Plucheklever bezorgt boa constrictor het schaamrood

Hée Annelies.

Ik lees net dat vier taartjeseters uit Schiedam van hun strafblad af willen. Als de minister aan zijn nieuwe schoonmoeder mag zitten dan willen de taartjeseters uit Schiedam zonder strafblad hun vork in een gebakje kunnen zetten. Daar zit wat in, wat jij? Als altijd haal ik er graag de Bijbel bij. Net als ouderling en Kamerlid Kees van der Staay van de gereformeerde SGP, een dominante stemfactor momenteel op het Binnenhof. Johannes 8 vers 7. Zoek het maar op Annelies. Je komt van oorsprong uit Sas van Gent dus over Johannes 8 vers 7 hoef ik je verder niets te vertellen. Hoe zou het toch komen dat uitgerekend tijdens alle huwelijksopwinding rond onze geliefde Ferd Grapperhaus het CDA plots een verbod op betaalde seks in de Tweede Kamer in stemming wilde brengen? Een toevallige samenloop van omstandigheden? Daar geloof ik niet in. Tot dan toe waren alleen de trouwe kerkganger Van der Staay en zijn surrealistische christenfundamentalisten voor een verbod op betaalde seks geweest. Zelfs de ChristenUnie ging er uit pragmatische overwegingen niet in mee. Was dit in de achterkamertjes de prijs die de SGP het CDA wilde laten betalen voor het later op de woensdag verder met rust laten van de ontroostbare bruidegom Grapperhaus? Of doe ik aan complot denken Annelies? Geestig eigenlijk. Je laat een minister die veel te hard reed met bovendien een flinke slok op genadevol in functie, Johannes 8 vers 7, en je dwingt als Kamer (de prijs voor handhaving van de bewindsman) af dat de maximum snelheid flink wordt verhoogd, en ook het toegestane alcoholpromillage in het wegverkeer. Bestuurlijk shoppen. Zo ook met de coronavoorschriften en de sancties. Zie het spul nog buiten adem en masse de Tweede Kamer uit rennen toen er hoofdelijk gestemd ging worden over verhoging van de zorgsalarissen. Heel dit theater brengt het gevaar Baudet dichterbij. Dat is mijn schrikbeeld. Grapperhaus mag blijven als ook andere overtreders, de simpele zielen zogezegd, van de anderhalve meter gevrijwaard blijven van een strafblad. Ordinaire koehandel in de Tweede Kamer. Zelfs Trump zou hier te beschaafd voor zijn… Of dit niet verzonnen kunnen hebben. Het gedrag van Grapperhaus vormt een ondermijning van de rechtstaat die hij geacht wordt te dienen. Er gaat geen dag meer voorbij of er vinden her en der in Nederland wel een paar steekpartijen plaats. Het lijkt wel of iedereen momenteel met een mes over straat gaat. Het ministerie van justitie en veiligheid kan niet geleid worden door iemand die zelf niet de regels naleeft en het goede voorbeeld geeft. Las dat bij een laatste representatieve opiniepeiling 66 procent van de ondervraagden onze minister van justitie en veiligheid niet meer geloofwaardig vindt. Misschien zou hij daar alsnog zijn conclusies uit moeten trekken. Hij kan waarschijnlijk zo terug in de dure advocatuur op de Amsterdamse Zuidas. Vernietigend was in Buitenhof vandaag de oud-president Corstens van de Hoge Raad over de plucheklever Grapperhaus. Er waren wel voor minder ministers en staatssecretarissen opgestapt. Wel anderen de maat nemen maar niet zichzelf. Heb je de foto gezien van de koning en zijn vrouw met een Griekse restauranthouder? Moet WA terug van vakantie in quarantaine? Officieel wel. Hij zit ook dicht tegen een strafblad aan. Of hoeft ineens geen enkele vakantieganger meer in afzondering? Het is ook wel een beetje amusant. Eigenlijk heb jij binnen de journalistiek een veel mooier vak dan ik. Jij zegt het als fotografe in beelden en jouw foto’s vertellen maar al te vaak meer dan duizend woorden van mij als tekstschrijver. Jij streelt het detail. Jij presenteert het detail op enkele centimeters in het vierkant. Ik ben sinds een paar maanden, naast tuinieren en zo, een beetje gaan fotograferen. Soms zit ik minutenlang naast Ellen te grapjassen om net even die bijzondere blik van haar te vereeuwigen. Deze foto illustreert redelijk goed onze zomer. En nou ben ik geneigd dat te gaan uitleggen, maar dat is natuurlijk regelrechte quatsch. De foto vertelt het verhaal. De foto schetst meer dan alleen de contouren. Ik stuurde deze foto pas geleden mee met een aanvraag voor mogelijk een verblijf met de jaarwisseling in een zorghotel. Je kunt maar beter op tijd zijn met zo’n reservering. Kreeg ik van een verpleegkundige als antwoord dat Ellen, afgaande op de foto, wellicht een te zware patiënt voor het weinige personeel met de feestdagen zou zijn. So be it! Een spijtige beslissing op grond van de foto. Maar de verpleegkundige zag kennelijk al aan enkele details op de foto dat Ellen een hoge parkinson indicatie had. Wat verschrikkelijk leuk om weer van je te horen. Moest laatst aan jou en Ivo denken. Was erg benieuwd of jij als reislustige weer de hort op was nu het mentale bombardement van de corona toch iets geluwd lijkt. Moest lachen om een bericht in de krant dat de vliegtuigpassagiers zich veelal keurig aan de coronamaatregelen houden. Maar behalve zodra het toestel is geland. Dan veren de Hanny’s en Karels meteen weer als stresskippen op van hun vliegtuigstoel en wringen zich naar het gangpad en graaien in de bagageruimte. Dan hijgen en blazen ze dwars door hun mondkapje heen in andermans gezicht. Eigenlijk wel geestig. Die haast altijd. Niet uit te roeien. Zelfs niet met corona. Waar hang je momenteel uit, in Amsterdam of ergens diep in Afrika? Ik kwam onlangs nog in mijn documenten foto’s tegen die jij als staffotografe voor de redactie van ‘De Ware Tijd’ in Paramaribo had gemaakt. Mooie herinneringen bewaar ik nog steeds aan mijn workshops en mentorschap in Suriname. En ik bekeek ook weer eens de foto’s die jij van Ellen en mij in Vlissingen maakte. Was dat niet voor een blad dat mij had ingehuurd om een reportage te maken? Foto’s met bij elk een eigen verhaal. Ging het niet om het omgaan met parkinson en Lewy Body? Ik zal er een paar in een nieuw blog op onze website zetten. Enkele foto’s van jou zijn vorige maand nog gebruikt voor een speciaal boekje met daarin de favoriete recepten van Ellen voor Indisch eten. Eén van de verzorgenden van Ellen kwam op dat idee, samen met de receptioniste van het verpleeghuis waar Ellen tot voor vier jaar geleden nu alweer verbleef. Aan die verzorgende, Elly Wolf, had ik het kookboekje van Ellen cadeau gedaan, omdat het hier toch maar werkeloos in de kast stond. Het beduimelde schriftje met aantekeningen, vetvlekken, ezelsoren en nog een beetje de geur van trassi verdiende meer dan een parkeerfunctie in de kast. Vervolgens gingen Elly Wolf en receptioniste Anne Moen ermee aan de slag en zochten ze in de archieven ook naar foto’s. En die twee vonden er ook een paar van jou. Uit Vlissingen. Wanneer zal dat geweest zijn, 2015? Ellen keek toen nog scherp in de camera, dat is helaas niet meer zo. Het ziekteproces gaat door. Maar we kunnen nog van veel kleine dingen genieten, ook Ellen naar ik hoop. Afgelopen week had ik mijn mantelzorgverlof. Dat betekent twee dagen naar Valkenburg in Zuid-Limburg, met één overnachting in een buitengewoon vriendelijk familiehotel. Het voelt als vertrouwd. Ik moest op zoek naar een nieuw hotel omdat de hotelabdij van Rolduc in Kerkrade door de corona failliet ging. En De Panne aan de Belgische zuidkust is te ver geworden. Ik heb er de energie niet meer voor om meer dan drie uur achter het stuur te zitten. Dan kunnen ze op de radio nog zulke interessante programma’s hebben, ik merk dat ik na tien jaar mantelzorg erg moe ben geworden en beter naar mijn eigen lijf moet luisteren. Enfin, Valkenburg, via Maastricht twee uurtjes rijden, en er een verdomd gastvrij hotel gescoord via google. Vaste kamer steeds. Want daar hecht ik aan. Het voelt als thuiskomen. Niet steeds een ander uitzicht. Niet steeds weer een andere douche met andere ingewikkeldheden en de kans dat je met ogen vol silver reflex shampoo van Schwarzkopf je rug verbrandt omdat je met de temperatuur staat te klooien. De opa van de hoteleigenaar lijdt ook aan parkinson en Lewy Body. Welk een toeval. De hoteleigenaar, zo’n beetje van jouw leeftijd, informeerde naar hoe ik de zorg rond Ellen geregeld had. De moeder van de hoteleigenaar begon vorige week met mij over Berlijn en de val van de Muur in 1989. Ze kende alle plekken die in mijn reportage van toen werden genoemd. Amper twee dagen Valkenburg als therapie. De mantelzorg wordt zwaarder. Vooral het eten geven aan Ellen. Ze kan niet aangeven dat ze het niet lekker vindt of dat haar slikspieren het laten afweten. Ik moet er naar raden. Soms word ik er opstandig door. Soms, gelukkig maar zelden. Sommige buitenstaanders hadden de merkwaardige behoefte om mij, niet gehinderd door enige ervaring en kennis van het grillige en gecompliceerde ziekteproces, bij herhaling ongevraagd van advies te voorzien. Het was schaamteloos. En ook eigenlijk meelijwekkend. Zulke mensen heb ik gaandeweg overboord gegooid. Verdronken vriendschap. Mooie titel. Ik zie de foto van de cover van het boek voor me. Het zijn juist de mensen met dezelfde ervaring of nog meer die zich het meest bescheiden opstellen. Toevallig? Welnee. Las dat een bekende NRC-journalist aan de gevolgen van parkinson is overleden. Pas 62. Rot ziekte. Klote. Heel bijzonder is en blijft dat we in Diana iemand gevonden hebben die zo van ons is gaan houden dat ze bij Ellen blijft logeren om mij de gelegenheid te geven twee daagjes de benen te strekken. Iedereen bij ons in de buurt kent haar intussen. Diana en de andere twee verzorgenden zijn onderdeel van ons huishouden geworden. En wat doe ik zoal in Valkenburg? Nagenoeg niets, dat is het fijne. Ik heb vorige week woensdag bij schitterend weer een paar uur gewandeld, het bleek dat je vanuit de Oosterweg in Valkenburg regelrecht een schitterend bos in liep. Terug in het hotel het terras op met een boek en een glaasje. Kijken naar flanerende toeristen. En niet jaloers worden. Grapperhaus spartelde in de Tweede Kamer maar ik kreeg er aanvankelijk niets van mee. Ik snap trouwens niet dat zo’n man gaat staan snotteren voor de camera’s om zijn baantje te behouden. Wat een zelfverachting! Zijn bruid had misschien maar beter weer meteen echtscheiding moeten aanvragen. Zeg toch tegen dat zooitje in de Tweede Kamer: willen jullie me of willen jullie me niet? En als jullie me niet willen dan ga ik voor twee maanden of voorgoed met mijn bruid naar Bali. Nu wordt er een wet aangepast omdat de minister op zijn trouwdag niet van zijn nieuwe schoonmoeder kon afblijven. Want ja een minister van justitie met een strafblad dat ken-nie. Hoeveel gezichtsverlies heb je over voor je baantje?! Arme ijdele Ferd. Het is eigenlijk een slapstick. Ik kan er onbedaarlijk om lachen. Die ene gênante huilebalkfoto van onze kale crimefighter, met achter hem Rutte en De Jonge met hun gezicht in de plooi, in de kranten afgelopen donderdag. Crematorium Binnenhof. Die lichaamstaal, ook weer zo’n foto die meer zei dan duizend woorden voor elkaar boksen. Eigenlijk was het in de Tweede Kamer weer eens een showproces. Waarvan de uitkomst tevoren vaststond. Een showproces op kosten van de belastingbetaler. Maar dan in het voordeel van de beklaagde. Bij dat gehuil en gesnotter in de mouw van zijn colbertje moest ik denken aan die televisiedominees in de VS die de hele flikkerse boel bij elkaar neukten en die ten overstaan van een miljoenenpubliek grienend als een pas geboren baby voor God en hun wettige vrouw op de knieën gingen. Daar deed de christendemocraat Ferd me ook aan denken. Zijn gedrag in de Tweede Kamer paste niet bij zo’n grote kerel. Ik had ook moeite met die rode stropdas. Zag er al te veel tijdens de Republikeinse conventie van de familie Trump. Weke man die Grapperhaus. Maar niet week als het om anderen gaat. Held op sokken. Gered door de fundamentalisten van de SGP. Maar goed, ik dwaal af. Valkenburg. In de vooravond eten bij Asian Street Food, een geweldig Indonesisch eethuisje bezijden dat toeristengedoe van Valkenburg waar de geweldig gemarineerde saté ajam zo van de barbecue komt. Je waant je er in Jakarta en Bandoeng. Bediening door een scholier die van Curaçao komt. Hij vraagt altijd of ik een goede reis heb gehad en hoe het met mijn vrouw is. Op zulke momenten voel ik me verre van eenzaam. Terug thuis op donderdag boog ik me over Ellen heen, maakte haar wakker en zei dat ik er weer was. Je had haar gezicht moeten zien. Ze straalde. ‘Hoi’, hoorde ik. Ik had dat moment van dat stralende gezicht graag willen vastleggen, maar kreeg er de tijd niet voor. Het zijn momentopnamen geworden, helaas wel ja. Ik weiger bij de pakken te gaan neerzitten, maar soms grijpt deze hele episode me wel naar de strot hoor. Dank je wel voor het toesturen van de info over Robin Williams aangaande Lewy Body. Ik ga die bestuderen. Eergisteren was ik in Houten uit eten met de voormalige directiesecretaresse van onze Hogeschool voor Journalistiek in Tilburg. Prachtig Indonesisch restaurant, dat MiRo in Houten. Deze Ievon zei dat ze pas door Ellen en mij van Lewy Body had gehoord. Daarvoor wist ze van het bestaan van deze variant van dementie niet af. Ik zei haar dat dit ook voor mij gold, pas bij de diagnose in 2011 vernam ik dat Lewy Body bestond en wat dit syndroom zo’n beetje inhield. Niet veel goeds, zacht uitgedrukt. Gek eigenlijk die onbekendheid, want Lewy Body komt vaker voor dan menigeen veronderstelt. Ellen straalde dus toen ik weer terug was uit Zuid-Limburg. Ik kuste haar en van enthousiaste opwinding beet ze me vol in mijn lip. Het was een pijn met een straaltje bloed om van te genieten. En dat deed ik dan ook. Ach weet je, ik vergezelde Ievon na afloop van ons etentje donderdagavond naar haar Fiat. Het weer was omgeslagen. Regen. Een wind die je bijna straf kon noemen. Ik zei in mijn achteloosheid tegen Ievon dat ik kon genieten van herfstachtige avonden met Ellen en wat kaarsen aan. Later kon ik me wel voor mijn kop slaan. Ievon verloor twee jaar geleden haar man en die kwam donderdagavond na onze ontmoeting terug in Brabant in een leeg huis. Zo zie je maar. Genieten hoor Annelies, blijf genieten. Behoordeel mijn foto van Ellen eens als een professional, als je wilt. Kijk ook eens op de website naar enkele andere foto’s bij recente blogs. Die foto waarop Ellen zo omhoog kijkt, van zo dichtbij genomen, die vind ik zelf schitterend, maar wat is jouw mening? Bij Het Parool vroeger speelden foto’s altijd een heel belangrijke rol. Het was een doodzonde om aan foto’s te prutsen om geen tekst te hoeven inkorten. Het Parool had geweldige fotografen in dienst: Wubbo de Jong, Frans Nieuwenburg, George Verberne, Peter Elenbaas. Kanjers waren het. Net als Jaap de Boer die ik later bij het Utrechts Nieuwsblad meemaakte. Oog voor detail was het adagium. Het was op de redactie altijd een sport om boven hun foto’s een kop te bedenken die de hele lading dekte. Liefst een kop van één woord. Daar waren ze vooral bij De Telegraaf een meester in. Wat zou de kop boven die snotterfoto van onze minister van justitie kunnen zijn? Wat vind jij? Zelfdestructie? Zelfdestructie uit ijdelheid? De boa schudt zijn hoofd? Als een Amerikaanse televisiedominee? Bruid zie je bruidegom? Als een boa constrictor verslonden de Bijzondere Opsporingsambtenaren taartjeseters en anderen. Terecht hebben ze het met hun minister gehad. Dat ze zich schikken is louter eigenbelang. Laat me eens weten wat je van mijn foto’s vindt en de hierbij meegestuurde wel heel in het bijzonder. Aan het eind van mijn blog voor jou plaats ik enkele foto’s die je in Vlissingen maakte. Vertel eens hoe het jou vergaat. We stellen het contact nog altijd zeer op prijs. Tot horens en lieve groet. Ik ga met Ellen aan de koffie. Zoen van ons.

Foto’s van onze dierbare vriendin Annelies Verhelst die ze enkele jaren geleden met de Pasen in Vlissingen maakte. Ellen woonde nog in verpleeghuis De Ingelanden. We maakten gebruik van een bij velen nog nauwelijks bekende regeling twaalf dagen per jaar vanuit een verpleeginrichting op vakantie te kunnen in een zorghotel. Vlissingen. Het zorghotel pal aan de boulevard. Een fantastisch uitzicht vanuit de kamer op zee. Die kon je zowat aanraken. Diverse rolstoelwandelingen. Soms tegen de wind in. Naar Vlissingen in de Skoda Fabia waar intussen Diana in rijdt. Vlissingen met zijn prachtige oude kern. Met zijn markt op vrijdag. Vlissingen van de fotoreportage van Annelies Verhelst.
We bleven alles uit het leven slepen. En de Skoda Fabia bracht ons overal waar we zijn wilden. Het dagelijkse beeld in de betonnen parkeergarage van verpleeghuis De Ingelanden. Elke dag met Ellen na het middaguur weg. Uit de rolstoel in de auto en naar Vlissingen. Aan kracht ontbrak het ons niet. Van lieverlee nam die af. Bij ons beiden.
Wind tegen. Illustratief voor de laatste jaren. Maar toch een zo recht mogelijke rug. Van de boulevard met een kleine afdaling naar het oude historische centrum van Vlissingen. Het lijkt alweer zo lang geleden. Toen al zei eens iemand me: ‘Als ik zo moest leven hield ik ermee op.’ Domme praat. Er is meer in het leven dan leuk en niet-leuk.
Foto uit duizenden. Die ogen! Die hand! Die grandeur! Het hoofd dat probeert de hand in beweging te brengen. Een foto die meer zegt dan duizend woorden. Bij deze foto zwijgt de spreker stil.
Klaar voor een middagdutje. En zelf klaar voor ondertussen een wandeling door de duinen. Omgaan met parkinson en Lewy Body – we leerden dagelijks bij.
Sereniteit. Kamer 6 in het zorghotel in Vlissingen. De rust van golven. Zicht op het oneindige. Een lege zee, de kracht van niets.
Foto’s Annelies Verhelst, uit de serie over het omgaan met parkinson en Lewy Body. Een aantal foto’s vond zijn weg naar het blad Parkinson Magazine.

Johan