Ellen door Lale Gül misschien wel in gedachten terug naar haar migrantenschool

De vrouw die me leert waar het écht om draait in het leven. Die me dagelijks voorgaat in wat in het leven belangrijk is, en wat minder, of totaal niet. We gaan weer samen een Pasen tegemoet. Hoe kostbaar is de tijd. Twee fantastische tuindagen net achter de rug. De twee laatste dagen van maart naar meer dan twintig graden. De Pinot Gris op het eigen terras. Gekwetter van speelse vogels. Het verse groen dat aan alle kanten tevoorschijn komt. Het luisterend oor. Ellen in de vroege avonduren voorgelezen uit IK GA LEVEN, de spraakmakende en tot onderduiken geleide debuutroman van de bedreigde Nederlands-Turkse jonge vrouw Lale Gül (23). Zouden de gedachten van Ellen teruggaan naar haar school aan de Marco Pololaan in de Utrechtse migrantenwijk Kanaleneiland en naar haar ontwapenende kleuters van toen met hun roots overal elders in de wereld van China, de Magreb, diep in Afrika met Angola en Mozambique tot de Caraïben? Als we dat toch eens met zekerheid konden zeggen. Zelf ook in gedachten een terugkeer naar de weekendschool voor migrantenkinderen uit de achterstandswijken in het noorden van Tilburg. Vijftig acht- tot elfjarigen voor mijn neus op zondagen aan de hogeschool van wie ik me vooral hun glinsterogen herinner. Stoere jongens en bedeesde meisjes, maar het zou fout zijn geweest hun opmerkingsgave te onderschatten. Het is trouwens een regelrechte pageturner, het boek van Lale Gül die in opstand kwam tegen de extreme orthodoxie. We dachten al heel veel van de streng gelovigen af te weten maar het bleek slechts een fractie te zijn geweest. Lale Gül wil geen Ayaan Hirshi Ali worden van wie wij alweer jaren terug veel boeken lazen en die wij bewonderden om haar overtuigingsmoed. Een Somalische politica die in haar strijd tegen onder meer vrouwenbesnijdenis, maar nog veel meer ongelijkheid en vrouwen-achterstelling en -pijniging, zowel geestelijk als lichamelijk, de barricaden beklom. Nederland had haar nooit mogen verliezen, maar het gebeurde wel. Nederland bleek geestelijk te klein. Lale Gül wil geen Ayaan worden, ze wil zonder bodyguards leven, vérder leven, onbevangen, aanbiedingen bij de vleet intussen, voor columniste her en der en zo meer, maar diep in haar hart lijkt ze vooral eerst een verzoening met haar onthutste familie te willen op basis van wederzijds begrip. Ze vreest dat het er nooit meer van zal komen. Er komt een volgend boek van de studente Nederlands maar niet over de islam. Ze wil er haar vingers niet meer aan branden. Het ligt immers allemaal te gevoelig en de standpunten liggen te ver uiteen. Een boek dat tot nadenken stemt. Het generatieconflict in niet alleen Bos en Lommer in Amsterdam maar ook elders in Nederland in migrantengezinnen met streng gelovige ouders.

Nee, geen bloemen in paars tinten voor de paars getinte penseur namens de berouwvolle GGD regio Utrecht voor alle oxers en verdere hindernissen die Ellen over moet om uiteindelijk, ruim na veel gezonde leeftijdgenoten, tegen de sluipschutter Covid-19 gevaccineerd te worden. Maar gelukkig nog wel een vriendelijke mail van de klachtencommissie van de GGD en na veel vijven en zessen een al even keurig telefoontje van hun toezichthouder. Maar het blijft een mijl op zeven Ellen van een paar druppels tegen het coronavirus beschermende Pfizer te voorzien. Onvoorstelbaar eigenlijk in een welvaartsstaat als Nederland. Alsof ze bij de GGD nooit gehoord hebben van het bestaan van burgers die zo zwaar door ziekte zijn getroffen dat ze eigenlijk al bijna niet meer van bed komen. Het tekent de egoïstische en egocentrische maatschappij waarin we terecht gekomen zijn. Mede op grond hiervan heeft Nederland geen enkele reden meer, als het al zo was, voor borstklopperij. Nu na veel turbulentie een vaccinatiebezoek gepland in een sportschool in Breukelen medio april. Nee, geen bloemen van de GGD, die van hier op de foto, maar van zorgverlener Jacinta die Ellen wilde verrassen en dat natuurlijk ook zeer beslist deed.

En ach ja, de GGD. Een verpleegkundige afgelopen week die heel in het begin van Ellen in De Ingelanden daar de leiding had en nu elders in de zorg werkzaam is: ‘De GGD? Praat me er niet van. Ik moest met een club tachtig plussers voor vaccinatie in Houten zijn. Het was in die week afgelopen februari met veel sneeuw en gladheid. We konden de ingang van de Expo niet zonder struikelpartijen bereiken. Ze hadden verzuimd een looppad sneeuwvrij te maken. Toen we erover begonnen keken ze ons glazig aan. Dat was niet de verantwoordelijkheid van de GGD. Uitgepraat was je. Er zou veel meer aandacht voor dit soort nalatigheden moeten zijn. Het zijn excessen.’ Wat ook geldt voor een toezichthouder die zeven keer werd teruggebeld en geen enkele keer de kleine moeite nam te reageren op een ingesproken boodschap over Ellen. Het is een tendens. Vroeger was het een grap over kelners op een terras: ‘Mijn collega komt zo.’ Nu tref je deze afschuiffiguren in allerhande zorginstanties van VWS.

Zie Ellen maar eens gevaccineerd te krijgen waarbij rekening wordt gehouden met haar ziekte en conditie. Het wordt een speciale taxi voor rolstoelhouders die heen en terug Breukelen 130 euro gaat kosten. Voor al het geld dat de zorg ons kost kan een gezond mens in een jaar vier keer heel luxe op vakantie. Toch maar liever niet klagen.

Beste meneer Carbo,                 

Middels deze mail bevestig ik u de ontvangst van uw klacht. U geeft aan dat u ondanks diverse keren bellen niet teruggebeld bent door een medewerker van onze vaccinatie-straat.  GGDrU hecht veel waarde aan de mening van onze klanten en wij stellen uw reactie dan ook erg op prijs. Wij werken er hard aan om onze dienstverlening rondom de bestrijding van Corona zo goed mogelijk te laten verlopen. Ik heb inmiddels mevrouw R. gesproken. Zij heeft per ongeluk u gebeld met een belletje dat niet voor u bestemd was. Maar naar aanleiding hiervan heeft u haar wel telkens opnieuw proberen terug te bellen. Ik begrijp uw ongenoegen. Ik bied u hiervoor onze welgemeende excuses aan.

Mevrouw R. zal u vandaag nog even bellen om dit uit te leggen. Ik ga ervan uit dat ik u zo, met excuses, voldoende informatie heb gegeven.

Met vriendelijke groet,
N. Scholten (Nanny)
Klachtenfunctionaris
GGD regio Utrecht

Johan