Het blond schuimend bier van de stamtafel in de Tweede Kamer

De zomer loopt op zijn eind. De herfst is nabij. De tuin verliest zijn kleur. Hooguit nog bloemen van de verse aanplant. Als koopjesjager bij Intratuin. We vangen de omstandigheden telkens in een toepasselijk beeldmozaïek. Met de corona wanen we ons terug in een woest opgefokt bubbelbad van een zwemparadijs op een vakantiepark. Als je meldt dat pindakaas de corona tegenhoudt dan is in heel Nederland de pindakaas binnen een halfuur schoon uitverkocht. Eerder wellicht al. Maar we kunnen de potjes van Calvé en eigen merk gerust laten staan. De website om te blijven boekstaven. Artiesten van wie er dertien in een dozijn gaan spreken zich uit tegen de coronamaatregelen die ze aan hun muiltjes lappen. Hoe maak je jezelf tot nieuws! Hoe kom je aan je nieuws! En hoe blijf je in beeld? Dit is na het coronalied weer eens iets anders. Afgekeken van Patty Brard? Van middenklasse-bruidje Sylvie of de wispelturige familie van de ons te vroeg ontvallen volkszanger van Zij gelooft in mij? Grote verdeeldheid in showbizzland nu de herfst zijn intrede doet. Want een bijna andere groep aandachtorgels heeft zich alweer gemeld met een tegenactie. Die lui kussen op hun beurt de steunzolen van de geplaagde coronaminister. De media doen graag mee. Als het maar over corona gaat. Op elke maatregel volgt kritiek en criticasters doen het goed in de studio. Hoe logisch de spreekwoordelijke bloedspuwing van een verpleegkundige op de radio die in maart, april en ook daarna nog op een ic werkte met zwaar zieke coronagevallen waarvan er een heleboel onder haar handen stierven. Het crapuul vecht zich in de kijker, het knokt zich zwaar uitgehongerd naar aandacht. En krijgt ook nog overal zendtijd. Ook bij Jinek. Die er deze week weer meer kijkers door had dan de NPO. Want daar draait immers alles om, om de cijfers. De kijkcijfers, de dagelijkse coronacijfers wereldwijd, het telraam. En ook hoeveel dagen nog tot de herverkiezing van ‘de Donald’, want die mag straks blijven, dat is wel duidelijk. De Amerikanen hebben uiteindelijk liever een vreselijk stuk vreten, toegegeven, maar het is dan wél hún vreselijk onbehouwen stuk vreten. Liever een zelfingenomen woesteling zonder rijbewijs voor het Witte Huis, liever een gevaar op de weg, dan een kleurloze en verdwaalde stuntelaar die in een volle zaal zijn secretaresse aanwijst als hij zijn vrouw bedoelt. Bij Trump zou het een andere lading hebben gekregen, niemand die met zijn ogen zou knipperen. Nu ineens mogen de Amerikanen van Trump geen rum en sigaren meer importeren uit Cuba. Bezoek van Amerikanen aan hotels die van de Cubaanse regering zijn is vanaf nu eveneens verboden. Niemand in het finaal ontspoorde Amerika kijkt er meer van op. Vier jaar kregen de Democraten de tijd om in november van een intrinsiek slecht mens te winnen, maar ze kwamen niet verder dan een oer en oer stijve plattelandsdominee met geheugenverlies die je het liefst uit mededogen voor een ongestoorde ouwe dag met een vishengel naar de waterkant zou sturen. De gehele kosmos is van Trump, al zou het een burgeroorlog moeten opleveren, gezeten aan een volmaakt leeg bureau. Hem wordt weinig in de weg gelegd. Het kwalijke rolmodel zet in op seniliteit bij zijn rivaliserende doodgraver. Hij gaat ermee winnen. De onverzadigbare zelfpromotor die geen garanties voor een vreedzame machtsoverdracht afgeeft bij verlies? Maar in zijn denkwereld zijn de Trumps er eenvoudigweg om te winnen. Geen consensus. Geen enkele. En als ze niet winnen schoppen ze rotzooi. Advocaten in overvloed. Stond in Vaals met het boek van zijn nicht in mijn handen. De boekenkast bevat al een overdosis Trump. De Republikeinen bestaan als partij niet meer, ze hebben van de schurk tegelijkertijd een sekteleider gemaakt. Sociëteit de Donald. Hij wilde zijn eigen dochter als running mate. Geen vinger maar de hele hand, en meer. Maakt de ziekte van Ellen en haar verzorging mij een beetje, of meer dan een beetje, cynisch? Of is het nuchterheid en ben ik kritischer geworden dan ik al was? De zomer loopt op zijn eind. De herfst doet zijn intrede. De tuin verliest zijn kleur. Brandende kaarsen ’s avonds in de tuin voor en achter vanonder een glazen stolp. De blauw-roze petunia’s in hun pot vechtend voor wat ze nog waard zijn. Een kleine wereld maar geen klein bestaan. Hoe bestaat het eigenlijk dat de verschillende woordvoerders van de oppositie in de Tweede Kamer nu over de corona-aanpak zoveel praatjes hebben richting Rutte?! Zij zullen nu wel even zeggen hoe het allemaal gemoeten had. De beste stuurlui, hondsbrutaal. Het is in feite het bewijs dat het maar al te goed was de afgelopen maanden dat deze pastorale woordvoerders geen deel uitmaakten van het beleidsteam. Blufpoker uit sommige geledingen in de oppositie. De kritische kanttekeningen over de eerste chaotische maanden rond de testcapaciteit door de Algemene Rekenkamer zijn van een heel ander kaliber dan de politieke retoriek uit de Tweede Kamer. Die is voor de Bühne. De kanttekeningen van het RIVM, van virologen, economen en burgemeesters natuurlijk ook onschatbaar. Niet de zorgsector in dezen uiteraard vergeten! Het hart van onze samenleving. Meer dan balkonapplaus waard. Maar sommige gifmengers uit de Tweede Kamer? Zet ze in het kabinet en ze staan met hun armen te molenwieken. Het deed weer veel aan Ad Melkert in 2002 denken. Afgedwaald van de kudde. Hovaardij. De wereld buiten het Binnenhof nauwelijks kennen. Sindsdien is niet veel veranderd. Iemand als Melkert maakte Fortuyn, niet andersom. Het is knap van Rutte hoe hij de betweterij weet te pareren van cameragevoelige zijlijnschreeuwers in de Tweede Kamer die zelf politiek nog geen donder hebben gepresteerd behalve het opvoeren van nummertjes goedkoop volkstoneel. Sommigen lijken slechts op één ding uit: het ontregelen van onze samenleving. Een samenleving die lieden als een Willem Engel voortbrengt. Of zo’n druiloor als Famke Louise die nu weer spijt heeft van haar spijt van de vorige dag. Je ziet Rutte en De Jonge ouder worden in een paar maanden tijd. De liberaal Bruins ging er zelfs aan onderdoor. Het zegt veel, zo niet alles, van de zwaarte van hun verantwoordelijke functie. Die is bijna niet menselijk meer. Zwarte vermoeidheidsstrepen onder de ogen. Als dank worden Rutte en De Jonge onder curatele gesteld. Een grote bek in de Tweede Kamer loont. Diederik Gommers van de Nederlandse vereniging van ic’s is mijn held. Zoals ook Jaap van Dissel van het RIVM. Zoals ook Rutte eigenlijk. Ook hij. Stapt uit de tv zo je huiskamer in. Alsof hij bij je op de sofa komt zitten. Hoeveel nachtrust is zo’n man gegund? Houd een samenleving als de weerbarstige Nederlandse maar eens maanden en maanden op één lijn met een virus dat je niet ziet, waar je ook kijkt. Hoeveel Nederlanders zijn er in staat om in tijden van corona premier of minister van volksgezondheid te zijn? Niet veel. Bar weinig. Misschien zijn ze wel op de vingers van één hand te tellen. Misschien. En dan word je in de Tweede Kamer door enkele brulapen als een spijbelende schooljongen in de hoek gezet. Ooit zelf als chef nieuwsdienst op de Journaalredactie van de NOS mislukt. Zo voelde dat in elk geval. Achteraf wist iedereen het altijd beter. Het maakte onzeker. En toen pas kwamen echt de fouten. Ik werkte me een slag in de rondte. Te hard. Weg eetlust. Weg sociaal leven. Het leidde tot slapeloosheid. Ellen was mijn redding. In alles. Zoals wel vaker. Ik zal dat nooit vergeten. Stoppen bij de NOS en terug naar een krant. Weer een beetje omhoog krabbelen in de anonimiteit met een bureau in Gouda. Als crisismanager op een kleine redactie waarvan ik enorm ging houden. Nog weet ik de namen van de mensen die er toen werkten. Maar wat voelde ik me nog lang miskend. Behoorlijk miskend. Ik was bij de NOS in mijn hart geraakt, mijn journalistieke hart. ‘Zoek een vrouw en ga wat anders doen’, tamboereerde blonde Geertje deze week tegen Rutte in de Tweede Kamer. Hoe krijgt hij het uit zijn strot. Wat een smakeloze volksmennerij en kroegpraat. We komen steeds dichter bij de methodes van de Donald. Het is niveau-Trump. Dronkenmanstaal. Vijandschap als zuurstof. Weten dat je nooit van zijn leven in een kabinet komt en dus ook nooit hoeft te bewijzen dat je kunt wat je allemaal blaat. Blond schuimend bier aan de stamtafel. Er is geen enkel empirisch bewijs dat de oppositionele woordvoerders in de Tweede Kamer het beter gedaan zouden hebben dan Rutte, en ook nu beter zullen doen, eerder sterke vermoedens dat het niet het geval zal blijken te zijn. Veel was nieuw aan de eerste coronagolf. Alles in feite. Asscher tot aan de verkiezingen van volgend jaar naast De Jonge toevoegen aan het kabinet zoals eerder zijn partijgenoot Martin van Rijn? Haal hem erbij als het kan! Ondertussen slaan we een kruis opdat Ellen maar in die beangstigende tweede coronagolf niet gegrepen wordt door het ontembare virus dat ons in een pandemie heeft doen belanden. Het zou haar lot bezegelen. We minimaliseren maar weer een beetje, of meer dan een beetje, ons sociale leven. We selecteren scherp. Van wie we al tijden niets hebben gezien of gehoord, die zien we voorlopig ook maar liever niet meer. En zeker geen bezichtigingen. Ook in het belang van Ellen d’r nurses voor wie wij mede verantwoordelijkheid dragen. En voor haar twee fysiotherapeuten. Niettemin blijven we plannen maken. Bescheiden plannen. Maar het blijven plannen. Voor de komende feestdagen zoal ook. Je kunt er maar het beste op tijd bij zijn. Al in overleg over een verblijf in een fraai zorghotel ergens. Zijn we tegen die tijd van de tweede coronagolf af? Gisteren terug van anderhalve dag mantelzorgverlof. Dat houden we erin. Ellen: ‘Ha Johan, je bent er weer.’ Ja, ook dat verstonden we weer heel goed. Ellen rechtop in een stoel en met een big smile. Dit is een werkelijk onnavolgbaar ziekteproces. ‘Ha Johan, je bent er weer.’ Diana legde onmiddellijk haar strijkbout weg en liep om de strijkplank heen. Opgetogenheid om Ellen. Even het open venster. Kostbare minuten en je zag ook Ellen ervan genieten. Laat die vervloekte corona haar niet te pakken krijgen. In Godsnaam niet nee. België schrijft ook de naam Utrecht nu ineens met een gevarendriehoek. Duitsland lijkt te volgen. Amerika telt de meeste coronadoden tot dusver. Dat zou de Amerikaanse kiezer mede aan het denken moeten zetten over de Donald. Maar die draait het om. Als hij er niet was geweest zou het pas echt een catastrofe zijn geworden. Donald weerstaat de Chinezen en nu ook de communisten van Cuba. Gevoelsloosheid waar het een ander betreft. Eigengereide branie met egoïsme. De man benoemt snel een nog conservatievere rechter dan conservatief en slippendragers staan erbij en klappen in hun handen. De aartsconservatieve mevrouw de nieuwe rechter heeft een stoet kinderen achter zich aan en pronkt met een zwart jongetje in blazer. De herfst treedt in. De tuin verlies zijn kleur. Avonden met brandende kaarsen in de tuin vanonder een glazen stolp. En een land waar gelukkig nog iemand als Rutte regeringsleider is. We geven het hem te doen: Menigeen mag in zijn acute behoeftebevrediging niets in de weg worden gelegd. Zelfs niet omwille van zijn eigen gezondheid en die van anderen. Begon de eerste coronagolf niet zo’n beetje onder de rook van Tilburg? Was het niet Loon op Zand? Was dat niet de brandhaard? Was het niet al gauw een gekkenhuis in de Tilburgse ziekenhuizen Elisabeth en Twee Steden? En zie. Je zou verwachten dat ze in Tilburg bij de tweede coronagolf extra voorzichtig waren. Maar nee. Voor het eerst sinds vijftien jaar speelde Willem II weer Europees voetbal. Tegen de Schotten van Glasgow Rangers. Dat moest massaal gevierd met supporters op een kluitje bij een scherm op een plein. Daarbij meer dan een handje geholpen door de driehoek van burgemeester, justitie en politie. De horeca zal er met klotsogen naar gekeken hebben. Wie niet eigenlijk. Een VVD-burgemeester die nog steeds van de prins geen kwaad weet. Een man die in feite op staande voet ontslagen zou moeten worden. En die nooit meer zou moeten kunnen terugkomen in het openbaar bestuur. Spotten met de gezondheidsrisico’s van een stad, een provincie en een heel land. Corona als veenbrand. Aangestoken door onverantwoordelijke bestuurders. Die zich verdedigen met de gekste argumenten. Maar ja, als je na zoveel jaar weer Europees voetbal speelt voor anderhalf uur waar het ook (gelukkig) bij blijft… Probeer in zo’n land met zoveel verwende dwarsliggers en een onzichtbaar opnieuw om zich heen grijpend virus maar eens regeringsleider te zijn. Symboolpolitiek? Wat een dooddoener. Rutte blijft er nog betrekkelijk vrolijk bij. Laat hem, in de woorden van de burgemeester van Eindhoven, besluiten tot een rigide militaire marsroute. Van zó gaan we het doen en niet anders. Geen sfeertje in deze grillige corona tijden om er allemaal maar een zo goed mogelijk gevoel aan over te houden. Gestrengheid voor het gezonde doel. Alsof we in een duikboot zitten. En eigenlijk is dat ook zo.

Dag Johan. Wil je even laten weten dat de ‘innemende regenjas’ woensdag is overleden. Ik zal namens UVV in de toespraak verwijzen naar je prachtige artikel over hem. Doe jij vooral van ons de groeten aan jouw mooie Ellen. Fijn te lezen dat ze nog sterke momenten kent. Marina van Huissteden-Kaspers.