De politie als je beste vriend

De politie, sta mij toe even af te geven op de Nederlandse politie. Nee, ik wil het niet over de jaren onder de Duitse bezetter hebben en de collaboratie die in die kringen op grote schaal plaatshad. Ik wil het liever hebben over de diep gewortelde, zo lijkt het, lafheid binnen deze beroepsgroep. Lafheid en het eendimensionale waarvan deze week weer eens twee misselijk makende staaltjes als bijna typerend naar buiten kwamen. Law and order. Wet is wet. Het zit ‘m in de cultuur De politie als veroorzaker van een dwaas pandemonium. Ik generaliseer wellicht, ik generaliseer ongetwijfeld, nooit goed, zeker niet, toegegeven, maar toch. De politie die de zwaar bewapende crimineel laat lopen maar wel het oude vrouwtje op de oude fiets zonder achterlicht bekeurt. Van dat niveau. Voorbeeld 1. Uit een randgemeente van de stad Utrecht. Een paar jongeren hebben spontaan het plan opgevat muziek te gaan maken bij een zorgcentrum (begeleid wonen) voor geestelijk en lichamelijk mindervalide leeftijdgenootjes. Die laatsten vinden het prachtig en staan op de gepaste en afgepaste corona afstand van anderhalve corona meter van elkaar op de balkons. De bewoners klappen en ze juichen. Wat voorbij komende fietsers knijpen in hun rem. De plaatselijke politie krijgt een seintje. Waarschijnlijk een tip van deze of gene. Hier is natuurlijk geen vergunning voor aangevraagd. Je ziet het voor je. De commandant zet meteen zijn volledige uitrukdienst aan het werk. De harmonicadeuren zwaaien open en het gehele wagenpark stuift de parkeergarage van het plaatselijke politiebureau uit. De musici zal naar hun vergunning worden gevraagd. Die ze overigens tevoren keurig hadden aangevraagd en hadden gekregen. Er was vergunning verleend. Het bonnenboekje voor een bekeuring gaat alvast mee naar buiten. De politie sjeest naar de plaats delict, om in hun afgrijselijke jargon te spreken, en doet dat in drie surveillancewagens met gillende sirene en met zwaailicht. Houd de dief! Sla de muzikanten in de boeien! En pak ook nog wat tot stilstand gekomen fietsers bij hun kladden! Het moet de politie een heerlijk gevoel hebben gegeven. Bij een bankoverval en huiselijk geweld geeft de politie niet thuis uit vrees vol te worden gestouwd met lood. Maar nu met drie surveillancewagens naar de muziek op grond van geschonden corona regels waar één agentje nog verkerend in zijn proeftijd en op de fiets had kunnen volstaan. Aan het kleine feestje op straat ogenblikkelijk een stompzinnig eind gemaakt. Met veel bombarie van geuniformeerden. Het handjevol publiek stoof uiteen. Maar dat lukte niet goed want de drie politiewagens hadden iedereen ingesloten voor het tonen van de identiteitskaart. Je ziet op zulke momenten de veewagens voor je van de deportaties in de oorlog. Ik wel althans. Toch die oorlog. Toch de bundel ‘De Zwarte Politie 1940-1945′ waarvan het boek (auteurs Bert Huizing en Koen Aartsma) hier op de werkkamer voor het grijpen ligt. En maar burgerzin prediken de overheid. Rutte die erop hamert de kwetsbaren in de gaten te houden en er medemenselijkheid aan te betonen. Ik zie Westerbork voor me waarvan deze week een herdenkingsdocumentaire te zien was. Je ziet de razzia’s voor je. Je griezelt van dit intrinsieke rechtse schaamteloze gedoe aan machtshonger. Met bijna de voltallige plaatselijke politiemacht in een sneltreinvaart met loeiende sirenes naar een huis voor begeleid wonen in een tijd dat allerlei activiteiten volledig stil zijn komen te staan en het sociale contact tot een minimum beperkt is geworden. Het allerergste: de impact van het hersenloze politie-optreden op de bewoners van het tehuis, kleine kinderen in sommige gevallen nog. Een fiks deel ervan begreep er geen fluit van. Het gaat hun bevattingsvermogen te boven, nog steeds. Politie en bangmakerij. Eerst had deze door ziekte in alles zwaar gedupeerde groep mensen de tijd van zijn leven; en even later al het vermaak wreed verstoord door een stel geuniformeerde idioten in surveillanceauto’s van de Nederlandse politie met gillende sirenes en meer van die kinderlijke macho ongein. Ik heb het verhaal uit de eerste hand. Zo weet ik ook dat sommige bewoners van het tehuis voor mindervaliden uren na de misselijkmakende politie operette nog steeds volkomen van slag waren. Ga maar na: die mensen staan te genieten en ineens lijkt het erop alsof beneden een tijdbom afging. Het was als een gewapende overval in een film. En wat ook te zeggen van het zorgpersoneel. Handenvol extra werk aan kinderen met verkeerde prikkels door een stel agenten die maar één belang volgden: gehoorzaamheid aan het bevoegde gezag. Bah. Die politie zou altijd zo moedig moeten zijn. Want! Voorbeeld 2. In Monnickendam blijkt een verpleeghuis al maanden en maanden te worden geterroriseerd door plaatselijke jongeren. De oudjes binnen zijn doodsbang. Waarom die terreur van scheldpartijen en vernielingen? Joost mag het weten. Deze week was het weer raak bij de ingang van het verpleeghuis in het anders zo lieflijke en vredige Monnickendam. Spugen en corona krijsen. Treiteren en uitdagen. Machteloze verdrietige oudjes. Opgehokte bejaarden in corona tijd. Spugen, lafbekkerig corona krijsen, treiteren, uitdagen en vernielen. De oudjes weten niet beter te doen dan hun gordijnen te sluiten en ze dicht te houden. Oudjes de stuipen op hun lijf jagen. Een normaal mens bedenkt het niet. Hoeveel terroriserende jongeren heeft de politie al te pakken gekregen in al die maanden? Nog niet één! Want de politie uit Monnickendam moet tot haar spijt melden dat ze nog steeds geen raddraaier op heterdaad kon betrappen. In de wereldstad Monnickendam heeft de politie er ook geen zicht op vanuit welke hoek de wind waait. Nou niet vanuit de Gouwzee natuurlijk. In dit geval niet. Het is landinwaarts. Maar het verhaal gaat ook dat de politie haar vingers niet wil branden aan de lastige straatjeugd van hoog hooligan kaliber. Je zou ze maar eens bij jezelf op de stoep krijgen. Dus moeten de oudjes hun gordijnen maar goed dicht houden.We begrijpen het natuurlijk allemaal. In Monnickendam heeft tuig van de richel geen prioriteit. Daar zijn ook nog geen bewakingscamera’s uitgevonden. Het zou anders zijn geweest als een paar brave tieners bij de voordeur van het verpleeghuis waren verschenen met hun gitaar en drumstel. Dan was de politie aan komen racen in drie surveillancewagens met gillende sirenes en misschien ook wel zwaailicht. Misschien zelfs wel met overvalwagens, met de wapenstok en met handboeien in de achterzak. Of waarom niet het waterkanon. Lees nu net dat de opleiding voor agent van drie jaar naar twee jaar wordt teruggebracht. Dat zal niet vanwege de inhoud zijn. Waarom ik me hier zo over kan opwinden? Wellicht omdat ik jarenlange ervaring heb met de gang naar een verpleeghuis en weer terug naar een leeg huis. Het lege gevoel. En de vreugde om een beetje attentie. Wellicht omdat ik uit eigen ervaring weet wat zich in verpleegjhuizen en huizen voor begeleid wonen afspeelt aan frustratie en machteloosheid en aan afhankelijkheid en ook aan dankbare blijdschap met een beetje aandacht en een vriendelijk woord. Waarom ik me zo kan opwinden? Omdat het op niets gebaseerde recht van de sterkste me na al die jaren mantelzorg steeds meer tegen de borst stuit. 

****

Onbegrijpelijk, Johan. Waar was die aubade? Zo’n labbekakkerig optreden als in Monnickendam is ook in de Haarlemmeer geweest. Dat haalt dan niet de landelijke pers. Die burgemeester aldaar (van Edam?) kan toch ook een gebiedsverbod instellen? Dan is het heterdaadje simpel vast te stellen. Groet, Jan

****

Ik lees dit blog op mijn balkon, de beste plek momenteel met mijn hooikoorts. Ik lees dit blog met stijgende verbazing. Hoe kunnen zulke dingen bestaan! Tot gauw weer, Wil.

****

Hoe dom die politie. Waanzin. Schandalig optreden. Maar eigenlijk niets nieuws onder de zon helaas. Charles.

****

Johan