Waar blijven die bonussen voor de thuiszorg? Wel de kantinejuffrouw uit het verpleeghuis?

Ach waar maken we ons druk over. Maar we doen het wel. En het zal moeten. Na tien jaar Rutte en de VVD met vooral de steun van het CDA zijn we in Nederland moreel failliet. Een overheid die zijn burgers niet vertrouwt. Maar die de ladelichters in bescherming neemt en van voordeeltjes voorziet. Land in de afgrond. Nu is iedereen geschokt, het overbekende politieke afweermechanisme. Rutte eiste van zijn coalitiegenoten dat hun fracties in de Tweede Kamer voltallig tegen een motie van wantrouwen zouden stemmen. Dus ook Omtzigt en Van Dam van het CDA. Krankzinnig. Een egomane regeringsleider. Maar waar maken we ons eigenlijk druk. ‘Ellen, geef me eens een knipoog.’ En ik kreeg een knipoog. En daarna nog één. De mengeling van Grace Kelly en Ingrid Bergman en ik lag aan haar voeten. Ze lachte van oor tot oor. Vraag het Diana. ‘En nu Ellen alsof je naar me lonkt.’ En ze kon het lonken niet laten. Daar doen we het voor. Daarvoor slijpen we ook voortdurend de pen. Ellen en haar zorgentourage verdienen dat. Lees maar weer. En ja, we moeten ons maar vrolijk blijven maken over Trump die zijn haarverfadvocaat het hongerloontje op bijstandsniveau van 16.000 dollar per dag niet betaalt omdat de heer Giuliani alleen maar rechtszaken verlies. Als dat geen humor is. Schwarzkopf en Syoss zetten zich al schrap. En de wat krap behuisde dochter van Trump weigert haar persoonlijke bewaking een plasje te laten doen op één van haar zes wc’s . Omdat die bewaking toch af en toe moest poepen en piesen werd even verderop een woning gehuurd voor 100.000 dollar. We gaan die Trump nog missen aan onze ontbijttafel.

****

Ministerie voor de gezondheidszorg, directoraat-generaal.

Zilveren Kruis Zorgkantoor, serviceteam langdurige zorg.

Sociale Verzekeringsbank afdeling pgb.

Gemeente Utrecht afdeling Wmo.

Landelijke Vereniging voor Thuiszorgmedewerkers poh-ggz

Lectori salutem! 

Ik hoop dat ik verkeerd geïnformeerd ben, maar misschien ben ik dat ook wel niet. Ik leg met uw welnemen even iets aan u voor. Van verschillende kanten bereiken mij verhalen over die 1000 euro zorgbonus die in verpleeghuizen ook is aangevraagd en met de feestdagen verkregen voor de kantinejuffrouw, de glazenwasser, de onderhoudsmonteur en andere gelukkigen voor wie volgens mij in de kern die bonus nooit bedoeld kan zijn geweest. De argumentatie daarachter zou zijn dat men geen onderlinge jaloezie zou willen veroorzaken in de verpleeginstellingen die dit aangaat. Dan ook maar een bonus voor personeel dat nog nooit een washandje over het gezicht van een oudje had gehaald. Hoe vreemd. Nogmaals: dit zijn verhalen die mij als mantelzorger in de thuissituatie bereiken. Gelet op de staat van ontbinding waarin bestuurlijk Nederland zich niet alleen door de toeslagenaffaire is gaan bevinden, houd ik inmiddels alles voor mogelijk.

Hoe zit het eigenlijk met de mensen in de thuiszorg? Hoe zit het met de mensen met daadwerkelijk de handen aan het bed in de thuissituatie tijdens de pandemie? Is het geen overheidsbeleid chronisch zieken zo lang mogelijk in de thuissituatie te verplegen in verband met de vergrijzing en de torenhoge zorgkosten die onze maatschappij zo langzamerhand niet meer kan ophoesten? is dit de dank voor het anticiperen op overheidsbeleid dat bij ons al een aantal jaren geleden effectief een aanvang nam? Waarom geen bonus voor de thuiszorg maar wel voor een kantinejuffrouw?

Ik vraag zulks niet voor mijzelf, maar wel voor harde werkers – ZZP’ers -als de leden van het zorgteam van mijn gade. Aan wie (die thuiszorg) mijn dierbare en onvervangbare echtgenote Ellen (Carbo-Palstra) en ik in niet geringe mate te danken hebben dat we ondanks de ziekte van Parkinson en de dementie van Lewy Body (parallelle aandoeningen in een verder gevorderd stadium) nog altijd onder één dak wonen en het gevoel hebben nog steeds getrouwd te zijn. Tal van vergelijkbare situaties in ons land. Ellen wordt al  4,5 jaar dagelijks door een paar zorgdames verpleegd. En hoe! Met liefde, toewijding en met professionaliteit. Vakvrouwschap. Ook met de door zoveel gezonde mensen bijna hysterisch omarmde kerstdagen en jaarwisseling zag ik de dames weer in het pikkedonker onze straat in komen voor hun werk als verzorgende. Klasse! Hoe essentieel maar weer eens gebleken die thuiszorg in onze door corona gekapseisde samenleving. Hoe essentiëler wil men het feitelijk nog meer hebben, zeg het me!

Maar zij een bonus? Welnee, de kantinejuffrouw van een zorginstelling! De liftboy. Nogmaals: het zijn verhalen die me bereiken en ik ben na tien jaar omgaan met zorginstanties en -instellingen zover dat ik nergens meer van opkijk. Zo krachtdadig vond ik het management niet in de twee verpleeghuizen waar mijn echtgenote eertijds verbleef. Veel draaide om de lieve vrede. Vanwaar deze ongelijkheid? Hoe ook: de thuiszorg nog immer overgeslagen. Vanwaar deze achterstelling? Sterker nog: vanwaar deze onrechtvaardigheid? Vanwaar dat meten met twee maten: verpleeghuizen en thuiszorg. Waarom lijken (nadruk op lijken) er ook (nadruk op ook) mensen met een bonus vandoor te zijn gegaan die zulks helemaal niet verdienen en waarom gaat zo’n bonus voorbij aan de neus van personen die nadrukkelijk als kroonjuwelen in de eerstelijns zorg kunnen worden beschouwd?

Waarom, waarom blijft de thuiszorg overgeslagen? En als er voor mij als mantelzorger een termijn bestond voor het aanvragen van een bonus, waarom mij als mantelzorger daar niet per brief op gewezen? U weet me anders ook te vinden. 

Is dit een voorbode van wat we ons met de afwikkeling van het steunpakket voor het bedrijfsleven nog te wachten staat? Bevinden we ons in de graaicultuur? Hebben we al niet genoeg verwarring en onduidelijkheid gehad (en nog steeds) rond de coronatests en de vaccinatie? Nu ook alweer het gesodemieter met vaccinatievoordringers (mooi scrabblewoord) onder het administratie- en kantinepersoneel in verpleeghuizen. Wat is dit voor flagrante ongein! We kennen de hedendaagse mentaliteit toch zoetjesaan! En toch houden we van Hugo de Jonge. Niet van het CDA maar wel van Hugo. Hij mag nooit een schietschijf worden. Niet de onze althans. Doch desalniettemin. Onze minister heeft toch een heel leger aan uitvoerende ambtenaren achter zich staan voor het tijdig aanwijzen van welke winkels tijdens een lockdown wel mogen openblijvende en welke niet, voor de bonussen aan daadwerkelijk zorgpersoneel, en om de tests en de vaccinaties in deze pandemie langs de juiste banen te leiden! Wat spoken die lui uit, die ambtenaren?! Thuiswerkers vooral in hun keuken en met hun kroost vooral uitbundig appeltaart bakken? Het is toch telkens weer hetzelfde liedje met Den Haag.

Nee, ik vraag geen bonus aan voor mezelf. Ik hoef geen bonus. Het gaat niet om mijzelf. Het gaat om mijn mensen. Waarom die ongelijkheid? Wie kan mij daar het antwoord op geven? Wie kan mij dit uitleggen? probeert het kabinet weer in het gevlij te komen bij de verpleeghuizen?

Ik hoop van u te horen. Ik pleegde al enkele telefoontjes en uit de reacties van uw medewerkers op de werkvloer maakte ik op dat wat zich heden voltrekt voor hun allemaal net zo merkwaardig en duister is als voor mij. Het geeft te denken.

Op de valreep. Hoorde bij het schrijven aan deze brandbrief dat hiphoppende uitzendkrachten, die zes uurtjes in verschillende verpleeghuizen hadden gewerkt tijdens de pandemie, vanuit elk van die verpleeghuizen meedeelden in de bonusoperette. Soms vier bonussen. Kassa. Het zal toch hopelijk niet waar zijn.

Ik lees momenteel nog volop in het boek ‘De meeste mensen deugen’ van Rutger Bregman, bekroond met de NS Publieksprijs 2020. Ben eerder geneigd te zeggen dat we geen van allen deugen. We kruipen voor – zie ook maar weer eens die thuiswerkende managers van de ziekenhuizen bij de vaccinatie – en we laten anderen barsten. Ik vind momenteel in de Nederlandse samenleving maar weinig terug van de Franse filosoof Jean-Jacques Rousseau.

Ik eindig de brief zoals ik die begon. Ik hoop dat ik over die bonussen verkeerd geïnformeerd ben maar misschien ben ik dat ook wel niet. Ik hoop dat de bonussen beperkt bleven tot de juiste personen en dat niet ook hele bataljons zijlijnfiguren mee profiteerden. Het zou weer eens een droef stemmend verkeerd signaal naar onze samenleving zijn van mee-eten uit de ruif.

Met mantelzorggroet.

PS. Zo maar een fragment uit mijn krant van heden. Ter illustratie. De joodse Sonja Pos (1936-2020) was dichteres en schrijver en promoveerde op het werk van W.F. Hermans. Voorjaar 2020 viel ze en kwam ze – geen andere keus – in een verpleeghuis terecht. Ze had veel levenskracht maar eenmaal in het verpleeghuis liet ze het leven los. Ze wilde naar huis maar dat kon niet. Ze bewoog tevergeefs hemel en aarde. Toen zei ze: ‘Ik ben langzaam aan het verdwijnen.’ En ze verdween. Weer eens toont dit aan hoe belangrijk het is om zo lang mogelijk thuis te kunnen worden verzorgd. Weer eens het bewijs van de onmisbare waarde van de thuiszorg welke waarde zeker ook in een bonus mag worden uitgedrukt. De thuiszorg voorkomt veel, eenzaamheid bijvoorbeeld. Misschien wel een van de belangrijkste doodsoorzaken van deze tijd. Laten we ons daarvan bewust zijn.

****

Hallo Johan!

Prachtige blog over opnieuw ongerechtigheid in deze barre tijden. Was het niet Balkenende die de ‘participatiemaatschappij’ invoerde? En de jaren erna bijna alles wat met zorg te maken heeft (andere onderdelen van onze oh zo bejubelde maatschappij ook) over het Haagse hek flikkerde en de gemeenten opzadelde om -met minder geld- hetzelfde te doen als de rijksoverheid voorheen?

In je blog heb je het ook over de financiën. Hoeveel zou het nu kosten om Ellen -slecht- te laten verzorgen in een verpleeghuis? Ik denk meer dan de hoogte van jouw PGB. Natuurlijk verdienen medewerkers in de thuiszorg een bonus. En dan alle thuiszorgers. Ik ken alleen jouw Dream Team. Jij behoort ook daartoe. Hebben de verpleeghuismensen met ‘handen aan het bed’ overigens die bonus al gehad?

Ik geloof dat het werd overgelaten aan de directies van verpleeghuizen om te bepalen wie in aanmerking kwam voor die bonus. Daar zal best mee gesjoemeld zijn. Schoonmakers kwamen daar -trecht- ook voor in aanmerking. En nu weer het geklooi met die vaccinaties: jouw scrabblewoord ‘vaccinatievoordringers’. En -dat ben ik vergeten- zou bij de belastingaangifte de ontvangen bonus ook niet ten koste gaan van eventueel ontvangen toeslagen?

Tenslotte: ik vind Hugo de Jonge (hoe hij zich ook inspant) totaal ongeschikt als coronaminister. Al zijn informatie was tot heden veel te optimistisch. Op die positie is een realist nodig, niet een (Rotterdamse) rasoptimist. Was Van Rijn maar op die plaats gekomen (gebleven). Nou ja, het kabinet valt toch. Kon je al enigszins opmaken uit de woorden van Rutte tijdens de persconferentie gisteren.

Groet aan allen en een dikke kus voor onze Ellen,

Jan.

Ha Jan,

Ik ben somber, los van of het kabinet nu valt of niet. Maar vallen moeten ze natuurlijk. Als je de mens, de menselijke waardigheid en alles wat daarmee samenhangt naar de donder helpt dan moet je uit het politieke spectrum verdwijnen. De Rutte-doctrine, een schandaal. Het gaat om het morele geweten tot aan de laagste uitvoerende ambtenaar. Het gaat om slaafse volgzaamheid in bestuurlijk wangedrag. In die hele kinderopvangsmeerboel zit ook een belangrijke component van discriminatie. Achterstelling op een kleurtje. Nu ineens moeten we de zegeningen tellen van Lodewijk Asscher, van de politiek doden niets dan goed, wat een flauwekul. De PvdA kon zich met de toeslagenaffaire domweg geen leider als Asscher meer veroorloven. Was zo’n aardige man die Asscher. Maar waar was die man als minister van sociale zaken voor de 20.000 gezinnen, of hoeveel waren het er, die in de hel terecht kwamen. Ik ben niet alleen somber, ik ben ook moe. Daar kan de humor niet tegenop over Trump die zijn haarverfadvocaat Giuliani diens loon op bijstandsniveau van 16.000 dollar per dag niet betaalt omdat er over vermeende fraude met stemmen geen enkele zaak is gewonnen. Maar laten we in Nederland maar naar onszelf kijken. Het is ieder voor zich en god voor ons allen. Ellenbogenwerk. En tegelijkertijd steeds meer onverschilligheid voor anderen. Ineens kreeg ik een paar weken geleden van de zorgverzekeraar te horen dat de hulpmiddelen voor Ellen per 2021 niet meer via de apotheek gingen maar door speciale grote zorgfabrieken zouden worden aangeleverd. Voor ons vanuit Sittard-Geleen. Daar gaan we godverdomme weer, dacht ik. Maar ik wist dat ik geen keus had ook al stribbelde ik tegen. Ook ik moest eraan geloven. Ik zag de afgelopen feestdagen de bui al hangen. De eerste kennismaking met die marktgerichte neoliberale fabriek bleek al een fiasco. Niet reageren op mijn bestelling. Telefonisch onbereikbaar. Alle lijnen continu bezet. Uiteindelijk een stem. Afdelingen die van elkaar niet wisten wat ze uitspookten. De vraag aan mij of ik genoegen wilde nemen met aanloopproblemen. Hoelang die aanloopproblemen gingen duren? Konden ze me niet vertellen. Misschien wel langer dan sommige patiënten nog te leven hadden. Welja joh. Vertelde de overigens vriendelijke vrouw met haar zachte g dat ik mantelzorger in continudienst was en onder rotzooiomstandigheden dat werk niet langer kon doen. Realiseer me dat het geen pretje is mij boos aan de telefoon te krijgen. Maar de zorgfabriekmedewerkster wist zelf iets van mantelzorg af en gaf me gelijk. We leven in een moreel failliet land. We zijn naar de kloten. Ons land mist de juiste aansturing. Je ziet het aan de bonussen en de vaccinaties. Het lijkt één grote chaos. Regie ontbreekt. Een ballon lek geprikt met een speld. Zal het voor de afwisseling eens kort houden. Ik verhuis voor die hulpmiddelen niet mee naar dat industrieterrein in Sittard-Geleen. Ik verander niet van koers. Ik blijf ook voor de hulpmiddelen bij onze vertrouwde en excellente apotheek. De prijs daarvoor is dat ik de hulpmiddelen zelf moet gaan betalen. Welnu, dat is dan maar zo. Maar liever dat dan een maagzweer of een herseninfarct. Ga wel in gesprek met de zorgverzekeraar. Maar waarom iets veranderen dat goed is? Ziekelijk. Een verslaving aan vernielzucht. Ik maakte het in het hogeschoolonderwijs mee. Ineens werd dat idiote competentiegerichte onderwijssysteem ingevoerd. De studenten van school verbannen. De docenten goeddeels overbodig. Die zaten hooguit nog thuis aan hun computer onzin af te vinken. Het schoolboord verdween en daarmee ook het krijtje. Bedacht door onderwijsdeskundigen die in een vorig leven als lesgever ongeschikt waren gebleken. Dat ze in de klas geen orde konden houden was nog maar het minste. Ouders uit de grensstreek die het konden betalen vluchtten met hun kinderen naar België. Belgische onderwijsexperts die de Nederlandse revolutie hoofdschuddend bezagen. Nog maar vijftien jaar geleden. Onze argumenten dat je fysiek moet lesgeven werden in Den Haag en Zoetermeer met minachting weggewoven. De mislukte lesgevers wisten immers beter. Het competentiegerichte onderwijs zou een doorbraak vormen. Jaja. En hoor nu met die lockdown eens. Onze argumenten van toen gelden nu als belangrijk bezwaar tegen de (corona) sluiting van de scholen. Mij irriteert het veranderen om het veranderen omdat de bedenkers van die veranderingen niks beters te doen hebben en bang zijn zonder werk te komen. In de zorg is het al niet anders. Waarom accepteert zo’n hulpmiddelenfabriek via de zorgverzekeraar een toestroom van extra chronisch patiënten als men er logistiek niet klaar voor is? Onverantwoordelijk. En straks zie je de stuntelaars weer voor een of andere onderzoekscommissie zitten. Ik verlang naar het einde van het tijdperk Rutte. O ja, die avondklok nog even om aan te geven in wat voor een krankzinnig land we ondertussen leven. Vroegen ze op de tv aan een jongetje van acht hoe hij over de invoering van een avondklok dacht. Ik zweer het je, een jongetje van acht gevraagd naar zijn mening over een avondklok. Het jongetje van acht had zijn bedenkingen.

Johan