De blauwspar symboliseerde de kracht en de wil tot leven. Maar moest er uiteindelijk toch aan geloven. Leven op de herinnering. Op de vele herinneringen. Vrijdagmiddag 10 maart 2023 om 17.00 uur. Even de tuin in voor Ellen. Naar de plek waar die levenslustige blauwspar stond welke intussen is vervangen door twee kleinere exemplaren. Na de korte plechtigheid, heel ongedwongen in feite, een goed glas wijn, een toost op het leven en het licht, en een maaltijd waarmee deze blogschrijver hopelijk heeft afgerekend met het fabeltje als zou hij niet kunnen koken. Het recept? De eerste maaltijd die Ellen en ik voorgeschoteld kregen in het krankzinnig gezellige hotel Edelman, van de vrolijk geschifte baas Arie Edelman, die uit de verzekeringswereld kwam, op de Astridboulevard van Noordwijk aan Zee.
Arie maakte van zijn hotel een Fawlty Towers gebeuren en het liep er storm. Jong en oud. Duitsers, die vooral, lieten zich in de maling nemen, en je vroeg je af: wat is dat voor een volk. Arie was een touringcar met Duitse gepensioneerden vergeten, de bedden nog niet opgemaakt, de kamers verre van klaar, en om tijd te winnen liet hij de bejaarde oosterburen onder aanvoering van zijn assistente, een soort dansmarieke, met hun koffers over het strand naar de vloedlijn van de Noordzee zeulen en weer terug. Ze gaven geen kik. Verder dan die vloedlijn kwamen ze destijds óók al niet, ik zal het ze inpeperen, kraaide Arie Edelman, niet toevallig ook prins carnaval in Noordwijk. Leven op de herinnering. Op de vele herinneringen.
Onder het hoofdgerecht ’s avonds wilde Arie nog wel eens goochelen met een hoge hoed en daarin de horloges van zijn vrouwelijke hotelgasten. Niet zelden raakte er een horloge zoek. Waarbij niet moet worden verondersteld dat de hotelbaas een dief was. Hij kon gewoonweg niet goochelen, of misschien wel té goed. We kwamen er veel in de vroege jaren negentig. Leven op de herinnering. Die eerste maaltijd bij Arie Edelman en zijn assistente die met haar arm in het gips zat, en twee jaar later nog steeds. Hoorde dat ook bij alle acts die er in het hotel werden opgevoerd? Het was gissen en speculeren op dit stukje Noordzee. En ja, die eerste maaltijd bij Arie Edelman: toeval of niet, het sneeuwde toen ook. Het was koud aan zee. Ook een vrijdag. We kwamen van ons werk. Het strand veranderd in een wit tapijt. De open haard was aan. Arie bracht pasta op tafel met een saus van garnalen, krab, dobbelsteentjes spek, gefruite uien en knoflook en avocado. Natuurlijk de crème fraiche niet vergeten. Vrijdag 10 maart 2023: het eerste diner met Ellen in hotel Edelman op de Astrid Boulevard in Noordwijk aan Zee nagebootst. Het hotel is er niet meer. Net als Ellen. Maar de herinnering leeft voort. De herinnering trekt sporen door de wulpse sneeuw.
Herinneringen werden opgehaald aan zware maar tegelijkertijd ook mooie jaren met de zieke Ellen. Zoals door Diana. Helin vertelde van een journalist uit Koeweit van wie ze een filmpje had bekeken. Hetzelfde verhaal als het onze. De journalist uit Koeweit (82) had nog langer voor zijn vrouw gezorgd: twintig jaar. Ook hij had erover geschreven. Boeken. Boeken over de Liefde van zijn Leven. De Koeweiti: ‘Ik was het verwende kind van mijn vrouw. Ik was haar alles. Zoals zij mijn alles was. Ik ben niet trots op wat ik al die jaren voor mijn vrouw heb gedaan. Het voelde als een vanzelfsprekendheid, een vanzelfsprekende verplichting, en meer dan dat, het hoorde zo vanuit het hart. Ik deed het gewoon, uit liefde. Ik hield van mijn vrouw, ik had niet zoveel meer nodig dan schrijven en mijn vrouw. Als ik aan het schrijven was dan was alleen al de aanwezigheid van mijn vrouw voor mij genoeg. Zij in mijn nabijheid.’
Johan, wat een prachtige en waardige middag en wat een fantastische avond met jouw kookkunst. Heerlijke maaltijd. Gezellige gesprekken en veel gelachen. Om nooit meer te vergeten. Jan van den Heuvel.