je trouwens het Boekenweek geschenk van Annejet van der Zijl aan. ‘Leon en Juliëtte’. Een schitterende familiereconstructie. Amerika, South Carolina, Charleston en de slaven van de katoenpluk. Leon die het slavenmeisje Juliëtte trouwt, ongekend voor die tijd, de negentiende eeuw. Daar komen wij aan met onze boreale prietpraat vol normen en waarden! De Nederlandsch Hervormde Kerk in de tijd van de slavernij: zelfs God gehoorzaamde aan de Leer der Kerkenraad. Blanke baby’s in Nederland en in de koloniën werden vanzelfsprekend vóór de kansel gedoopt. Kleurlingen àchter de kansel, al had de blanke vader daar eerst nog onnoemelijk veel overredingskracht voor nodig. De zwarte slaven met kroeshaar waren als uitwerpselen. Evenals de koelies. Ook voor God, wist de Kerkenraad. Dat ik niet eerder dan op mijn vijftiende afstand heb genomen van kerk en geloof! Daar schaam ik me nu voor. Wanneer begint Nederland zijn kerkelijke geschiedenis te herschrijven? En niet alleen zijn kerkelijke! Fijn dat het met Ceciel en haar dochter naar omstandigheden goed gaat. En ja, nu trouwen gebeurt onder de meest sobere omstandigheden. Je kunt tevoren niet eens even naar de kapper. Laat ik nou zonder vooruitziende blik vorige week nog geweest zijn! En Renda uit India kwam ook nog even langs voor Ellen. Zowel jij als ik, we zijn lezers. Daar hebben we nu geluk bij. De grootste pech betreft hele volksstammen die zichzelf niet kunnen vermaken maar door anderen telkens vermaakt moeten worden. Die zijn echt niet te benijden. Ons nationale aandachtorgel Dré Hazes koestert momenteel zijn huiselijk geluk, zo laat hij in woord en beeld via internet weten. Hij zou toch eens even uit onze gedachten zijn, ons aller knuffelprinsje! Aandoenlijke eigenliefde. Ook zijn moeder probeert koortsachtig via de sociale media maar in de belangstelling te blijven. Met veel diepzinnigheden. Als de dood dat ze het afleggen tegen alle andacht voor het corona. Daar kan ik me mee vermaken. Dagelijks sta ik nu op het de gedachte: wat zou die operettefamilie Hazes me nu weer te melden hebben. Ik betrap me erop dat ik me met die mensen vermaak. Schaamteloos plezier om een schaamteloze familie. Aandoenlijk tal van BN’ers momenteel proberen te voorkomen dat ze uit de publiciteit geraken. De Gordons haasten zich op sociale media te melden dat ze voor de zorg klappen, waar wij dat in stilte doen. Ik hoop dat we ná de corona crisis ook nog voor de zorg klappen en dat voor het grondpersoneel in de verpleeghuizen en ziekenhuizen het salaris omhoog gaat. Het is mooi om nu over vitale beroepen te spreken, maar laten we dat ook straks blijven doen. We mogen nog wel op anderhalve meter afstand met een winterjas aan in de tuin een glaasje vino drinken. Daar heb ik Rutte, Grapperhaus, De Jonge en Van Rijn niet over gehoord. Denk er maar eens over na. Gijs heeft gelijk. Je moet in het leven plannen kunnen maken. Je moet ze willen kunnen maken. Ook ik betrap me erop voor het raam te staan en naar buiten te staren. Mijn ogen kijken maar zien niets. Ik ben dan in gedachten. Soms leidt dat tot een mooie zin. Afgelopen zaterdag leidde het naar buiten staren tot het besef dat ik in de voortuin nog altijd een kale plek moet opvullen. Ik dacht: naar het tuincentrum, daar loopt nu waarschijnlijk niemand. Mis. Al van ver zag ik parkeerpolitie in oranje hesjes. ‘Is het druk?’ vroeg ik de man die met zijn armen stond te zwaaien. Dat had ik beter niet kunnen vragen. ‘We lopen ons met z’n allen te vervelen’, kreeg ik te horen. Ik ben omgedraaid en dacht aan een ander tuincentrum waar het de laatste jaren opmerkelijk stil is. Van hetzelfde laken een pak. Onbereikbaar dat tuincentrum. Lange rijen blokkeerden de route. Lange rijen auto’s voor de vuilstort. Ja, wist iemand me naderhand te vertellen, daar dook ook ineens iedereen op. Nederland aan de schoonmaak en het opruimen van ouwe zooi. De griezelverhalen van Alfred Hitchcock en Roald Dahl. Gijs heeft gelijk. Een mens leeft niet graag in onthouding. Ook ik mis. Mijn wekelijkse uitje naar de zonnebank bijvoorbeeld. Vielen die onder een gezonde of onder een ongezonde eigenliefde? Interpretatie waarschijnlijk. Onze onzichtbare vijand. Die is van alles de schuld. RTL berichtte over de vrees bij instanties voor toename van huiselijk geweld door alle quarantaine. Dit kan niet waar zijn, zegt deze mantelzorger, en sluit zijn blog af. In Spanje molesteren ze ambulancepersoneel dat slachtoffers naar een ziekenhuis probeert te brengen. De plaatselijke bevolking wil het eigen ziekenhuis niet openstellen voor corona van elders. Ook dit moet nepnieuws zijn. In Nederland worden buschauffeurs en trambestuurders in hun gezicht gespuugd door zwartrijders. Prins Charles in Engeland is natuurlijk niet voorgekropen bij het afnemen van een test op corona. Zoals alle gewone stervelingen wachtte de eikel rustig en beschaafd zijn beurt af. We geloven hem op zijn woord.

****

Hallo Johan!

Nog geen liesoperatie, begreep ik. Helpt paracetamol voldoende? Hoe houdt Ellen zich in deze coronacrisis? Is er veel aangepast? Ik weet even niet of jouw achtertuin op het (zuid)oosten ligt. Maar ik nam al aan dat ze weer -al of niet in bed- in de bruining ligt. Ga je nog met haar wandelen? Heb vrijdag a.s. een afspraak bij de kapper. Ach, ik heb de periode van ‘langharig, werkschuw tuig’ ook meegemaakt. Dus! Wel was Grapperhaus erg onduidelijk – zo bleek gisteren – over het verbod op evenementen tot 1 juni, want het blijkt beperkt tot bijeenkomsten die een vergunning behoeven. Achteraf had Rutte (die het ook naar mijn mening goed doet) wel wat duidelijker kunnen zijn over de ‘groepsimmuniteit’. Ik heb zijn toespraak nog eens nagelezen. Hij heeft niet gezegd dat die immuniteit een doel is. Hij had wellicht beter kunnen beklemtonen dat dit een nevengevolg van het beleid is. En daarmee kunnen vermijden dat onze ras-leiders B. en W. hem op bijzonder onsmakelijke wijze als moordenaar bestempelden. Bij de toepspraak van Rutte stak de rede van onze keuning zwak af. Zou hij – als het een spreekbeurt was geweest op de middelbare school – een voldoende hebben gehaald? Een meesterdaad ja om Van Rijn als minister binnen de club te halen. Als ik Van Rijn was, zou ik de periode niet beperken tot drie maanden. DWDD houdt op. Het programma heeft -op populaire wijze- veel aandacht geschonken aan cultuur, in brede zin, en aan wetenschap. Mijn bezwaar was (al jaren geleden) dat het écht een grachtengordelprogramma was. Daar hebben de populisten, naar mijn mening, gelijk in. Waarom Splinter Chabot zo vaak op de buis laten komen. Kan nog ettelijke andere namen noemen: elitaire inteelt! Goed, aan de strijk nu. En luisteren naar de mening van Dries Roelvink. Waarom Sven Kockelman die oen elke dag ‘Hallo landgenoten’ laat zeggen, ontgaat me. Mogelijk een kwestie van luistercijfers.

Groeten aan allen!

Jan van Ewijk.

****

Dag Johan,
Er zijn ook in deze tijd mensen die ik graag …

Krantenbericht:

TILBURG – Verschillende medewerkers van het Elisabeth-TweeSteden Ziekenhuis (ETZ) in Tilburg werden dinsdag geconfronteerd met auto-inbraken. Na een lange dag hard werken zagen ze dat hun auto’s op de personeelsparkeerplaats waren opengebroken en leeggeroofd.
‘Het ziekenhuis heeft de afgelopen dagen veel hartverwarmende steunbetuigingen ontvangen in de strijd tegen het coronavirus”, zegt een woordvoerster. ,,Aan alle kanten werd hulp aangeboden. Dan is het extra wrang dat sommige mensen geen boodschap hebben aan het goede werk dat de vele zorgverleners verrichten. En dat dit tuig niet met zijn handen van andermans bezittingen af kan blijven.”

Het ziekenhuis doet aangifte van de auto-inbraken. De vernielingen zijn op camerabeelden vastgelegd en die worden aan de politie overhandigd.

Einde krantenbericht.

Groet uit het besmette zuiden, Jan.

Johan