Terug in de tijd met A Whiter Shade Of Pale, en één van ons had ook nog prijs

Het werd een vierde plaats. Het spande erom tijdens de apotheose. Vierde van de honderd, daar valt niet over te klagen. Vierde vóór Yesterday van de Beatles, en Eloise van Barry Ryan, en ook vóór Nights In White Satin van de Moody Blues. Maar vierde daarentegen ná House Of The Rising Sun van de Animals. Dat nummer van de Animals zat A Whiter Shade Of Pale al eens eerder dwars. We herinneren het ons nog maar al te goed. Pastorale won. Hier zwijgt de spreker stil. Het is niet anders. Er zijn betere winnaars denkbaar, ik weet er zo al dertig. Wie ook won was Ellen d’r jeugdvriendinnetje Wietske met haar stem op A Whiter Shade Of Pale. Haar verklaring voor haar keus op Procol Harum haalde met een trompet de luisteraars. Aan de top-100 van RTV Utrecht deden in totaal zo’n kleine achthonderd mensen mee. Iedereen die deelnam aan de actie rond de top-100 voor Ellen (zo’n vijftien) bedank ik, want muziek, en de klank uit vervlogen tijden, het is voor mijn schattebout met al haar beperkingen, en dat zijn er steeds meer, als balsem voor de ziel. Ik dank ook mijn oude geluidstechnicus Jan van den Heuvel die speciaal een cd voor Ellen maakte in verband het vijf jaar weer fulltime thuis. Daarop Procol Harum en natuurlijk ook Barbra Streisand met Somewhere. Inderdaad: There is a place for us! Bijzondere waardering voor Diana en haar vrijwilligerswerk als kapster in het vluchtelingenkamp Zeist voor ontheemde Afghanen. ‘Hoeveel kinderen ik er wel niet gezien heb. Ik knipte een schattig meisje met een hartkwaal, heel ontroerend.’ Bijzondere waardering ook voor m’n oud-studente en wandelvriendin Annelies die haar culturele instelling in Bos en Lommer in Amsterdam openstelde voor de opvang van tachtig Afghanen. hele gezinnen, veel kinderen. Jan van den Heuvel maakte drie cd’s, één voor Ellen, de andere twee voor een ander, ieder met een brief, iedereen met een eigen verhaal van ons voor haar en hem.

Zo begon het! Met een oproep aan mensen uit onze inner circle.

Lieve vrienden en goeie bekenden.

Op 1 november aanstaande woont Ellen alweer vijf jaar fulltime thuis. Ongelofelijk. En omgevlogen die tijd. Een lustrum. Het eerste lustrum. Nooit op 1 november 2016 kunnen vermoeden, bij het verlaten van verpleeghuis De Ingelanden, Ellen was de eerste en bleef de enige die het verpleeghuis in levenden lijve verliet – nooit gedacht dat we hier aan de Zonzijde de vijf jaar SAMEN zouden gaan halen. Een beeld om nooit meer te vergeten: niet gestrekt maar rechtop in de rolstoel met haar toilettas op schoot door de schuifpui van het verpleeghuis naar de trouwe kameraad Skoda en in dat zwarte gevalletje met sexy witte dak naar de Zonzijde waar haar bedje gespreid was en ook bleef. Weg van de bezuinigingen op zelfs de meest essentiële zaken voor chronisch zieken. Weg van de lopende band. 

Over de zwarte Skoda Fabia is een heel boek met dagkoersen en beursnoteringen rond het verpleeghuis De Ingelanden geschreven. Nog altijd rijdt-ie parmantige ‘Rolls Royce’ dagelijks onze straat in. Maar intussen met Diana achter het stuur. De Fabia als een verzameling verhalen en anekdotes vooral. De stoere Wit Gedakte die ons proces met parkinson en Lewy Body in de afgelopen jaren op de voet volgde. Ook de gekkigheden. Hij zat er met zijn neus bovenop. Altijd pen en papier gereed op het dashboard om het meteen op te schrijven als Ellen weer eens geestig uit de hoek kwam. Ooit toen we gingen picknicken tussen Maarssen en Breukelen aan de Vecht en Ellen uit de auto was geholpen en tegen de deur bij de passagiersstoel stond aangeleund: ‘Niet weglopen hoor Ellen.’ ‘Nee, dat zal ik heus niet doen. Wees maar niet bang.’ ‘Jij denkt natuurlijk: die man heeft centen, het zou wel erg dom zijn om bij hem weg te lopen.’ ‘Jij geld? Daar doe je anders altijd heel geheimzinnig over.’ Ik klapte de rolstoel uit en deed het aan de Vecht in mijn broek van het lachen. Vooral het boek ‘Kijkje achter de schemering’ toont de Fabia in zijn (of haar) volle glorie gedurende de jihad van deze mantelzorger. Het verpleeghuis toonde zich ook maar al te vaak een pijnbank. Een pijnbank? Een spijkerbank. De bebloede rug van onmacht, frustratie en verdriet. Zo erg betrokken bij de bewoners en hun werk als dikwijls wordt beweerd waren ze niet altijd in het verpleeghuis. Dat we het al die jaren konden volhouden! We hielden het vol.

Het ziekteproces gaat door, onmiskenbaar, praten lukt inmiddels allang niet meer, maar niettemin, een geweldige eetlust en een ongeëvenaarde kieskeurigheid waar het de muziek betreft. We blijven alles uit het leven halen wat er nog uit te persen is. Liefde. Verzorging met toewijding. Een vast team sublieme mensen en niet telkens anderen via een uitzendbureau die in een verpleeghuis op de tast hun werk doen. Want daar gebeurt ook een hoop onheilspellends. Muziek als balsem voor de ziel. Wibi, Barbra Streisand, de jaren ’60 met Amerikaanse popgroepen en daaroverheen de Britse invasie.

Vijf jaar thuis. Vijf jaar weg ook van pyjamadagen ter illustratie van het hopeloze personeelstekort in de Nederlandse verpleegzorg. Ik heb nagedacht over een passend cadeautje voor Ellen. In de auto kreeg ik een idee. Ik hoop dat jullie meedoen.

RTV Utrecht zendt ter afronding van een week lang muziek uit de tintelende en baanbrekende jaren ’60 komende vrijdag de Top-100 uit waarvoor de luisteraars een inzending kunnen doen.

Mijn vraag is heel simpel: kies mee met het nummer dat bijkans symbool staat voor de jaren ’60, oorspronkelijk Bach, als ik me niet vergis, klassiek van oorsprong met violen, en door Procol Harum in 1967 weergaloos goed gebracht met ontroering en begeestering. Het nummer maakt Ellen blij, telkens weer. We communiceren tegenwoordig zoals iedereen weet met de ogen. Kippenvel ook bij het horen van de intro en de rest. Behoorde het nummer ook niet tot het jeugdsentiment van Peter R. de Vries? Jazeker wel. Het werd bij zijn uitvaart niet zo maar ten gehore gebracht.

Procol Harum met A Whiter Shade Of Pale !!!! Stem mee. Goede wijn behoeft juist wél een krans.

Jaren geleden zat ik met Ellen in de auto te luisteren naar de top-100 aller tijden. We kwamen van vrienden uit de kop van Noord-Holland, Wijdenes heette dat gat, en het liep tegen de jaarwisseling. Ter hoogte van Midden-Beemster kwam het erepodium van de top-100 aller tijden in zicht. Procol Harum met A Whiter Shade Of Pale was door Queen van de eerste plaats verdrongen, de hoogste onderscheiding waarop A Whiter Shade Of Pale zonder tegenspraak tot dan toe vaste prik het predicaat had. Ellen en ik, we waren er meer verontwaardigd dan boos over, we waren uit het lood, ‘verraad’ kreunden wij. Het tijdperk van de Skoda’s moest nog aanbreken. De troost was alleen dat Queen als nieuwe nummer 1 wel heel erg goed genoemd mocht worden. Fabelachtig goed bijna. Beter dan de Beatles vonden wij, en de Stones, wij waren meer voor de Tremeloes en voor de Byrds. Maar bovenal waren we voor Procol Harum, het kroonjuweel dat met recht tijdloos genoemd mag worden, nog steeds. Het is engagement. Het past zeker ook bij de huidige tijd.

Ach ja, Wijdenes en de feestjes daar. Onze vriend de tv-sportpresentator Ed van Opzeeland (AVRO) en zijn vrouw Yvonne woonden er in twee aan elkaar geschroefde arbeiderswoninkjes die je met je auto alleen via een heel smal bruggetje over een sloot kon bereiken. Wie er ook geregeld kwam was de kleine tekenaar Dik Bruynesteijn van de strip Appie Happie, en van veel meer. Je broekspijpen zaten altijd onder de modder als je van het echtpaar Van Opzeeland terugkwam. Je schoenen konden zo met de vuilnisman mee. Naar Ed en Yvonne toe over dat smalle houten wiebelbruggetje was geen al te groot probleem. Maar hoe moest dat ook alweer terug? Gelukkig is het terug manoeuvreren diep in de nacht in Wijdenes nooit gefilmd, voor zover ik weet. Ook eens blijven slapen. Een plek bij de overburen die zelf in de Algarve of zoiets zaten. Een nacht met vijf hyperventilerende katten om beurten op ons hoofd. Wijdenes, het ligt ergens voorbij Hoorn. Je waait er zomer en winter uit je hemd. Wijdenes verbinden we met Procol Harum, en zo zijn er meer aanknopingspunten.  

Doe met ons mee en stem. Het kan nog net, heb ik presentator Jos horen zeggen. Bij Jos zie ik een ouwe knar voor me. Een echte liefhebber. Hij springt als het ware je huiskamer binnen. Kwaliteit in alle opzichten. Jos begint in zijn enthousiasme vaak aan een zin om je je vervolgens als luisteraar te doen afvragen waar het verhaal in godsnaam zal eindigen. Niet zelden in een niemandsland. Dat maakt Jos zo kleurrijk. Ga naar RTV Utrecht schuine streep formulier en top-100 en het wijst zich vanzelf. Vijf jaar Ellen weer op de thuisbasis vieren we met A Whiter Shade Of Pale. Je bent een romanticus of je bent er geen.

We zijn afgelopen zomer niet écht verwend geweest met prachtig weer maar als het zo was dan werd er subiet gefotografeerd. Zie maar. Het geluk ligt op een betrekkelijk klein tuinterras te midden van vlinderbomen en nog veel meer lover. Ach lover en love, het scheelt maar een letter.

Lieve groet van hier. Lieve groet van Ellen vooral ook.

****

Veel reacties gehad op de uitnodiging de viering van ons lustrum verder luister bij te zetten met een stem op A Whiter Shade Of Pale. Een aantal zal een dezer dagen hieronder worden gepubliceerd.

De top 10 zag er vrijdag 8 oktober na vieren zo uit:
10. Prikkebeen – Boudewijn de Groot & Elly Nieman
09. Excerpt from a teenage opera – Keith West
08. Paint it black – Rolling Stones
07. Nights in white satin – Moody Blues
06. Eloise – Barry Ryan
05. Yesterday – Beatles
04. A whiter shade of pale – Procol Harum
03. House of the rising sun – Animals
02. Hey Jude – Beatles
01. Pastorale – Liesbeth List & Ramses Shaffy

Lieve Ellen en Johan: Vijf jaar, wie had dat gedacht! Uit respect en waardering voor jullie gelijk onze stem uitgebracht op het mooie nummer van Procol Harum. Lieve groeten, Ad & Cinta

Ha Ellen en Johan. Zag de mail en meteen op A Whiter Shade Of Pale gestemd. Geweldige keuze trouwens. Jan van den Heuvel.

Hi Johan! Ik heb gestemd hoor en wel meteen. Op Procol Harum, op A Whiter Shade Of Pale. Lieve groet voor jullie, Moni.

Lieve twee. Tuurlijk doe ik mee. Ik heb gestemd op dat nummer. Ik draai de cd met mooie muziek van Wibi en ook Procol Harum een paar keer per week voor Ellen als ik haar verzorg. Dan is Ellen zó blij. En nu nog winnen! Diana.

Hallo Johan. Gestemd. Zonet. Het geluid van de jaren ’60! Leuk idee. Alweer vijf jaar, grandioos. Ga door! Met grote waardering. Groet aan allen. Extra zoen voor Ellen. Jan van Ewijk.

Dag lieve Ellen en Johan,
Wauw.. wat een bijzonder mooi lustrum! Daar mag zeker op een bijzondere manier bij worden stilgestaan. Het blijft mooi om te zien hoe jullie samen nog genieten van de kleine dingen in het leven!
Natuurlijk helpen wij graag mee door te stemmen. Ik heb het al gedaan en Thom zal morgen ook zijn stem uitbrengen op het werk want, eerlijk is eerlijk :), je mag maar 1 keer stemmen per IP adres.
Hele fijne avond gewenst en tot morgen!
Vriendelijke groet,
Yvonne Hotel Janssen
.

Lieve 2! We hebben vanavond gestemd en kunnen het waarschijnlijk helaas niet horen in Leeuwarden komende vrijdag. Hoop dat deze geweldige actie gaat lukken en Ellen verrast wordt. Veel liefs en geniet samen vrijdag!! 💕💕🌹🌹👍👍💋💋 XX John en Wietske.

Heb namens Ellen gestemd op haar lievelingsnummer. Wat gaat de tijd toch snel Johan! Gefeliciteerd met het vijf jaar samen zijn na de verpleeghuisepisode en het zo verschrikkelijk goed hebben samen. Mooie foto van jullie in de tuin! Charles.

Hey Johan. Meteen mijn stem uitgebracht op A Whiter Shade Of Pale. Je oud-collega 40 jaar geleden bij Parool-Sport, Henk v.d. Sluis.

Lieve Ellen en Johan. wat een mijlpaal! Alweer vijf jaar zo dicht bij elkaar. hebben jullie afgedwongen. En jullie genieten nog steeds van alle kleine bijzondere momenten. Wat weer een mooi en uitgebreid blog. Ontroerend gewoonweg. Ik heb jullie wens vervuld en mee gestemd. Procol Harum, A Whiter Shade Of Pale. Blijf samen genieten van de muziek. Knuffel voor Ellen, liefs Dorothy.

****

Beste Wietske,

We hebben je geloot voor de 5-CD box uit de sixties!

Gefeliciteerd en veel plezier ermee!

Hartelijke groet,

Jos van Heerden

Programmamaker Radio M Utrecht.  

****

Lieve meedoeners aan de top-100 van de sixties bij Radio M Utrecht.

Het is een ongelofelijk geslaagd feestje geworden gisteren met de top-100 van de sixties op RTV Utrecht. Met heel veel onvergetelijke nummers uit de periode 1960-1970 ging de klok naar vijf uur en werden de meest memorabele nummers van tal van al evenzeer memorabele ten gehore gebracht. Om de zoveel tijd werd er een inzender uitgepikt, met naam en toenaam genoemd, zijn of haar verhaal rond de persoonlijke keuze voorgelezen, en werd de inzender beloond met een CD-box over de muziekepisode die onze generatie, maar ook generaties na ons, telkens doet opveren aangezien het geluid nu eenmaal ver reikt tot diep in de vezels als gaat het om een krater.

Tijdens de apotheose weer iemand blij gemaakt met een CD-box. Voor de aankondiging van Procol Harum en A Whiter Shade Of Pale werd de trompet, zo niet loftrompet, bij RTV Utrecht te voorschijn gehaald. De winnares iemand uit onze eigen gelederen. Het mocht er allemaal nog graag bij: Wietske uit Leeuwarden, Wietske het schoolvriendinnetje van Ellen toen ze dertien/ veertien waren. Wietske van de Trouwmars, de voorloper van de Avondvierdaagse, door het gloednieuwe Amsterdamse Bos. Wietske die al enige beide ouders van Ellen meemaakte. Jaren en jaren waren ze elkaar uit het oog verloren, totdat Wietske de stoute schoenen dan wel haar pumps aantrok en een maanden- en maandenlange digitale zoektocht met zaklantaarn begon. Een speurtocht waar menig rechercheur en onderzoeksjournalist met recht jaloers op mocht zijn geniet de afloop. Want ineens vond Wietske haar jeugdvriendinnetje na heel veel omwegen in verpleeghuis De Ingelanden. Het verhaal werd later opgeschreven door Wietske voor het kerstnummer van de Libelle en won de hoofdprijs met publicatie op glanspapier. Ze heeft iets met winnen. Want als ik me niet vergis treedt ze in een reclameblok op voor een energiebedrijf. Ben trouwens benieuwd of dat spotje onder druk van de exorbitant hoge prijzen laatstelijk is aangepast, maar dit terzijde. En nu dus één van de winnaars bij RTV Utrecht met Procol Harum en de sound of the sixties.

Ik dacht nog toen ik gisteren uit Valkenburg terug reed naar huis met de radio aan ter hoogte van Den Bosch waar vanaf Radio M te bereiken valt: als ik nou eens die box won, als ik nou eens. Maar met de Staatsloterij gestopt om redenen die hier geen verdere uitleg behoeven.

Ik bedank jullie uit naam van Ellen voor deelname aan de actie. A Whiter Shade Of Pale werd nummer 4 van de 100. Dat betekent dat het 96 nummers achter zich liet en daar zat heel veel knaps bij. Elvis bijvoorbeeld, Bob Dylan, de Stones, de Tremeloes, de Doors. De Mamas en de Papas. Ik hoop dat ik het goed schrijf. Monday, Monday. Net iets beter dan A Whiter Shade Of Pale scoorde House Of The Rising Sun van de Animals. Altijd lastig die Animals. Net even minder dan Procol Harum scoorden Yesterday van de Beatles en Eloise van Barry Ryan en daarentegen weer beter Hey Jude, ook John, Ringo, Paul en George. In goed gezelschap heet dat. De eindstand heb ik in ons meest recente blog staan op onze website. Bovendien jullie verhaal of wel uitleg bij de keuze.

Wat is ons geheim? Het wordt me vaak gevraagd. Vaak naar het hoe het ziekteproces en alles eromheen zo lang vol te houden. Het is geluk hebben. Maar niet alleen dat. Het is meer. Het is de rechte rug en de instelling. Het is blij zijn met kleine dingen en oog houden voor wat het leven nog altijd wél te bieden heeft. Niet verpieteren. En rond zo’n top-100 met een paar lieve mensen een klein festijntje bouwen. Waarvoor dank. Van harte Wietske.

Ik sluit af met: dank Hotel Janssen voor weer de korte, als altijd subliem verzorgde (mantelzorg) rustpauze aan de voet van de Valkenburgse grotten en de gelukkig allang weer tot bedaren gekomen Geul. Dank Charles voor onze wekelijkse borrel met gister wel heel bijzondere witte wijn en ons wekelijkse gesprek dat het best vergeleken kan worden met het praatje van Mr. G.B.J. Hiltermann in de (Vietnam) jaren ’60 onder de titel De Toestand In De Wereld. Dank Diana, iemand die zich heel makkelijk kan wegcijferen voor een ander, die andermaal haar exclusiviteit toonde met de verzorging van Ellen en die nu in een opvangkamp in Zeist voor pas aangekomen Afghaanse vluchtelingen de schaar hanteert met vrijwilligerswerk als…. kapster !!!! Ze knipt ook Ellen en succes telkenmale verzekerd! Hulpvaardig. Zoals ook m’n oud-studente en fotografe Annelies per heden in de door haar geleide culturele instelling in Bos en Lommer in Amsterdam tachtig van huis en haard verdreven Afghanen opneemt. Petje af. Er komt verschrikkelijk veel op Annelies af, maar ze loopt er niet voor weg. En dank aan al die anderen die spontaan meededen met de top-100. We hebben er met z’n allen een klein feestje van gemaakt. Dank Niels voor het cadeau van dertig eieren van de boerderij van zijn ouders in Groningen. Onze huiskokkin Elly kan aan de slag. In het teken van het lustrum van Ellen weer helemaal fulltime thuis. Dank bovenal ook programmamaker Jos van Heerden van Radio M en zijn crew.

Johan