Heel de politiek hoort met het geheugenverlies eigenlijk in een verpleeghuis thuis

Ha Jeannette:
Houd je in het zuiden van Frankrijk maar lekker verre van bijvoorbeeld de Nederlandse politiek waarin onze gouden winnares van de laatste verkiezingen, mevrouw Kaag, het presteert geen spat beter te zijn dan anderen als het gaat om bestwil leugentjes en om allerminst toevallige en ernstig te nemen vergeetachtigheid welke mensen normaal gesproken in een verpleeghuis achter een cijferslot brengen zou. Het vergane korte termijn geheugen op het Binnenhof in Den Haag. Mevrouw D66 ontkende aanvankelijk tevoren enige invloed te hebben uitgeoefend op een VPRO-documentaire over haar persoon. Kaag viel door de mand en bleek bij nader inzien een jokkebrokje. Niet haar eerste verbale struikelpartij sinds maart toen ze op een cafétafel stond te dansen in haar panty. Nu herinnert Kaag zich pas onder politieke en vooral publicitaire druk weer gaandeweg dat ze zich wel degelijk ‘op afstand’ heeft bemoeid met meer dan eventuele feitelijke onjuistheden in de televisiedocumentaire. Autogordeltje en zo, en champagneglazen in Jemen. Voorlichters en pr-functionarissen ten behoeve van een VPRO-reclamespot. Beeldvorming, alles voor de beeldvorming, desnoods met trucjes. Alles om de ware Kaag te maskeren. En wat zou er met de ware Kaag mis zijn? Niets menselijks is ook haar gelukkig vreemd. Vergat ze een keer haar autogordel, nou en?! Gooide ze een glas champagne naar binnen in een streng islamitisch land. De nieuwe politiek van het handelsmerk Kaag is voortzetting van de oude met beginnende dementie en Alzheimer. De VPRO ging er in mee godbetert. Ze leende zich voor misleiding. Wat een gezichtsverlies. Wat een reputatieschade. De journalistiek die zelf zijn eigen onafhankelijkheid en vrijheid aantast. Slappe knieën. Las dat een parlementair journalist op last van omhoog gevallen voorlichters en pr-functionarissen eens 178 veranderingen moest aanbrengen in een stuk van 3000 woorden. Om de 23 woorden een rooie streep met de ambtelijke viltstift. Autoriseren noemen ze dat. Compleet nieuwe alinea’s schreven die voorlichters die voor het handwerk van de journalistiek eerder ongeschikt waren gebleken. Als zo vaak met voorlichters. Het ging er niet om wat de politicus had gezegd maar hoe hij het in de ogen van de voorlichters gezegd had kunnen hebben. Beeldvorming. Oppoetsen, boenwas. We zijn het eens: er is een Haagse werkelijkheid ingegeven door hele pelotons voorlichters en pr-functionarissen en er is een échte werkelijkheid. Houd je maar verre weg van de deconfiture Den Haag, Het is beter voor jullie nachtrust en jullie eetlust. Het aantal stemmers op het CDA kan binnenkort nog slechts in één kerkgebouw. Nou vooruit: iets ruimer, een varkensstal in de oostelijke helft van Brabant richting De Peel. Ik begreep dat het woord mondkapje de partijtop van de christendemocraten bij de psychiater heeft doen belanden. Het schijnt zo te zijn dat de psychiater bij interim-voorzitter Marnix van Rij de naam Jaap de Hoop Scheffer al heeft laten vallen. In Limburg blijkt de zoveelste CDA-sjoemelaar gesneuveld, nu vanwege een gronddeal. Ook de toch al twijfelachtige CDA-burgemeester van Venray lijkt aan de beurt te zijn. Ook bij jullie in Zuid-Frankrijk dus CDA-toestanden. Inderdaad, dik geld verdienen ten koste van de veiligheid en de gezondheid van werknemers met de bouw van die twee paardenhangars. Dat van die burgemeester van jullie daar in Zuid-Frankrijk doet me, maar onschuldig te noemen, aan wijlen Johan Stekelenburg van Tilburg denken toen ik op onze journalistenopleiding nog een kamer deelde met Jeroen Terlingen van Vrij Nederland. Jeroen was bevriend met Stekelenburg en hij wist me te vertellen dat van alle Tilburgers er één was die zich niet – uitroepteken – groen en geel ergerde aan het toenemende aantal files op de rondweg en die ene was de burgemeester. Voor Johan Stekelenburg konden de files niet lang genoeg worden. Dat gaf hem het gevoel burgemeester te zijn van een metropool. Ach ja, het kan verkeren. Voor die burgemeester van jullie gehucht zijn die twee hangars natuurlijk ook statusverhogend. Van die beroerde opkomst bij jullie voor de regionale verkiezingen had ik op de radio gehoord. Van de jongeren is zelfs bijna niemand gaan stemmen. Hier doet Kaag nu een poging om ons ook zover te krijgen voor de volgende landelijke verkiezingen. Eijsden heb ik als zó mooi en idyllisch ervaren dat ik er in juli voor twee dagen terugkeer. Maar eerst Diana met vakantie na alle vermoeienissen voor haar inclusief de verhuizing. Zoals ook Ellen doe ik Diana de groeten van jullie en ze riep vanmorgen al dat ik jullie hele fijne weken in jullie ‘plaggenhut’ moest toewensen. Bij dezen dus. En ja die keizer Wilhelm II, later in Doorn terecht gekomen, boompjes kappen en boompjes planten, wagonladingen aan schilderijen en serviesgoed bracht de oorlogsmisdadiger mee, een potentaat, en de wereldvreemde Wilhelmina die bij een staatsbezoek aan Amerika geërgerd als een klein verwend kind stoplichten op groen liet zetten omdat Hare Koninklijke Hoogheid de Harmelijnen Almachtige aan rood niet gewend was, en Wilhelmina die in Amerika eens iemand uit haar gezelschap in één van haar vele vlagen van verstandsverbijstering uit de auto commandeerde en de stakker via de vangrail langs de snelweg het verdere stuk naar zijn hotel liet teruglopen. Niet serieus te nemen die Oranjes. Poppenkast. Maar wel een beetje dure poppenkast. Een inhalig derderangs theatergezelschap. Maar ja, ik zag in mei hier in de straat meer vlaggen op Koningsdag dan bij de jaarlijkse Dodenherdenking. Ben ik trouwens erg van geschrokken. Ben er met die corona overigens nog steeds niet gerust op. In korte tijd 2000 Schotten positief na evenementenbezoek waaronder het voetbal. Dorpsgenoten die je prijst omdat hun adagium ‘niet zeuren over onbenullige zaken’ is. Geweldig! Wat ik eigenlijk nooit eerder deed, heb ik afgelopen weekend gedaan: NRC een compliment maken voor een artikel. Het ging over een meisje uit Soedan dat (aanvankelijk nog heel gebrekkig Engels sprekend) op een beurs naar Maastricht kwam en hier mocht studeren. Deed ze met volle overgave. ‘s Nachts werkte ze er bij de posterijen bij. Het karige loon ging naar haar ouders in Soedan. Toen haar tijd in Maastricht om was en ze terug moest, meldde ze zich vrijwillig als vluchtelinge in het AZC van Ter Apel. Nu hoopt ze op een paspoort, een Nederlands paspoort, het zou het eerste in haar leven zijn en het eerste beetje eigen identiteit. Schitterend opgeschreven, die monoloog. Filmisch zowat. Verhaal uit het boekje. Ik kom erop door je opmerking ‘niet zeuren over onbenullige zaken’. Bij het lezen van zo’n story als van het 23-jarige meisje uit Soedan denk ik onwillekeurig aan het recente nieuws dat de helft van de Nederlandse jongeren tussen 18 en 34 een burn-out heeft of tegen een burn-out aan zit omdat men mentaal niet tegen corona kan en tegen het westerse neoliberalisme met alle stress. Waar is de overlevingskunst? Waar is het incasseringsvermogen gebleven? Wat jullie hebben in Zuid-Frankrijk had ik in Eijsden pas geleden: rust, vogels, bloemen en een prachtige salade aan de Maas. We moeten niet zoveel willen. Wij hebben dat wel geleerd. Ellen is behoorlijk stabiel. We zijn met de kleinste kleinigheid al blij. Ze beschikt over een grandioze hofhouding. Pas geleden werd ik aangesproken door een ouwe kennis van ons. Ik vroeg hem naar zijn vakantie. Begon hij te vertellen hoe leuk het was geweest en ging hij er prompt bij staan huilen. Dat was vreemd. Maar dus ook weer niet. Zijn vrouw was begonnen met dementeren. Hij schokschouderde en ik voelde zijn pijn. Onmacht, verandering van perspectief. Zijn leven was gaan schuiven. Geen steen meer op de andere. Door ploeteren. Kwam zijn vrouw met de verkeerde boodschappen thuis en was hij geïrriteerd en werd hij weer boos op zichzelf omdat hij geïrriteerd was geraakt. Die carrousel. Zijn vrouw veranderde en hij soms ook. Onafscheidelijk die twee en dan nu dit. Het lukte me om hem geen ongevraagde adviezen te geven. Dat prentte ik mezelf ook in daar op straat. Wijsneuzen genoeg. Geen ongevraagde adviezen. Luisteren, niet de sterkste kant van velen, en ook mij. Niet de ervaringsdeskundige spelen. Elk geval staat immers op zichzelf. Opeens zei die oude kennis van ons dat tal van mensen hem nu vertelden wat hij moest doen en ook zeiden hoe het beter kon. Maar daar zat hij helemaal niet op te wachten. Zo herkenbaar. Geen ervaring als mantelzorger maar wel een ongelofelijk dikke plaat voor hun harses. Zei maar niet dat veel politici, als het ze zo uitkomt, graag voorwenden dat ze zich in het voorportaal van Alzheimer bevinden. Ik liet de naam Kaag maar niet vallen. Veranderde van gespreksonderwerp. Niet lang voordat Ellen ziek werd was zij vooral de initiatiefnemer geweest met het moderniseren van ons toilet beneden. Maar om Ellen weer voorgoed thuis te laten wonen, moest pakweg vijf jaar later het vernieuwde toilet worden veranderd in een douchecel. De onderdelen van het toilet verdwenen naar de schuur. Nu ben ik zover dat ik ze voor het verouderde toilet boven ga gebruiken. Laat ik het toilet boven meteen betegelen tot aan het plafond. Voor de klus heb ik via Diana twee Afghanen gevonden. Broers. Het zijn Hazara uit het berggebied in Centraal Afghanistan. Heel interessant wat ik over de Hazara gelezen heb. Van oorsprong van Mongolië en het Turkse rijk. Sji’ieten. Agressief vervolgd door de Taliban en door IS. Eigenlijk ook een beetje op de onderste sport van de ladder binnen de Afghaanse bevolkingsgroepen. Ze werden vroeger in eigen land als slaven verhandeld en gebruikt. Er schijnen ook veel Hazara in Pakistan en Iran te leven. Ik lees me momenteel een beetje op dit onderwerp in. Enfin,  twee geweldig aardige Hazara in een oud wit ingedeukt koektrommeltje die in de nazomer hier het toilet komen vernieuwen. Ze hebben bij Diana in haar nieuwe huis fantastisch werk verricht. Ik sluit af met een lieve groet van hier. Het is een rare zomer. In zeer korte tijd heel veel regen gevallen in vooral Zuid-Limburg en dan met name in de oostelijke heuvelachtige mijnstreek met Kerkrade, het kleine vriendelijke Eygelshoven met de beste middelgrote zaterdagmarkt van Nederland, Heerlen.  Chèvremont en zo, Lückerheide, Rolduc, kasteel Erenstein. Er ging een waterrecord aan dat nog uit juni 1966 stamde. Vanaf de plaatjes herkenden we de straten. Die hoek van Zuid-Limburg is ons zó bekend. In delen van Canada en aan de noordwestkust van de VS is het vijftig graden. Maar ik ben het met Trump eens dat er niks aan de hand is met het klimaat (…) . Houd je in Zuid-Frankrijk maar verre van de Nederlandse politiek. Blijf maar zo lang mogelijk in jullie ‘plaggenhut’. Vandaag maakte een idioot van de PVV Kaag in de Tweede Kamer uit voor sponsor van terroristen. En de waarnemend Kamervoorzitter, ook van de PVV, vond dat zulk zwaar geschut paste in de vrije meningsuiting en tradities van ons beschaafde land. Hopelijk herinnert Sigrid Kaag zich de belediging aan haar adres vanavond al niet meer. Het ligt in de lijn der verwachtingen, Nogmaals lieve groet van hier, uiteraard ook voor Marc! Geen Fransen meer op het podium en ook Nederland af geserveerd op het EK. Door modale Tsjechen. Las dat een groot deel van de bevolking hier terugverlangt naar de ‘vergaalde glorie’ van weleer. Vergaalde glorie, mooi gevonden. Hebben jullie daar trouwens nog herinnering aan? Aan wie? Nou aan de man die bóven God staat.

Het panorama aan de voordeur. Genieten zolang het kan. Ondertussen peinzen over een gedetailleerde mail naar aanleiding van onze blogs van een onbekende mevrouw uit Brabant die een heel gevecht met instanties is aangegaan omdat een alleenstaand familielid dement zou zijn verklaard terwijl ze dat niet was. De meeste afschuw zou uitgaan naar een onbetrouwbaar genoemde bewindvoerder ‘die tante opborg en haar kaal plukte’. Voorzichtige plannen om weer eens terug te gaan naar De Panne na een mail van Bruno van hotel Cajou hoe het toch met ons is en of hij en zijn vrouw ons weer eens kunnen boeken voor een paar dagen. Het begint te kriebelen.


Johan