De natte wind die zich met Martin Luther King durfde te vergelijken

Onlangs bij EénVandaag de Boreale Gek raaskallend horen kletsmajoren over zijn onsamenhangende en met dure woorden bij elkaar geharkte verkiezingsbraaksel? De charlatan liet weer eens een kletsnatte wind. De narcist begreep alle negativiteit over zijn briljante dronkenmanstaal niet, en hoe vaker deze naar bewondering hunkerende schetsfiguur zijn proza terug las hoe opgetogener hij over zichzelf werd. Hoe had een mensenkind dit voor elkaar gekregen? Nee, dan was je beslist geen gewone sterveling. De dandy vergeleek zijn prietpraat met Martin Luther King eind jaren zestig. Het was zo ongeveer van hetzelfde kaliber. Toe maar! Van wereldklasse kortom. Het leek hier thuis even op Loppersum en de NAM. Interviewer Pieter Jan Hagens hield zich vast aan zijn stoel. Vroeg om een glas water. De dame naast Hagens verschoot van kleur. Begon haar boodschappenbriefje voor de kerstdagen te repeteren. Dit was heiligschennis. Lodewijk Asscher keek wat glazig voor zich uit. Hij bloosde. Of de charlatan meende wat hij zei, wilde Pieter Jan Hagens weten. Durfde hij zich werkelijk op één lijn te plaatsen met Martin Luther King? Wist de charlatan wel wat hij uitkraamde? Onze vriend in het ommuurde en hermetisch afgesloten biovakantieoord Vreugdehof moet maar vragen of hij niet van k(K)amer kan ruilen met die ongelofelijke idioot van een Baudet. Ongeveer hetzelfde glansrijke niveau als Martin Luther King in 1968. I Have A Dream… Wel ja joh! Wijlen Ischa Meijer zou gehakt hebben gemaakt van deze fluim. Hij zou hem waarschijnlijk zonder reiskostenvergoeding meteen naar huis hebben teruggestuurd. Ischa zou er onvergetelijke televisie van hebben gemaakt. ‘Meneer Baudet, doe ons een lol, U kunt wel gaan met die flauwekul.’ Zat als versteend in mijn stoel bij het aanhoren van die Haagse raaskal. Evenzo schrok ik van Lodewijk Asscher die niet op het idee kwam een hartaanval te simuleren. Hier misten we toch echt Frans Timmermans die de PvdA weer een beetje salonfähig maakte. De bal lag vrij op de doellijn voor de PvdA. Asscher hoefde die knikker maar een heel zacht schopje te geven. Hij kon er tegenaan piesen. Niet dus. Ongeveer hetzelfde glansrijke niveau als Martin Luther King…. Het bleef niet eens in ‘s mans keel steken. Ik ben er nog steeds niet van bekomen. Op de radio had ik nog maar net Arnold Karskens van Ongehoord Nederland (of zoiets) verteerd. Die verzamelde al snel 50.000 medestanders en lijkt nu de draad kwijt. Arnold zette zich onder het uitlaten van een pitbull af tegen de NPO en de NOS. Die zou veel meer onder staatstoezicht moeten komen. Vond onze Arnold. Het leek wel of ik naar Donald Trump zat te luisteren. Maar het was Arnold Karskens, een toch gewaardeerd journalist die zich al zijn hele leven in oorlogsgebieden waagde waar anderen uit weg bleven. Bij ontevredenheid zou Rutte de hoofdredacteur van Het Journaal moeten kunnen ontslaan. Regeren op basis van emotie en ergernis. Censuur en decreten. Poetin en Erdogan als cocktail.Toe maar! Ik zie het al voor me. De hoofdredacteur van Het Journaal die in een directe, ingelaste uitzending zijn vertrek meedeelt en schuin achter hem onzichtbaar voor de kijkers een militair met een stengun. Aan het einde van de uitzending steekt de hoofdredacteur zichzelf een vlijmscherp keukenmes of Japans zwaard in het hart en roept nog net even ‘Hulde aan ons kabinet’. En dan wordt het ons allemaal rood voor onze ogen. Camera’s onder de bloedspatten. Het Wilhelmus klinkt. Nederland raakt verslaafd aan Griekse tragedies. We komen harnassen tekort om in te sterven. De intussen gesneuvelde hoofdredacteur stond net op het punt weer pijnlijke onthullingen te doen over Defensie en de Belastingdienst. De nieuwslezer kondigt ons de nieuwe hoofdredacteur aan en dat blijkt een prominent VVD’er te zijn die eerder zijn politieke functies moest opgeven in verband met malversaties als steunfraude. Wat natuurlijk volkomen flauwekul was, en dus onterecht. Een soort neoliberale rehabilitatie. Een huisjesmelker uit Amsterdam zonder geheugen treedt aan. Tegenkandidaat was iemand in een giletje. Heeft Arnold Karskens te lang als journalist in dictaturen rondgezworven? Zou de minister-president voor zo’n ontslag ook eerst even die boerendochter uit zijn kabinet raadplegen? En ook even zijn partijgenoot Klaas Dijkhoff bellen die waarschijnlijk juist op dat moment en met getrimd baardje zijn loonstrookje zit te bestuderen? Cabaret. En dan is kamikazepiloot en bonnetjes koorddanser Ivo Opstelten niet eens meer van de partij. Vind je het gek dat die boeren overal maling aan hebben? Hun Duitse collega’s krijgen ook de smaak te pakken en wippen massaal bij Gronau, of waar ook, Appelscha bijvoorbeeld, en Heiligerlee, de grens over. Hopelijk blijven ze geen vijf jaar. Zo’n stuitende vergelijking met de joden en de holocaust. De christelijke partijen als bakermat voor de boerenopstand. Boeren die ons uithongeren als ze hun zin niet krijgen. Boerenanarchie. Ze wanen zich almachtig en onaantastbaar die boeren. Als niets wordt tot iets verandert al gauw iets in niets. Heb ik van mijn moeder. Het is deze weken dertig jaar geleden dat ik in Praag was voor de krant. Een student stierf voor een betere wereld. Brandende kaarsen en waxinelichtjes voor deze student in een portiek in een nauwe straat. Vaclav Havel en Alexander Dubcek mobiliseerden een volksmassa in het spoor van de even eerder gevallen Berlijnse Muur. Een miljoen Tsjechoslowaken begroetten met het luidkeels zingen van hun volkslied het gedwongen aftreden van partijleider Jakes en zijn kliek. We stonden er tussen, de fotograaf en ik. Dagen achtereen had ook de voormalige Feyenoord-trainer Vaclac Jezek voor de vrijheid en de beschaving gedemonstreerd. Zal het bezoek aan zijn eenvoudige huis in een Praagse buitenwijk nooit vergeten. Jezek op pantoffels en in een slobbertrui bij een potkachel. Met kerst 1989 volgde de executie in Roemenië van het echtpaar Ceausescu. De nieuwe hoop. De renaissance. Wat is er niet allemaal met Nederland aan de hand ondertussen. Gekozen volksvertegenwoordigers die voor hun declaraties nooit precies weten waar ze wonen. Wat ze opgeven is meestal verder weg dan de werkelijkheid. En het heet altijd een vergissing. Leefden we vroeger van zuurstof, tegenwoordig leven we bij vergissing. Zou dat door al dat ge-app komen? Iedereen heeft haast. Iedereen is druk. Iedereen is ontevreden. Iedereen voelt zich tekort gedaan. Iedereen zit opgewonden met een kromme vinger boven een schermpje. Iedereen weet het beter. Iedereen vliegt op het Malieveld af. Utrecht heeft er sinds deze week weer een paar meter tramlijn bij. Eén van de duurste stukjes tramlijn ter wereld. Het gemeentebestuur is er nog trots op ook. ‘s Nachts kunnen we niet meer pinnen maar mogen we wel 130 rijden. Overdag kunnen we wel pinnen maar mogen we niet meer dan 100. Het wachten is op de actiegroep die naar het Malieveld komt omdat het leven zonder ‘s nachts pinnen niet meer te leven valt. Voor plofkraken ben je aangewezen op de daguren. Onbegonnen werk. Want met 100 kom je niet ver. Karskens die ervoor pleit dat Rutte de hoofdredacteur van het Journaal moet kunnen ontslaan. Hoezo? Rutte heeft zo weinig en kortstondig herinnering dat hij niet eens meer weet wat er de vorige avond in Het Journaal zat. Over die boerendochter in zijn kabinet wil ik het niet eens hebben. Opportunistische huilebalk. Een pleaser. Zag eergisteren ook de olijke Jetten in EénVandaag en moest aan Youp van ‘t Hek denken: wist de moeder van Jetten wel dat hij nog zo laat op was? De levenslustige Jetten – moet een hele dure kapper hebben – deed hij bij Pieter Jan Hagens fantastisch. Met elan. Naast hem dacht Dijkhoff aan 2020 en in welke maand van volgend jaar hij de politiek verruilt voor een functie bij een multinational. Dijkhoff zat erbij als een zoutzak. Maar erger dan erg die verwaande boreale kwast met zijn boreale vergezichten op wie nog steeds zoveel mensen stemmen. Hoe krankzinnig kun je het hebben. Laat het bij hem bij dromen blijven. Even geen non-fictie meer. De feestdagen met fictie. Met de moordschrijver Harlan Coben uit New Jersey. Moordschrijver in dubbele betekenis. En gelukkig wordt er nog door dames gehandbald en verduveld goed ook. Dameshandbal: net als tennis, -volleybal en hockey zonder slidings en kopballen zoveel vrouwelijker dan voetbal.

pils1

****

Dit is na bijna 160 afleveringen voorlopig het laatste blog. En misschien wel het definitief laatste. We gaan in elk geval zonder pen en papier aan een diepe winterslaap beginnen. Even geen prozaïsche taferelen op de pc. Het begon met een boek. Daarna nog één. Toen de columns voor de patiëntfederatie. Vervolgens de blogs. En ondertussen nog drie boeken over met name Ellen en ons omgaan met de ziekte van Parkinson en Lewy Body dementie. De woelige baren. Op mijn vaste hotelkamer bij Cajou in De Panne als enig overgebleven badgast  bij herfststorm en slagregens knutselde ik aan een speech over mantelzorg voor psychologen en verpleegkundigen in Dendermonde bij Brussel. Buiten zwiepte de trambedrading als wijzers van een pendule nog net niet tegen de drijfnatte gevels. Het scheelde niet veel. Georges Simenon en Maigret aan de verlaten Belgische zuidkust. Tram en rails krasten bij contact met elkaar alsof ze tegen elkaar wilden zeggen: zo is het na een lange opmerkelijke warme zomer wel genoeg geweest. Waar zou ik zonder mijn pen de afgelopen jaren gebleven zijn? Ik denk terug aan hoe het allemaal begon: de Spaanse badplaats in 2014 met zijn hotelkamer op twaalf hoog. Dat balkon waar ik het liefst van af gesprongen was. Ik loste het op met schrijven. Voor zover je van oplossen spreken kunt. Niet eigenlijk. Maar ik wilde niet gaan behoren tot het almaar groeiende leger aan burn-out gevallen. Vandaag zijn we 32 jaar getrouwd. Ellen en ik gaan naar de 37 jaar dat we samen zijn. En gelukkig maar, niet van balkon gesprongen in Fuengirola dat in bezit was genomen door zwaar getatoeëerde Britten. Tatoeages tot aan hun kruin. Geen vluchtpoging. Maar gaan schrijven met Ellen steeds dicht achter mijn veilige rug op de bagagedrager. Over vervoermiddel gesproken: ik dank de parmantige Skoda voor zijn trouwe dienst. Ik begin met hem. Of is het haar? Nog een paar dagen en hij/zij krijgt weer een grote beurt. Ik wil niet dubbelzinnig klinken, overigens. Op onze trouwdag ging Ellen bij bijzondere tandheelkunde aan de VU in Amsterdam onder het mes. Diana mee. Om de hoek van het gordijn mee gekeken en het was ontroerend om te zien hoe Diana de hand van Ellen vasthield terwijl die verdoofd in de behandelstoel zat. Of beter: lag. Bravo Diana. Een goed verlopen operatie bij de VU. Een pluim trouwens telkens weer voor alle vijf verzorgenden van Ellen. Ze zijn met Ellen mijn trots. Wat geweldig dat we gaandeweg dit kwintet bij elkaar gekregen hebben. Ze werken uit liefde voor Ellen en in elkaars verlengde. Ze zijn ook onderling in elkaar geïnteresseerd. Blijvende herinnering aan de bluesmiddag bij Trudy thuis. En aan het sprookjesachtige trouwgala van Diana d’r zoon Abdullah in de buurt van Venlo. De behandeling van Ellen in de VU verliep als gezegd rimpelloos. Maar het was geen kattenpis. Desondanks geen nazorg nodig. Geen bloedingen. Niets van dat alles. Wel tevoren even stress omdat die vreselijke boeren weer bezig waren wegen te blokkeren. Geef ze als domme boerendochter uit het kabinet een vinger en die boeren nemen anarchistisch de hele hand. En met die hand pakken ze ook meteen het hele land. De geest is uit de fles. Dank melodramatische boerendochter in het kabinet. Eind van de middag van 18 december was Ellen weer veilig thuis. Diana ontfermde zich verder over haar. Ze bracht Ellen op bed. Ze kleedde haar uit. Ze waste haar. Ze kookte wat macaroni. Ze maakte wat ragout warm. Ze zette een cd op. Maakte thee voor zichzelf. Thee met een kerstkransje. Deed de kaarsen aan. Ze zette de verwarming een streepje hoger. En ondertussen ging ikzelf op de borrel bij de buren. Van Fuengirola tot hier. We stoppen. Met blogs schrijven stoppen we, al dan niet voorgoed. 

Ellen_fotoAnneliesVerhelst_078

Ellen_fotoAnneliesVerhelst_065
Ellen_fotoAnneliesVerhelst_010

Johan