Booster voor Ellen! Nu al de hand van Ernst Kuipers zichtbaar?

Lieve Diana en Elly (verzorgenden), beste Erik (huisarts) en Manal (buddy van Ellen bij de apotheek).

Het is ons gelukt! Ontving zo-even het mooiste telefoontje van 2022 tot dusver. De dagkoers schiet als een komeet omhoog. De beursnotering gaat dwars door het luchtruim heen . Ik noteer 12 januari. De tijd? Rond het middaguur. Had de GGD aan de lijn. Ze informeerden naar Ellen. Of zij even aan de telefoon kon komen. Mijn vraag: of ze het ook met mij afkonden. Kon mijn vrouw niet meer praten? Dat was schrikken. Kwam ze eigenlijk niet meer van bed? Dat was dan wel een zeer nijpende situatie voor een extra vaccinatie. Komende vrijdag komt een arts van de GGD naar Ellen om haar eindelijk, eindelijk, en vele malen nogmaals eindelijk, van een boosterprik te voorzien. Durfde er al bijna niet meer op te hopen.

De energie is terug. Dank jullie voor het met me meedenken. En het met me meevechten tegen windmolens. Zeer in het bijzonder Erik en zijn assistentes. Hoeveel voeten had dit wel niet in de zompige klei. Alsof we een aantal afleveringen van de Vierdaagse van Nijmegen tegelijk afstrompelden zonder stevige ondergrond. De mevrouw van de GGD bood zelf aan het onverantwoord lange wachten van een parkinsonpatiënt als Ellen op een booster met haar leidinggevende te gaan bespreken. En inderdaad: dit gaf een heel slecht beeld van Nederland, en misschien ook wel het beeld dat ons land momenteel ten zeerste verdient. Een armzalig beeld. Maar het werd allemaal beter! Hoopte de mevrouw van de GGD.

Eerste gedachte: nu al de hand van Ernst Kuipers zichtbaar? Heeft hij de stroperige en verbureaucratiseerde en vermolmde GGD nu al een rotschop verkocht? Is die enge brave gereformeerde dorpsouderling Rouvoet het bos in gestuurd? Het zou tijd worden. Het is tot huilen toe verschrikkelijk dat het zo lang heeft moeten duren. Met Ellen dan, met die booster. De scenario’s lagen hier al klaar voor dingen die ik hopelijk niet hoef uit te leggen als liefhebbende echtgenoot. Een booster. Dagen en dagen hiervoor zitten bellen. Meestal alle medewerkers in gesprek. Een ogenblik geduld alstublieft. Het bekende liedje. Eigenlijk bedoelden ze: alle medewerkers nog op bed. Van het kastje naar de muur. ‘s Nachts hartritmestoornis. Van machteloze woede. Van frustratie en van bezorgdheid. Ik had me er al mee verzoend dat we hier in Nederland met de vaccinaties functioneren op het niveau Albanië en Noord-Macedonië, kortom de degradatiezone van Europa. Of de nummer laatst van de eredivisie: PEC Zwolle. Geef het maar een naam. Ik was bezig me er geestelijk op voor te bereiden dat Ellen naar het voorjaar toe het dodelijk slachtoffer van corona zou gaan worden. Geen ontwijken meer aan. Ik gaf me gewonnen. De witte vlag. Want hoelang zou de uiterst kwetsbare Ellen nog zonder aanvullende vaccinatie kunnen? Maar nee, hopelijk nee. Hoe cynisch zou het zijn geweest als je jarenlang in gevecht bent met de ziekte van Parkinson en het syndroom (neen, niet dementie) van Lewy Body en het noodlot zou uiteindelijk worden aangestuurd door het onzichtbare virus Covid-19, of één van zijn varianten, die al evenzeer als gluiperige sluipschutters beschouwd kunnen worden. Dat is aan ambtenaren niet uit te leggen.

Ik kon het niet laten die buitengewoon vriendelijk mevrouw van de GGD te zeggen dat ik van haar hield. Ze viel even stil. Van haar hield? Ja van haar hield want ze reanimeerde mij geestelijk. Hoe kon het in dit kut land bestaan dat een booster voorbij ging aan de mensen die zo’n booster het hardst nodig hadden. Ik kon ook niet nalaten tegen die mevrouw van de GGD te zeggen hoezeer ik me schaam voor Nederland. In tal van opzichten. Willem Engel. De rattenvanger van Forum met zijn misselijk makende kijk op de geschiedenis. Twee ongelofelijke querulanten. Vlegels. Beroepsoproerkraaiers. Ik walg van ze. Maar zeker ook schaam ik me voor het overheidsoptreden in de pandemie. Achtereenvolgende kabinetten van het ravages aanrichtende lachebekje Rutte – nu weer Groningen, een drama uit minachting voor burgers – laten niet na ons te zeggen dat we chronisch zieke familieleden zo lang mogelijk thuis moeten houden en thuis moeten verzorgen. Wij komen aan die wens (om de zorg in Nederland ook betaalbaar te houden) ruimschoots tegemoet. Maar veelvuldig is mij gebleken dat er van de Nederlandse overheid maar bar weinig tegenover staat. Of het zou schaamteloze en talentloze onmacht moeten zijn. Niets kan die overheid foutloos meer. Met die zorgbonus lieten ze zich voor honderden miljoenen foppen. Er gingen bonussen naar mensen die helemaal niet bestonden. Hugo had dit bedrog ingecalculeerd. Maar hij had op minder bedrog gerekend. Welja zeg.

Wij leven in een verloederd land. Op tal van fronten. Een land ook van systeemdenkers die in tijden van een pandemie niet kunnen improviseren. We worden glashard uitgelachen door de Italianen, de Grieken en de Portugezen. Door wie eigenlijk niet?! Ik zag de meewarige lach op het gezicht van de Duitsers afgelopen weekend. Alweer een Nederlander die naar Duitsland vluchtte, nooit kunnen denken. Wij, armzalige Nederlanders, kunnen niet buiten regels, en we snakken naar regels die de regels controleren. Als houvast hebben we ook dáár weer regels voor nodig. We kijken niet op een affaire of schandaal. We kunnen het eenvoudig niet. Het onderzoek naar de miljoenenoplichting met mondkapjes duurt maar en duurt maar. We volgden immers de regels. We zijn gedekt. Voor Nederlanders is regelfetisjisme wat voor het buitenland zuurstof is. Loketten met ambtenaren die geen verantwoordelijkheid durven nemen. Droevige figuren met een leeg hoofd die verantwoordelijkheid maar het liefst voor hun eigen gemoedsrust afschuiven naar een al even treurige halfdode collega. Het is niet eens doorschuiven, het is afschuiven. Wat zei Hugo ook alweer rond de jaarwisseling? Nederlanders moesten niet hun booster vlak over de grens in Duitsland of België gaan halen, hoe snel en effectief ze daar ook werkten. Nee, niet doen, want dat was niet prettig voor de administratie van de GGD. Nederland ten voeten uit. Ik herhaal: de ad-mi-ni-stra-tie van de GGD. Van wie? De GGD godverdomme! Niet prettig voor de administratie van de GGD. De veters springen spontaan uit je schoenen. Daar draait het in Nederland om. Of het voor de administratie wel plezierig is. Zulke onzin gaan we straks ook over de woningbouw horen. Ben het met Gijp eens dat er drie beroepen zijn waarvoor je in Nederland niets hoeft te kunnen: tv-presentator (zie die lieverds van Goede Morgen Nederland, zie de showfiguur Margriet v.d. Linden), koning (uitleg overbodig) en minister (zie Financiën, Buitenlandse Zaken, Defensie, Volkshuisvesting). De stelling wordt dagelijks bewezen.

Maar gelukkig, Ellen krijgt vrijdag haar booster. Ik spring een gat in de lucht. En omdat ik in symboliek denk en leef, alleen al om dié reden, beschouw ik het als extra eclatant dat het vrijdag die ene vrouw is die voor het toedienen van de booster een arm om de broze schouder van mijn liefste zal slaan. Zij zal heel zachtjes de arm van Ellen naar de GGD toe buigen hier thuis. Ze heeft dan dienst. Wie dat is? Eén keer raden. Ze heeft nu al 1200 diensten bij Ellen gedraaid. En het restje. Het is de vrouw met wie ik op 13 december in Nieuwegein voetje voor voetje achter looprekjes, rollators en scootmobiels naar mijn eigen booster schuifelde. En zij naar die van haar. In de kou en in de nevel. De donkere dagen voor kerst. Met een rij gelukkigen van wie de laatsten zowat op de vluchtstrook van de A12 naar Arnhem stonden te kleumen en in hun papieren slipje stonden te plassen. En hoeveel keer zeiden we in die rij naar de booster niet tegen elkaar: hoelang zal het voor Ellen nog duren voordat de roestbak GGD naar háár toekomt met een busje. En: kan de GGD zoiets wel aan, een booster aan huis? Want dat vereist improvisatie. Ach Nederland. Land van lockdown en onvermogen. Land dat zijn bevolking geestelijk de vernieling in jaagt en die bevolking met het hoofd tegen de muur doet bonken.

Afgelopen weekend in Zuid-Limburg. Wilde op zaterdagmiddag wat nuttigs en leuks te doen hebben. Wilde aan mijn lijf werken, aan mijn conditie, de spieren. In een lockdown zak je als een plumpudding in elkaar, als je niet uitkijkt. Schijt aan Hugo. Schijt aan het OMT. Schijt aan de hele wereld. Flikker op zeg! Wilde me in Valkenburg laten testen. Dicht. In het weekend gesloten. Ik reageer daar al niet eens meer op. Reed naar Aken. Daar iets voorbij in een plaatsje een wellness met zwembad, solarium, sauna, massage. Eerst naar een winkelcentrum, en even voorbij de bouwmarkt een teststraat. Die natuurlijk wél open. Je bent immers in een beschaafd buurland. Aansluiten in de rij. Je hoefde je auto niet uit. Gewoon het raampje laten zakken. Even je identiteitsbewijs tonen. Kom maar op met de neus. Getest. In Duitsland. Uitslag in vijftien minuten. Negatief. Zwart op wit. Kosten? Geen. Daarna de sportschool in op vertoon van tweemaal vaccinatie met pfizer, een booster, en een test van minder dan een uur oud. Wat heet! De inkt van het certificaat was nog nat. Na de wellness een hapje van het koud buffet in het aanpalende restaurant op vertoon van opnieuw vaccinaties, booster en de test die dag. Een kind kon de was doen. En dat alles op twee uur en een kwartier rijden van Utrecht. Had er De Telegraaf onder mijn arm. ‘Het wordt nu Ernst voor Kuipers’, kopte de krant tamelijk melig in chocoladeletters. Of moet ik het als humor zien? Nou vooruit. Stond nog te praten met een tester die even pauze had voor een sigaretje. Hij vertelde dat er dagen waren dat meer Nederlanders dan Duitsers zich voorbij de bouwmarkt met hun neusgaten meldden. Vertelde de jongen over de administratie van de GGD. Of hij soms ook meneer Rouvoet kende? Wie? Meneer Rouvoet! Het begon spontaan te regenen en niet zo zuinig ook. De capuchon ging op. Er stak een harde wind op. Uit het westen, uit Nederland inderdaad.

Ben de vernielzucht van padvinder Rutte spuugzat. Kan hem niet meer luchten of zien. Gaat misschien wel de geschiedenis in als de langst zittende premier maar ook als de slechtste in zijn soort. Ik begin naar Poetin te verlangen. Ik wil een échte regisseur. Geen piano spelende rietstengel. Heb zielsmedelijden met de kledingzaken, de schoenenwinkels, de theaters, de restaurants en de cafés. De slijter open, het culturele leven dicht. De sterkste lobby wint in dit land. Zie die jonge vrouw van het café-restaurant in Leeuwarden weer voor me die bij aanvang van een nieuwe lockdown afgelopen december huilend met haar hoofd tegen de muur beukte. En dan zie ik die houten klaas van een koning met al zijn poppenkast een hoofdknikje naar nieuwe ministers geven bij hun beëdiging. Ik kan er al niet meer om lachen. Ik voel zelfs woede in me opkomen. Ik zie een slachtoffer van parkinson of MS op het bordes staan. Spot niet met een hersenaandoening stompzinnige klungel van een koning. Laat ik er maar verder het zwijgen toe doen. We kunnen het niet. We leren het niet. We zijn Nederlanders en we zijn geen creatieve denkers. We missen van alles. Wie als mantelzorger voortdurend met overheidsinstanties te maken heeft wordt levensmoe. Creativiteit? Het is er uit geramd. We zijn Nederlanders en we kunnen over de grens maar beter onze grote bek houden. Wij zijn goed in kaartenbakken, maar kunnen niet buiten de lijntjes kleuren. We jagen ook de goedwillenden in de gordijnen. Het komt in Nederland nog eens tot een ongelofelijke uitbarsting. We zijn er niet ver meer van verwijderd. Het gist. De boel staat op instorten. Moreel op instorten. Rutte zal ons verder demoraliseren. Maar niettemin: een booster voor Ellen! Dankjewel Nederlandse overheid!

****

Hallo Johan!

Las net je blog. Beetje vreemd (understatement) dat je in Nederland iemand moet feliciteren dat zij (Ellen) haar booster krijgt. Maar, in dit geval doe ik het toch maar. Bureaucratie in Nederland? Breek me de bek niet open! Ik kom graag volgende week of de week erna even bij jullie langs. ’s Middags. Geef ajb een paar data op.

Lieve groeten voor jullie, Jan van Ewijk.

****

Hi Johan, ik heb net je blog gelezen, wat fijn voor jullie 
dat het nu eindelijk gaat gebeuren, dat Ellen de 
bescherming krijgt die ze zo nodig heeft en verdient. 
Lieve groet van hier, Moni. 

****

Dag Johan,

Met plezier weer je schrijverij gelezen. En een  booster 
voor Ellen, eindelijk toch gelukt. Knap werk van Nederland. 
Ik  heb weer een heel lekker wijntje klaar staan en het is 
weer leuk om  daarvan een (2?) glas met jou te kunnen delen 
en proosten op 2022. Wat het nieuwe jaar ons ook gaat bieden. 
Bij dezen.

Hartelijke groet, ook voor Ellen uiteraard!

Jan van den Heuvel.

****

TvHoera! Ellen intussen al geboosterd. Wat een rust zal dat
geven bij jullie in huis!👍 Hier alles goed, alleen gaan 
er allerlei  dingen tegelijk stuk, snif…….Koffiezetapparaat,  
een dure Jura, je weet wel Johan, van die lekkere koffie. 
Ons grote  gordijn in de keuken, een soort jaloezie, scheurt spontaan! 
Enzovoorts. 
Een  andere vraag: Johan, heb je het verhaal 
ontvangen wat John je heeft gestuurd over zijn 
11-stedentocht, gereden in 1997, wat hij ook naar de 
NOS heeft gezonden? 
Drink een glas samen met elkaar op de booster! Liefs van 
ons uit Leeuwarden. 👍👍💕💕😘😘 Liefs, Wietske en John. 

Johan