Gillen voor de doelman maar wel minder sensueel

hoed
(Foto van toen het tegen Brazilië nog 0-0 was. Trouwens, de wedstrijd moest nog beginnen. De spanning was alreeds om te snijden. Ook bij hotelbaas Bruno).
 
Ik probeer me voor te stellen wat voor een jongen hij vroeger moet zijn geweest. Een lange slungel, dat ongetwijfeld. Toen al. Verlegen wellicht ook. Misschien zelfs wel heel verlegen. En een beetje onbeholpen. Waarschijnlijk. Een puber met een te veel aan jeugdpuistjes die in de schoolbanken met zijn dunne lange stelten niet goed raad wist. Die met zijn armen de kopjes van tafel molenwiekte. Niet één met wie de meisjes graag uit wilden voor een foxtrot en wellicht meer. Hij had iets van een boerenknecht. Kolenschoppen van handen. Meer voor de uiers van een weiland vol koeien. Kleding van Armani, Hugo Boss en Tommy Hilfiger veranderde niets aan dat alles. Het bleef slobberen. Dan maar C & A. Zo ook in voetbalplunje. Maar vanavond heeft hij de Duitser Neuer onttroond. Glansrijk. Allure. België toetert zich door de straten van Brussel, Antwerpen, Gent en zeker ook De Panne. Dat ik er ooit nog eens bijna zou worden meegesleept in een gelukdronken polonaise.Vanavond mag Thibaut Courtois zich met recht ‘s werelds beste keeper weten. Met stip. Na hem even geen anderen. Vanavond deed hij een beslissende greep naar de macht en liet hij elke discussie, zo die er nog mócht zijn, volledig verstommen. Geen equivalent, hooguit nog iets vaags aan jong talent aan de verre horizon. Voor later. Het verwende nest Neymar van Brazilië als uitvinder van kinderlijk en opzichtig duiken naar iets waarnaar niet te duiken is. Een penalty van het allergoedkoopste soort? Een man van de oncollegiale Schwalbe. Weten wij als Hollanders sinds 1974 alles van. De matennaaier Neymar zou een duikschool moeten beginnen. Neymar is een mietje. Maar dan Courtois! Deze keeper als uitvinder van het ten volle benutten van elke centimeter van een lang lijf om de gouden voetbalgeneratie van België  als dekselse duivel van God te laten winnen. Hij Thibaut Courtois! Ja hij en niemand anders. Ik vergeet wellicht even paal en lat. Hooguit nog paal en lat – vooruit. Maar zonder deze boertige figuur had België nooit van Brazilië gewonnen. Genk? Kwam hij niet ooit daar ergens uit de buurt vandaan? Maar we kennen hem eigenlijk het meest van Atletico Madrid en nu Chelsea. Zonder de bezweerder van de Zuid-Amerikaanse stormloop, en steeds chaotischer aanvalsgolven, was het gisteravond geen 2-1 geworden maar 2-3 of 2-4. Er zijn van die keepers die de tegenstander tot radeloosheid brengen. Tot wanhopige idiotie die tenslotte uitmondt in paniek met wijd opengesperde ogen. Curtois stuurde de Brazilianen naar de psychiater. Of een hulppost. Waar Neymar trouwens al langer hoorde. De Brazilianen konden ineens ook niet meer met open kansen omgaan. Je schiet met de wreef, maar met Curtois tegenover je wordt het vanzelf de enkel. Of die nog niet eens. De Brazilianen raakten de bal niet meer, of anders verkeerd. De Bruyne was goed tegen Brazilië. Hazard ook. Lukaku ook wel. Die had de scheids soms tegen trouwens. Begrijpelijke wissel van de coach, de veldheer Martinez in zijn trouwpak, die langs de lijn beschaving en strategisch inzicht uitstraalde. Zo anders dan die lui die hun roeping voor pyromaan hebben gemist. Die doorgedraaide gek van Atletico bijvoorbeeld. En die narcist  van Manchester die om de haverklap vuurtje probeert te stoken. Volgens mij ruikt  die beschaafde bondscoach van België tot aan de overzijde van het veld naar dure aftershave. Maar terug naar onze vriend Courtois. Zonder die zwarte panter in het doel geen welluidende symfonie van wereldklasse voor de Belgen. Bij Lukanu gillen ze op het plein van De Panne dat het een lieve lust is, bij Courtois deden ze dat ditmaal ook. Maar bij Lukaku heeft het slaken van gilletjes iets sensueels. Het is genot. Het is een uit de keel ontsnapt verlangen van een heel volk naar meer. Bij Curtois niet. Daar is het: we weten wat er komen gaat. Hij sleept ons er wel weer even doorheen. Het heeft iets dankbaars, dat gillen voor Courtois. Lukaku kan in zijn enthousiasme vanuit Moskou of Leningrad met de bal aan de rechter voet het stadion uit draven naar Polen, verder door naar Berlijn, en zo regelrecht naar Brussel. Om het ding, dat ronde speeltuig dat deze weken terecht belangrijker is dan de mafkees Donald Trump en de Brexit, daar vol vaderlandslievende trots op de stoep van het gemeentehuis te leggen. Dat is bij de man van eertijds Genk heel anders. De doelman pareert. Daarna doet hij dat nog een keer of tien. Liefst sober. Hij redt. Hij redt de natie wier natte droom thans de uitschakeling van Frankrijk is. Of dat gaat gebeuren? Nee. Ik denk van niet, Ik ga af op de tweede helft van de Belgen tegen Brazilië. Geef het initiatief nooit uit handen, zeg ik altijd. Je vraagt immers om moeilijkheden. Courtois zorgde voor een tweede onvergetelijke avond op een volgepropt winkelplein bezijden het strand van De Panne. Erheen met een feesthoed op in de Belgische driekleur. De zorgzusters van Ellen hadden in het geniep een inzameling gehouden en me die broeierige muts cadeau gedaan in een tas van FC Utrecht. Dat laatste was even moeilijk. Na DOS, Elinkwijk en Velox  wist de fusieclub eigenlijk nooit mijn romantische en nostalgische inborst te stelen. Fysiotherapeut Leroy was door die plastic boodschappentas van FC Utrecht  onherroepelijk in extase gebracht. Ik niet. Maar de inhoud! De inhoud – even afgezien van twee Belgische Zotte biertjes van Brugse brouwerij – op het hoofd gezet  in De Panne. Liep ik voor gek? Welnee, half De Panne had zich zo uitgedost. De dertig Franse jongelui van net over de grens begrepen er ‘s avonds onder Brazilië-België geen snars van. Kwam ik werkelijk uit Nederland? Speciaal voor de Belgen met die hoed op uit Nederland? Twaalf keer werd me een biertje aangeboden in zo’n afschuwelijke en veel te grote plastic beker. Ik overdrijf graag, maar dit is echt ongelogen. De plek was opnieuw om en nabij de barbecue met braadworst en stokbrood. Daar waren ze al  in de pauze van de voetbalmatch door de braadworst heen. Het stokbrood ook. Je kon alleen nog mosterd krijgen. Aardige Fransen naast en achter me, daar niet van. Beetje schreeuwerig en een beetje haantjesgedrag, maar alla. Maar ik wilde niet in hun kamp, ik bedankte telkenmale hoffelijk en allervriendelijkst voor de eer van een plastic consumptie gerstenat. Bier drinken met Fransen terwijl Courtois de Belgen op de been moest houden tegen Brazilië, het zou vreemdgaan zijn geweest. En meer nog: desertie. Hoe zou ik dat ooit later de hotelbaas van Cajou moeten uitleggen, een paar meter verderop. De foutieve moraal om met uitgelaten Fransen op hun kosten bier te staan hijsen met zicht op België-Frankrijk. Zoals ook een Belg tussen het publiek in een blauw shirt met op zijn rug pontificaal de naam Thuram en het spelersnummer 15 – dat kon eenvoudigweg niet. Vermoedelijk een grensgeval, die Belg met nummer 15, vermoedelijk een vroegere douanier die zich had vergist in de richting welke hij was opgelopen. Ik drink geen bier met Fransen tijdens dit WK. Dat is ongepast. Bovendien: ik geloof alleen maar in het Frankrijk ten zuiden van Lyon. En daar drinken ze geen bier, daar nippen ze aan wijn. Liefst goeie. En daar voetballen ze ook niet, maar doen ze aan rugby. Met mijn schoolfrans probeerde ik dat één van de jongelui uit Duinkerken te vertellen. Het lukte, ondanks grammaticaal ge-stoethaspel, zo te zien heel aardig. Zo aardig dat hij voor mij op zoek wilde naar wijn. Ik wees naar het bord met Hotel Cajou. Maar wijn? Hoefde niet. Misschien was de hartbewaking van De Panne beter. Ik leefde als één van de weinige Nederlanders, ja misschien wel de enige, op het plein zó met de Belgen mee dat ik het in de tweede helft overal zeer voelde doen. Of er bij ons in Nederland überhaupt nog gevoetbald werd, wilde één van de Fransen weten. Hij blies in mijn rechter oor. Ik heb er nog last van. Ik zei hem naar waarheid dat bij ons het voetbal is opgehouden te bestaan. En de das was omgedaan door keepers die nog lelijker fouten maakten dat het stel uit het blunderfestival van dit WK. Die arme kale Argentijn Cabellero bijvoorbeeld. Die meneer de doelwachter uit Uruguay ook. Zag hem in het middagprogramma naar de dood verlangen – een vlotte liefst – vanaf het strand bij de uitspanning Albert I. Sloeg er een kruis, samen met een amusante rentenier uit Brussel. Die Argentijn en Uruguayaan – de pil van Drion had die twee snel en onherroepelijk uit hun lijden verlost. Ik vergeet er nog een paar. Nederland was gestopt met voetbal. Dat vertelde ik de ongelovige Franse Thomas met te mooie vriendin. Ach ja, er was een tijd dat hele buurten in Nederland ‘s zomers volslagen oranje zagen. Ik zal later deze maand aan Bruno van Cajou eens het verhaal vertellen van dat wijkje in Gouda. Op alle vensterbanken in alle straten van dat buurtje stond een glazen kom met goudvissen. Ik interviewde er een man die aanvankelijk twee goudvissen in zijn kom had rondzwemmen, maar later nog maar één. Die goudvissen hadden een naam. De Boer en Cocu. Dit verhaal lijkt uit de duim gezogen, maar dat is het niet. Elk woord klopt. Ik zweer het op alles dat me lief is. Tijdens een van de wedstrijden van Nederland maakte óf De Boer óf Cucu een gruwelijke fout. Ik geloof een gemiste penalty. De man destijds tegenover mij en mijn blocnote werd zo verschrikkelijk kwaad dat hij de naar De Boer of Cocu vernoemde goudvis uit de glazen kom schepte, in zijn glas met bier flikkerde, en opdronk. Hij kon die twee goudvissen ook nog eens uit elkaar houden, zo vertelde hij me in zijn opgedirkte woonkamer. De verkoop van goudvissen kwam overigens later in Gouda onder verscherpt toezicht te staan tijdens een WK of EK. De dierenbescherming had alarm geslagen. Vooral in de plaatselijke cafés was het een gewoonte geworden het verdriet weg te spoelen met een goudvis als hartigheidje bij een glas bier. Nu hoeft de goudvis in Gouda niets meer te vrezen. In heel Nederland trouwens niet meer. Wij voetballen nog slechts in parkjes. Met de gezondheid van de Nederlander gaat het ook weer stukken beter. De levensverwachting van de gemiddelde Belg daarentegen is de afgelopen week met twee WK-krakers behoorlijk gedaald, zo las ik in een medisch communiqué. De mijne ook. Ben weer thuis. Ellen tobt. Die ongelofelijke tropische warmte is killing voor haar. Maar ‘s avonds koelde het twee graden af en kreeg ze weer iets van vrolijkheid over zich. De warmte put Ellen uit. En slapen, slapen en nog eens slapen.Wereldkeeper Courtois heeft gezegd dat hij nog het meest verlangt naar zijn kinderen. Hij ziet ze veel te weinig. Hij ging van Madrid voor een volgend vet contract naar Londen en zijn kinderen bleven in de Spaanse hoofdstad achter. En dan nu het WK. Nog even volhouden voetbalnomade, nog even doorbijten daar in Rusland, grote vriend. Ik zet dinsdag tegen Frankrijk hier thuis mijn feestmuts weer op. Een weekje nog maar en dan heb jij iets bereikt dat ons nog nooit is gelukt. Ondanks Louis van Gaal, je kent hem misschien wel. Snoerde jij Louis niet eens de mond toen-ie als geen ander ook verstand van keepen meende te hebben? Dat is niet iedereen gegeven. Als jij, Courtois, dinsdag weer net zo goed bent als vrijdag dan geef ik je op een briefje dat volgende week de Belgische ziekenhuizen vol liggen met mensen met hartritmestoornissen en ademhalingsproblemen. Weinigen in België die dan nog de pensioengerechtigde leeftijd halen. Ik zie het al voor me, later deze maand juli: honderden begrafenissen in heel België, vele honderden staatsbegrafenissen, en op de kist bij elk dodelijk slachtoffer zo’n muts als die hier op mijn bureau voor dinsdag weer binnen handbereik ligt.
Ja, zo’n verpleeghuis. Laten we daar ook even over hebben. Daarna weer even voetballen. Maar die erbarmelijke verpleegzorg terwijl de personeelsbladen masturbatief  opsnijden over welk een prachtig en zegenend werk er wordt verricht binnen de muren van het reservaat. Er valt nog verschrikkelijk veel af te dingen op al dat snoeven. 
Een bewoonster van een verpleeghuis in onze regio moest naar de gynaecoloog voor een wrat op de verkeerde plek. Zo we een wrat al een goeie plek kunnen toedichten. De gynaecoloog liep kotsend weg. Details blijven hier achterwege. Maar eerst begon het ziekenhuis te boenen en te poetsen. Het was van onderen bij die mevrouw een stinkende Augiasstal. Naargeestig gewoon. Werd die stakker in het verpleeghuis helemaal niet meer gewassen? Liep het personeel er bij voorbaat rond met een knijper op zijn neus? De mentaliteit van na ons de zondvloed? Ik hoop dat de schoonzus van die dementerende mevrouw naar de Inspectie stapt. Er dient aan dit soort niet te beschrijven wantoestanden ruchtbaarheid gegeven te worden. Het zijn geen incidenten. Las ik ook niet dat men in een verpleeghuis in Rotterdam een dementerende tot bedaren had proberen te brengen met een stroomstoot? Maar dat is toch verboden? Genoeg voor nu hierover. Maar dan kijk ik naar Ellen en ik denk: lieve schat, graag hadden we veel meer van onze pensioenjaren willen genieten, maar laat ons blij zijn dat jou zoveel wanordelijkheid en verwaarlozing bespaard zijn gebleven en nog steeds blijft. 
Het voetballen weer. Hotelbaas Bruno een hart onder de riem gestoken. 
Hallo Bruno.
 Er stond bij België-Frankrijk voor 1,7 miljard op het veld – 1,7 miljard aan handelswaar op voetbalschoenen. Ik wist niet wat ik las! In veel andere wedstrijden van dit WK zal dat niet anders zijn geweest – 1,7 miljard. En voor al dat vele geld ligt het spul van pijn en schijnpijn meest van de tijd op de grond te krioelen. Met zulke beursnoteringen had er over het algemeen wel wat aanvallender gespeeld mogen worden. Je ziet, ik praat al in de verleden tijd. Die Fransen irriteerden me gisteravond mateloos. Ze slaagden ook nog eens in hun opzetje. Heel verdrietig allemaal. Alles en iedereen was hier in Utrecht voor de Belgen. En bleef dat. Ik had onder de tonen van de Brabançonne mijn Belgische feestmuts gisteravond op het dak van onze Skoda gelegd. Pontificaal. Voorbijgangers konden dat wel waarderen. Een enkeling zal misschien hebben vermoed dat ik al bij voorbaat in geestelijke nood verkeerde. Soit. Sorry, geen Franse woordjes de komende weken. Niets ergers dan uiteindelijk verliezen van een stelletje Fransen die het vanaf de eerste minuut in hun broek deden. Schijtlijsters, die Fransen. Laffe antihelden. En ik geef Curtois gelijk: van zulke buren wil je eenvoudigweg niet verliezen. Voor zo’n buurland schaam je je in feite. Gruwelijk scenario gisteravond. Het enige strijdvaardige bij de Fransen zat in hun bloeddorstige volkslied. Daarna toonden ze zich zo bang als een wezel. Ze durfden niet te voetballen. Een onterechte WK-finalist. Dat tekent ook wel een beetje dit toernooi: de angst van veel ploegen om te verliezen. Ze voetballen meer om goals te voorkomen dan om ze te maken. Hoe dat zo? En dat al die grootverdieners die zich voortdurend op de grond liggen aan te stellen en de tegenstander een kaart proberen aan te smeren. België had een beetje meer geluk moeten hebben met de eindpass. Maar wat was die Eden Hazard weer goed! zeg Die roepen wij hier thuis uit tot  publiekslieveling, tot dé smaakmaker van dit WK. Hazard mag wat ons betreft worden gekroond en gelauwerd tot ‘s werelds beste voetballer. De passeerbewegingen van een ballerina. Courtois ‘s wereld beste keeper, er even van uitgaande dat  hij een net even ander vak uitoefent dan een veldspeler. Martinez wint het toernooi  als meest opvallende coach. Keurige man. Gedistingeerd. Hij durfde van Engeland te winnen en zo als eerste van de groep te eindigen. Die Engelsen speelden het allemaal uitgekookter dan nu met hun brexit. Ze ontliepen de Brazilianen en de Fransen. Zal je gebeuren zeg dat ze ook nog eens zondag in de finale staan! Vanavond ben ik toch maar voor Kroatië. Maar kijken? Wellicht niet. Alle individuele prijzen zo’n beetje naar België. Vooruit: ook voor de meest genoeglijke toeschouwer: jullie koning. Ik zag hem applaudisseren. Aan het hof in Brussel moeten ze hem toch eens uitleggen dat je anders klapt als grote kerel. En al helemaal in een voetbalstadion. Het leek wel een mietje. Hij had ook even naar zijn vrouw kunnen kijken om te weten hoe het moet. Heb jij het gezien? Ik vond ook dat de koning de Fransman Macron veel te snel een hand gaf na dat doelpunt. Wat mij betreft had hij daar een dag mee kunnen wachten. Hoop dat Filip nadien zijn vingers heeft nageteld. Hoe zou het zijn gegaan als de koning Donald Trump was gaan feliciteren? Die had Filip waarschijnlijk onbehouwen naar zich toegetrokken en onder zijn oksel laten verdwijnen. Zulke risico’s loop je bij Macron niet. Voor Macron hoef je geen extra levensverzekering af te sluiten. Maar goed, miljoenen en nog eens miljoenen mensen vallen nu in een zwart gat. De wachtkamers bij de huisartsen zullen vandaag wel volstromen. Heel veel Belgen, en ook overgelopen Nederlanders, doen er goed aan nog op de valreep hun vakantie naar Frankrijk te annuleren. Begreep dat de Japanse coach na die 3-2 tegen jullie spontaan zijn samoeraizwaard pakte. Verstandige man. Zou die aansteller Maradona al in Buenos Aires of elders in een dwangbuis liggen? Elk WK kent zijn eigen vergankelijkheid. Ach, je moet maar zo denken: de Spanjaarden, Portugezen, Argentijnen en Duitsers kunnen zich dit WK niet eens meer herinneren. Die hadden net zo goed niet hoeven komen. Die lui liggen al een paar weken te bakken op het strand van Marbella. Ook geen pretje. Zeker niet als het als topvoetballer verboden is sangria te drinken. In stil verdriet om gisteravond. Maar ik draag het manmoedig.
Met tranen en sportgroeten uit Utrecht.

Johan

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *