Gelukkig vond het slachtoffer van adoptiefraude en misbruik net op tijd haar eigen Mother Mary

Laat ik met een leestip beginnen nu de wintertijd vat op ons heeft. ‘Niet geboren op mijn verjaardag’, luidt de nieuwsgierig makende titel van een – in wezen ontluisterend – boek van een slachtoffer uit Sri Lanka, een slachtoffer van adoptiefraude, misbruik en pesterijen op school door leeftijdgenootjes. Ze doen Sam van den Haak in de weidse eenzaamheid van West-Friesland bij Hoorn vechten voor haar identiteit. Het is een prachtig boek, een juweeltje, in heel zijn eenvoud en heel zijn oorspronkelijkheid geschreven, tastbaar, gevoelsmatig, openhartig, met bovendien een mooi empathisch voorwoord van Karin Bloemen. Het is ook een leerzaam boek dat leest als een trein. Samantha (Sam) van den Haak heeft het aangedurfd, zoals cabaretière Karin Bloemen in haar voorwoord aankondigt, om het leven op te pakken en te gaan voor de positieve kracht die je kunt aanwenden. De schaamte voorbij, de woede loslaten. Reik niet naar de hemel maar haal hem met de zon naar je toe.

Het zijn woorden die me uit het hart gegrepen zijn gaandeweg het jaar waarin ik mijn lieve Ellen verloor. Het jaar 2022 waarin ik mijn grote liefde veertig jaar kende en straks op 18 december 35 jaar zou zijn getrouwd. Ik heb het even snel over de duim uitgerekend, maar eigenlijk hoefde dat niet echt, het zat al metersdiep in mijn hoofd en in mijn hart geplant. Het leven weer oppakken en durven te gaan voor de positieve kracht die een mens kan aanwenden. Ik sta er voor open. Dat betekende ook na het overlijden van Ellen weer sommige mensen loslaten. Niet iedereen begreep dat ik nog kieskeuriger was geworden aangaande de gezelschappen waarin ik me begaf. Niet iedereen begreep dat rust en structuur mede de draagmuur vormen van een nieuw leven zonder die persoon die mijn bestaan zozeer in de hoogglans zette. Ook mijn bestaan als mantelzorger, ik hoef alleen maar terug te denken aan de Oudejaarsavonden die nooit meer terugkomen zoals ze waren met die innige kus om 12 uur omdat we het weer gered hadden. En dan proefde ik haar blij dankbare tranen.

Sam van ‘Niet op mijn verjaardag geboren’ draagt haar boek op aan haar eigen Moeder Mary, naar de songtekst van de Beatles in Let It Be. En hoe toepasselijk. Haar eigen Mother Mary en het woordje ‘eigen’ dik onderstreept.When I find myself in times of trouble, Mother Mary comes to me, Speaking words of whisdom, Let it be… Een aanrader, de zo inspiratievolle, 278 pagina’s tellende paperback van een jonge vrouw die uiteindelijk niet alleen in Sri Lanka haar eigen familie terugvond, maar tegelijkertijd ook zichzelf. Ze groeide op in een peperduur adoptiegezin waarin het in de villa aan alles ontbrak, en nog wel het meest aan liefdevolle veiligheid. De rol van Mother Mary is een kerstvertelling op zich. Ze bestaat écht! Ze ontfermde zich over de verstotene, de handelswaar (als zovelen op Sri Lanka) nadat die door haar adoptieouders – op haar zeventiende nog maar – op straat was gezet. Wederom de deur gewezen. Voor de tweede keer in haar leven. Ze kreeg de opdracht haar sleutels in te leveren. Met gebogen hoofd verliet ze de pronkerige villa. Zwervend door de stad en op zoek naar een bankje in het park. De times of trouble.

Zoals de auteur haar boek opdraagt aan Mother Mary – ‘Toen mijn leven en ik een totale mislukking waren opende jij je huis en hart voor mij’ – zo draag ik de achttiende december op aan Ellen. Elke mij nog resterende dag in feite. Mijn onvergetelijke vrouw en soulmate. Mijn wijsgeer. Maar tegelijkertijd ook degene voor wie ik zoveel jaar een onwankelbare stevige schouder mocht zijn. De laatste jaren was het te doen gebruikelijk om ergens medio december hier thuis een bescheiden etentje met een glaasje te doen vóór en mét vertrouwelingen. De stal, de kribbe en herdertjes bij nacht. Ik wil die traditie in stand houden. De nostalgie. Op 18 december aanstaande wil ik vanaf zo ongeveer het middaguur met mijn inner Inner Circle naar de plek waar Ellen en ik elkaar het jawoord gaven: Kasteel Haarzuilens. Een wandeling door de kasteeltuin in kersttooi en een rondleiding door het feeërieke en al evenzeer op de feestdagen afgestemde kasteel zelf. In de kasteeltuin zullen we een gedeelte van de as van Ellen verstrooien. Het is een afsluiting. Want na de as verstrooiing op 24 september op het strand in De Panne volgt aanstaande zaterdag 5 november Bronbeek inclusief kumpulan in Arnhem (met Diana en Wil) en 1 december Gasselte en het stiltegebied Drouwenerzand in Drenthe (alleen). Over Gasselte en Drouwenerzand verhaal ik in mijn vorige blog. Overbodig er hier verder over te schrijven. Hun betekenis was groot, dat moge duidelijk zijn.

Wie naar bijgaande foto van Ellen kijkt, wie een parkinsonpatiënt in heel haar verkramptheid nog zo ziet glunderen, die beseft eens te meer hoe goed het is geweest dat deze prachtvrouw in levenden lijve het verpleeghuis verliet op 1 november 2016. En dat we Ellen daarna nog zes jaar dag en nacht op de Zonzijde hadden en haar er konden vertroetelen. Daar hoorde ze. Daar en daar alleen. Daar stierf ze uiteindelijk in mijn armen. Eén dag morfine, één dag slechts, ten teken dat ze op was, en dat het genoeg was geweest. De kaars doofde. Die doofde voorgoed. Ellen had een Mother Mary in meervoud. When I find myself in times of trouble… Het team stond er. Diana en Elly beiden vanaf het eerste uur. Bij terugkeer van Kasteel Haarzuilens zondag 18 december hoop ik hier thuis de rest van de Inner Circle ter aansluiting te treffen. Zo in de vooravond. Aan Elly & Ber – ook zo’n traditie- de vraag of ze met mij de, in gezamenlijkheid, aan de nieuwe ronde eettafel te nuttige maaltijd willen doornemen. De menukaart kortom. Ik heb er al een idee over. Het zal geen gemakkelijke afsluiting van dit bewogen jaar voor me worden, maar ik doe mijn best en richt me op het leven en het licht. En ik weet dat ik daarbij veel steun heb. De bezoeken ook aan Leeuwarden, om er maar eens wat te noemen. Van onschatbare waarde. Het is de rust en de vrede met mezelf. Geen verkeerde gezelschappen, geen chaotische mensen, maar structuur en ritme. Soberheid. En desnoods zelf een Mother Mary zijn, voor enkele anderen, een Mother Mary ook voor mezelf zijn. Zelfredzaamheid.

Ze is strijdbaar, laat Sam van den Haak haar lezers weten. Bewonderenswaardig. Ze kwam er achter dat haar bestaan één grote leugen was. When I find myself in times of trouble. Mother Mary was voor Sam van den Haak een redder in nood, zoals ze in haar opdracht schrijft. Er bleek zelfs met haar geboortedatum gesjoemeld te zijn. Samen met twintig anderen klaagt ze de Nederlandse Staat aan wegens adoptiefraude en kinderhandel. De schrijfster uit oorspronkelijk Sri Lanka wil haar juiste geboortedatum in haar paspoort. Hoe eenvoudig kan het zijn. Of toch niet?

De Panne. Elke maand inmiddels weer voor minstens twee dagen uitwaaien aan zee. Het strand en de vrijheid. De culinaire geneugten. Misschien wel dé plek voor de jaarwisseling deze keer. Hier in De Panne, op mijn vaste kamer 310 van hotel Cajou, met het raam open richting zee en het gekrijs van opgewonden meeuwen, ‘Niet geboren op mijn verjaardag’ van Sam van den Haak gelezen. Een pageturner. Adoptie is lang niet altijd rozengeur en maneschijn. Er bestaat van adoptie een romantisch beeld dat in veel gevallen totaal niet blijkt te kloppen. De kinderen worden vaak niet zozeer uit troosteloze omstandigheden gered maar daaruit weggehaald. Voor eigen gewin. Het is dikwijls handel. Handel in kinderen. Kwam San van den Haak op het spoor toen ik naar aanleiding van haar boek een interview met haar op de autoradio hoorde. Het interview klonk als een beheerste klacht richting schraapzucht en adoptiehandelaren. Ik moet dat boek kopen, dacht ik.

****

Wat weer een prachtig verhaal, mooi en warm geschreven aflevering Johan. Ellen zit ook diep in mijn hart. Zeker ook met Kerst. Ik denk nog steeds veel aan haar. En we zijn er voor jou, en zullen dat blijven. Op dat boek komen we terug, John en ik. Tot gauw weer bij ons in Leeuwarden. Liefs Wietske.

Ik sluit me bij Wietske aan Johan. Mooi en warm geschreven. En bedankt ook voor de uitnodiging om bovendien op je verjaardag met jou en Diana uit eten te gaan. Helin.

Mooie tekst. Ik reageer meteen: ik ben maar al te graag 18 december van de partij. Tot binnenkort voor opnieuw een urenlange wandeling, en dan rond Hilvarenbeek bij mij in de regio, Jan van den Heuvel.

Hallo Johan. De uitnodiging om 18 december te komen dineren als afsluiting van dit bewogen jaar vind ik een heel goed idee en ik kom natuurlijk graag om ook hiermee Ellen te herdenken. Goed van je dat boek aan te bevelen van ‘Niet geboren op mijn verjaardag’, bedankt , ik heb het ook inmiddels gekocht naar aanleiding van je enthousiasme hierover. Ik kom net uit de Domkerk en daar wordt vanmiddag ook de tentoonstelling ingericht door studenten van de Hoge School Utrecht over de geschiedenis van vluchtelingen vanaf de jaartelling tot heden. Hele mooie borden met teksten en foto’s  van joden , Irak, Iran, Syrië, Afghanistan, Libanon. Misschien een idee om met Diana en Helin deze tentoonstelling te komen bekijken. Hij is er tot 24 november. Lieve groet Wil.