Nu nog graag van de GGD een stempel op het voorhoofd met: ‘Meneer is nagenoeg ongevaarlijk’

Hallo Thom en Yvonne.

Welnu, dat bleek alras verstandig om afgelopen zaterdagmiddag onder een grijs en sneeuwzwanger wolkendek en toenemende zijwind jullie vervaarlijke in nevel gehulde Cauberg af te dalen en tijdig terug te gaan naar het al even weerkundig onrustige Utrechtse. Hoefde niet te slalommen. Grip op de weg. Er viel nog goed te rijden, maar dat was na mijn thuiskomst niet meer voor lang. Met Ellen dicht tegen me aan naar de neerdwarrelde zaterdagavondsneeuw in de almaar idyllisch paradijselijker achtertuin gekeken. De eigen ansichtkaart. Een aantal waxinelichtjes aan. Geen tv, geen praatprogramma’s, geen talking heads uit de ongezellige vijver van zeventien Nederlandse experts in van alles en nog wat. Overdaad schaadt, zeggen ze, welnu. Jammer dat ik enkele dagen eerder mijn kerstverlichting uit de den van de voortuin had gehaald. Het sprookje zou compleet zijn geweest. Welk een verkeersellende is deze romanticus op glibberzondag bespaard gebleven. Alleen al het beeld van die auto ergens in de sloot. Dat ik even mail is vooral om jullie te vragen aan Moni mijn deelneming over te brengen met het verlies van haar vader. Bij terugkeer zal ik dat nog persoonlijk doen. Ik heb met haar nog altijd een eetafspraak staan. Idee eens samen bij die voortreffelijke Indonesische toko iets af te halen? Alleen al die rijst in kokos! Afgelopen vrijdagavond kreeg ik de nasi ajam mee met een slap houten vorkje en een al even buigzaam houten mesje. Dat mesje leek wel op de turner Epke Zonderland aan de rekstok. Die klapt even gemakkelijk dicht en weer open van zijn middenrif. Vorkje en mesje – ik spreek niet graag in verkleinwoorden maar nu ontkom ik er niet aan – afkomstig uit de poppenhoek van de kleuterschool. Bij mijn eerste poging om wat kipsaté van het stokje te roetsjen brak meteen al het houten mesje in tweeën. Heet dit coronapret? Gelukkig bevond de pindasaus zich op veilige afstand. Mijn trui immers en C & A dicht. Houten kleuterschoolmesje in tweeën. Kwam ook dit door Hugo de Jonge? Want die geven we toch overál de schuld van? Gelukkig hadden jullie normaal bestek binnen handbereik. Voor nu een lieve groet uit een hagelwitte wereld die steeds helderder wordt. Maar je ziet nog steeds geen kip op straat. Veel basisscholen toch dicht. Schuld van Hugo de Jonge natuurlijk die sneeuw. En die andere sneeuw voor de kinderpret danken we uiteraard aan Jesse Klaver. En zo weet ik er nog wel een paar.

Tot gauw weer. Johan.

****

Beste Jan.

Hier ging gisteravond behoorlijk vroeg het licht uit, vroeger nog dan anders altijd al wel. En deze zondagochtend weer reuze vroeg de lamp aan. Het was half zes vanmorgen. Twee geweldige mantelzorg loze uurtjes voor mezelf. Eén en al stilte om me heen. Hooguit het gepruttel van het koffiezetapparaat. Nergens anders maak ik reclame voor, behalve voor Lavazza. Je proeft Italië – Milaan en Parma – op de tong en tegen het verhemelte. Natuurlijk Parma. In Parma bijna veertig jaar geleden onderscheiden als honkbalambassadeur, één keer per jaar help ik jou daaraan herinneren. Volgend jaar februari dus weer bij leven en welzijn. Van jou vooral ook, want volgens mij ben je stug blijven door roken. We hadden het over de koffie van Lavazza. Mijn dagelijkse gids naar het volle leven. Met elk kopje Lavazza zie ik steeds beter de contouren van het ingewikkelde bestaan dat maar door één persoon wordt gedomineerd: Hugo de Jonge. Volledig uitgeslapen en vanochtend wakker geworden in een compleet huiveringwekkend koude en maagdelijk hagelwitte wereld met windvlagen en sneeuwjachten die nog steeds op de raamkozijnen beuken. Eerst weer een slokje Lavazza. Goudmerk.

Winter dus. Serene rust. Elk geluid buiten wordt sacraal gedempt door een witte vloer zonder nog voetstappen. Ik schat het tapijt op een centimeter of tien. Geen sterveling te bekennen nog buiten. Zou Hugo de Jonge thuis ook even tot rust komen? Is het hem vergund? Of heeft hij de eerste zeikerds alweer aan de telefoon? Zou onze vriend Rutte al een frisse neus zijn wezen halen met een fietstocht door Den Haag? Naar het Catshuis en terug waar de voor vanmiddag geplande avondklokvergadering tot zijn spijt niet doorgaat? De sneeuwpret danken we natuurlijk aan Jesse Klaver. Alle ongemakken op de weg zijn uiteraard Hugo de Jonge te verwijten. Een paar dagen oud-Hollandse winter. Code Rood. Voor Nederland de Apocalyps. Was gisteravond vergeten mijn dakraampje op zolder hermetisch dicht te doen. Krabben in eigen huis. Oude theedoeken tussen een paar tochtkieren. In quarantaine. Maar dan wel een andere dan voor corona. Genoeg in huis om er tot zeker woensdag in te blijven schuilen. We zingen het wel uit hier. Verheug me min of meer op het quasi kluizenaarsbestaan. Boeken en kranten tijdig ingeslagen. Straks voor een huiselijk sfeertje wat eieren bakken. Soms denk ik: hoe ben ik zo dankbaar geworden, zijn het de ziektejaren van Ellen? De diensten van de zorgzusters heb ik aanpast. Geen tropenrooster maar een rooster dat daar diametraal op staat.

Kwam gistermiddag vervroegd terug van mijn tweedaagse mantelzorgverlof in Limburgs Valkenburg. Meteen Diana met code Rood voor de rest van het weekend vrijaf gegeven. Elly valt in, die laat zich straks bij het ochtendgloren op een sleetje door Ber voorttrekken naar Ellen. Had ik überhaupt naar Limburg moeten gaan? Misschien wel niet. Aan de voet van de in nevel gehulde majestueuze Cauberg in Valkenburg kreeg ik mijn ontbijt in een papieren bruine zak mee om in een rustig hoekje op te eten. Rare gewaarwording. Vond ook hotelier Thom. Bijna beschaamd reikte hij me die papieren bruine zak aan. Hij baalde van het hele gedoe. Maar hij moet zich aan de coronaregels houden. Dat begreep ik ook wel.  Het was net zo’n papieren zak als waarin mijn verzoolde schoenen zaten. Toen ik er een paar veters bij wilde, mocht dat niet. De schoenmaker mocht wel verzolen maar het verkopen van veters was met de corona te gevaarlijk en ten strengste verboden. Het leek me heel logisch. Supermarkt Plus verkoopt, nooit eerder gedaan, wel kwasten en rollers maar geen verf. Allemaal heel goed te volgen. Maar als ik er goed over nadenk: het zou voor de super meer voor de hand liggen om verf te verkopen dan kwasten en rollers. Want van verf zou je met enige overdrijving een vrolijk sausje kunnen maken over de ijsbergsla. Waarom anders mag wel de slijter open van het kabinet en niet de boekhandel? Omdat je in de visie van Rutte van een boek niet kunt leven? Verf kun je eten of drinken, een harige blokkwast niet. Ik dwaal weer eens af. Die ontbijtzak in Valkenburg. Af en toe ging mijn hand in die papieren zak om er een broodje uit te graaien en een plakje jonge kaas. Moest even zoeken naar de boter. Die lag onderop. Dit hadden we ons toch een jaar geleden niet kunnen voorstellen! Vrijdagavond haalde ik in Valkenburg mijn nasi ajam op en kreeg ik houten bestek mee naar mijn hotelkamer. Toen ik mijn saté van het stokje probeerde te roetsjen brak meteen mijn houten mesje. Ik dacht aan Ellen, haar klas vroeger en de poppenhoek. In het hotel droeg ik geen mondkapje. Gevaccineerd namelijk. Maar je had enkele andere hotelgasten eens naar me moeten zien kijken. Ze zagen me aan voor hun moordenaar. In het hotel dachten die paar medegasten aan een loslopende losbol. In het hotel zat een man aan een pilsje die bij elk slokje even heel voorzichtig zijn mondkapje opschoof. Misschien heeft hij me ondertussen wel bij Grapperhaus aangegeven. Ik kan bij de tweede prik moeilijk aan de GGD gaan vragen of ze een stempel op mijn voorhoofd willen zetten. Zo’n stempel met ‘Meneer is nagenoeg ongevaarlijk’.

Maar niet om al die redenen van twee overnachtingen er één gemaakt zaterdagochtend. Want om die eet flauwekul en dat mondkapje kon ik nog wel lachen. Nee, het lag anders. Een onrustige nacht na de laatste berichten van de weerman. Moest er niet aan denken door de ijzel in een ziekenhuis terecht te komen. Zag het al helemaal voor me: een slippartij en een kettingbotsing. Of in een sloot. In een ziekenhuis in Geleen, Susteren of Roosteren met ook nog eens onderkoeling. En wat en hoe dan met Ellen! Ik draag met een zieke vrouw thuis een enorme verantwoordelijkheid met me mee. Ik besef dat alle uren van de dag, en nacht. Geen ziekenhuis voor mij dus. In godsnaam niet nee. Of blikschade aan die mooie auto van ons die niet duur is maar wel duur oogt. Hij begint mijn paradepaardje te worden. Ben zó verschrikkelijk zuinig op dat ding. Heb ik mezelf cadeau gedaan voor tien jaar mantelzorg. En dan zelfs buiten je schuld tegen de vangrail. Even vergeten hoe het ook alweer moest met tegensturen, dát werk. Het gaat je altijd geld kosten. Welk vaccin alle leden van het zorgteam van Ellen in hun arm gespoten hebben gekregen, vroeg je me deze week. Ik weet het niet. Maar om je vraag toch zo goed mogelijk te beantwoorden: Diana en ik kregen vorige week zaterdag Pfizer. En ik ga ervan uit dat we zaterdag 20 februari ook weer op dat merk kunnen rekenen. Maar ik las ook dat Hugo de Jonge prik 2 wil uitstellen, om eerst zoveel mogelijk mensen van prik 1 te voorzien. Ik zie wel. Ik vind alles goed. Ik blijf achter Hugo staan. Hij is authentiek. Wat ik ook van Grapperhaus vind. Maar niet van Hoekstra en van Rutte. Weet als mantelzorger hoe irritant het is, al die betweters om je heen. Ik heb de afgelopen jaren flink lopen saneren. Geeft een gevoel van opluchting.

Mijn waardering voor Hugo de Jonge staat als een huis, wat ze ook allemaal van hem zeggen en van hem vinden. Het is onbegonnen werk wat hij dagelijks op zijn schouders meetorst. Ik geneer me voor de mensen die De Jonge bespotten. En ik moet lachen om de Jesse Kavertjes. Om de klipklap roepen ze De Jonge naar de Tweede Kamer. Laat die man toch met rust! Laat die man zijn werk doen! Houd Hugo heel. We hebben het aan Bruins gezien. Laat die Hugo de GGD achter haar vodden zitten. Hij wil wel, onze Hugo, maar de Tweede Kamer ouwehoert veel te graag. Camerageil. Microfoonopwinding. Had meer op die toeslagenaffaire gelet als Tweede Kamer. Had eerder de hele belastingdienst naar huis gestuurd. Had Wiebes naar een onbewoond eiland verbannen. Had die topambtenaren hun Nederlanderschap ontnomen. Slechts twee Kamerleden maakten zich er druk om. Niet Hugo de Jonge is ons probleem maar de Tweede Kamer – en dat zeker met de verkiezingen in aantocht. Canada heeft vijf keer zoveel aan vaccins ingeslagen als nodig voor zijn bevolking. Ik begreep dat vijf keer zoveel als nodig voor de Canadezen nog niet voldoende was deze week. Nog een nabestelling erbij. Schande. Egoïstisch. Geld speelt voor de Canadezen geen rol. In Zuid-Afrika worden de vaccins tegen corona gemaakt en uitgetest op de straatarme bevolking uit de townships. Pas als er niet te veel doden vallen kan het spul naar Canada. Zuid-Afrika maakt het vaccin, test het uit en moet het veilig bevonden vaccin vervolgens aan de rijke landen afstaan. Zelf kan Zuid-Afrika, net als heel Afrika, nog niet of slechts heel mondjesmaat met vaccineren beginnen. Het is er niet. Ik begin een steeds grotere aversie tegen die mentaliteit te krijgen.

Het is de marktwerking. Het neoliberalisme. De Chicago School van wijlen de eens zo bejubelde econoom Milton Friedman. Vaccineren tegen corona is nog steeds voorbehouden aan de rijke landen in de wereld. Alsof dat de oplossing is tegen het verdrijven van het virus uit de totale wereld. Alleen dus de rijke landen. Daar doet Nederland net zo goed binnen de EU aan mee. Hebben wij niet een minister voor Ontwikkelingssamenwerking? Die hoor ik hier totaal niet over. Is die minister niet mevrouw Kaag van D66? Begrijp je waar ik naartoe wil. Dat mens houdt haar mond als het gaat om de verdeling van de beschikbare vaccins en de arme landen in de wereld die weer eens het nakijken hebben. Maar ja, moeilijk onderwerp voor Kaag, ontwikkelingssamenwerking en internationale handel, met de verkiezingen van 17 maart voor de deur. Het partijbestuur van D66 zal wel tegen haar hebben gezegd: houd je mond over die vaccins Sigrid, denk nu maar aan één ding en dat is D66. Het is trouwens net alsof die Kaag niet van vlees en bloed is. Het praat, dat klopt, maar wel ijzig. Als het weer van nu. Zie steeds weer die ingewikkelde keuze tussen de duurste Britse universiteiten voor me die het jonge meisje Kaag op haar eenvoudige en onverwarmde zolderkamertje te maken had. Verdrietige jeugd. Moet bij haar altijd weer aan multinationals denken. Aan Shell. Aan de Nigerdelta in Nigeria. Aan dat verloren juridische gevecht van Shell met vier Nigeriaanse boeren. Aan die miljardenstrop voor Shell. Net goed. Kaag is niet bevlogen. Vind ik ook van die gladde lantaarnpaal Hoekstra. Technocraten. Dan spreekt zo’n Hugo de Jonge me meer aan. Voor de beste stuurlui is hij de nationale zondebok. Ik begrijp dat zijn ministerie voor gezondheidszorg, welzijn en sport vooral een beleidsdepartement is en onhandig met uitvoering. Ga er maar aan staan als coronaminister.

Voor vandaag is de vaccinatie door de GGD volledig stilgelegd. Ik herhaal: volledig stilgelegd. Daarin zouden we ook wel eens uniek in de wereld kunnen zijn. Verstoort vaccineren de zondagsrust? De GGD wordt immers geleid door de gereformeerde oud-minister en kerkkoorzanger André Rouvoet van de ChristenUnie. Maar toegegeven: er is onder Balkenende en Rutte ook zwaar bezuinigd op de GGD. Dat eist zijn tol. Ik wilde het eerst niet geloven toen ik het las; volledig stilgelegde vaccinatie. Het is de sneeuw. Zou in Europa met ons alleen Bulgarije de vaccinatie vanwege de sneeuw en kans op sneeuwduinen hebben opgeschort? Land van regels, loketten en fetisjisme dat vergeten is hoe te improviseren. We wisten afgelopen woensdag al wat ons aan winterweer te wachten stond. Waarom daar met de vaccinatie niet op gepreludeerd? Bijvoorbeeld afgelopen donderdagnacht en vrijdagnacht doorprikken?! Of kwam daarmee de cao van de GGD in gevaar? Ik moet weer even aan Jesse Klavertje denken, de snotneus met zijn roep om een assistent voor Hugo de Jonge. Zou hij dat zelf gedaan hebben als hij minister was geweest? Nooit heeft Klavertje enige regeringsverantwoordelijkheid gedragen, maar hij zal het ons wel even zeggen in pyjama.

Zou Klaver als hij in de modieuze schoenen van Hugo de Jonge stond een vaccinatieminister naast zich accepteren? En daarna een coronazorgbonusminister? En daarna een coronaroutekaartminister? Om van een avondklokminister nog maar te zwijgen? Natuurlijk niet. Avondklokminister, dat had wel iets voor Jules Deelder geweest. Klaver houdt De Jonge alleen maar van zijn werk. Allemaal verkiezingsretoriek. Laat de Tweede Kamer zich maar druk maken over die schimmige mevrouw rond de doofpot koninklijke familie die de zaak-Poch probeerde te beïnvloeden. Pijnlijk of niet voor Maxima, en Poch schuldig of niet, in het Argentinië van de junta-Videla gooiden ze boven zee politieke gevangenen levend uit vliegtuigen. Daar wordt Maxima natuurlijk niet graag aan herinnerd. Laat de Tweede Kamer zijn tanden maar eens zetten in die schimmige mevrouw binnen onze bananenmonarchie (naar H.J.A. Hofland) en De Jonge met rust laten. Maar ik snap niet dat er niet dag en nacht wordt door gevaccineerd in Nederland. Blote armen en de lopende band. Maar wat ik al van diverse kanten heb gehoord is dat de GGD een hopeloze over-verbureaucratiseerde organisatie is. Die blijkt zo stroperig dat zelfs de fabriek van Rinze appelstroop zich schaamt.

Kom ik aan Loevendie en Urbanus. Allebei nu overleden, schrijf je. Dat waren misschien wel de grootste honkbalcoryfeeën die nog in leven waren. Han Urbanus was met afstand de grootste honkballegende van Nederland. Er komt nooit meer een grotere dan Han Urbanus. Nu ben jij alleen nog over Jan. Houd nog even vol. Ik dol je. Overigens heeft Han Urbanus zijn broer Charles een halve eeuw overleefd! Dat is wat hè! Uit hetzelfde nest. Twee broers. De één leeft vijftig jaar langer dan de ander. Jij gaat op de Partij voor de Dieren stemmen, vertelde je me eens. Toen moest ik erg om je lachen. Ik vond je wezensvreemd. Ik wilde de wijkzuster op je af sturen. Maar gisteren terug uit Valkenburg beoordeelde de schrijver René Appel de fractievoorzitter van de Partij voor de Dieren op haar spreekvaardigheid en consistentie in het betoog en René Appel was ronduit lovend. Ook over haar dictie. Eyeopener voor mij die mevrouw Ouwehand. Buitengewoon interessant hoe Appel over taal en expressie mensen onder het vergrootglas legt. Ik beluister hem vaker op zaterdag op de radio. Hoge score bij René Appel voor mevrouw Ouwehand. Glasheldere opvattingen ook van haar over de veestapel. Zij zag de corona al in 2017 aankomen getuige een Kamerdebat zonder dat corona toen al bestond en laat staan toen al corona heette. Stip aan de horizon voor mij. Gert-Jan Segers heeft haar als concurrent gekregen voor mijn stem op 17 maart. De PvdA is afgevallen. Had met Arib als lijsttrekker anders gelegen.

Je hart klopt links Jan, laat het spreken. Maar ik ga wel voor Hugo de Jonge en niet voor de overige zeventien miljoen zijlijnroepers. Gegroet, zeg ik maar weer, van deze in 1984 in Parma onderscheiden internationale honkbalambassadeur. Volgend jaar februari memoreer ik dat weer.

****

Heey Johan,

Leuk stuk heb je geschreven over o.a. jouw verblijf in Limburg, een mooie vervanging voor de NRC die natuurlijk niet op de mat lag vanochtend. Heb jij gisteren Buitenhof nog gezien? Viroloog Jaap Goudsmit vertelde dat het langzamerhand tot de wetenschap doordringt dat het vaccin weinig bijdraagt aan de overdraagbaarheid/besmettelijkheid. Maar, net zoals de griepprik, vooral de hevige ziekteverschijnselen en derhalve een eventuele IC opname voorkomt. Derhalve vindt hij alle vaccins even efficiënt. Terecht had hij het in dat kader over falend overheidsbeleid daar de ziekteverschijnselen bij jonge verzorgenden per definitie minder zijn dan bij 60 plussers.  Ook het interview met de Rusland kenner vond ik leerzaam.

Goede beslissing van je om eerder uit Valkenburg terug te komen. Ik ben gisteren naar Nanny gaan lopen en wat een snijdende kou zeg. Het is idd appels met peren vergelijken wat Lanoye in zijn NRC-stuk deed, eens dus, en nooit te rechtvaardigen wat de hooligans hebben gedaan. Wat zij hebben gedaan is trouwens idd grotendeels niet te herleiden tot de Rutte -doctrine die de afgelopen jaren zoveel schade heeft gebracht. Men wilde gewoon rellen! Rutte stelde dat de staat nu velen financieel kan ondersteunen dankzij zijn beleid. Flauwekul! Door bezuinigingen staan we er beroerd voor. Feitelijk blijkt dat de afgelopen jaren heel veel gesneden is in belangrijke zaken voor het welzijn van de Nederlanders zoals ouderen- en gezondheidszorg maar ook in infrastructuur. Slecht onderhouden bruggen, een zeer kwetsbaar elektriciteitsnet en het spoor waar o.a. de wissels al jaren geleden vervangen hadden moeten worden door te verwarmen wissels, en ga zo maar door. En het meest erge is nog wel de kloof tussen rijk en arm die ook bij ons alleen maar groter is geworden. Overigens is dit wereldwijd zo.

Deze Rutte verdient feitelijk een electorale afstraffing. Maar we leven nu eenmaal in een tijd dat meningen en gevoelens belangrijker gevonden worden dan feiten. Dus deze aardige Rutte (wie wil er nou geen biertje met hem drinken?) doet het goed bij het grote publiek. Lanoye vindt, zoals menig buitenlander, dat wij en als exponent onze overheid arrogant zijn. En dat buit hij erg uit, hij geniet ervan! Slimme lockdown/ buurlanden zo stom als het achtereind van een varken. De hele toeslagen affaire: ‘The Dutchbat Carnage’ afgezet tegen het Nederlandse belastingparadijs waardoor andere landen 30 miljard aan fiscale inkomsten zouden zijn misgelopen in combinatie met Jeroen Dijsselbloem die andere landen z.i. (en m.i) onterecht de les heeft gelezen. Ergens geniet Lanoye ervan dat Nederland het zo slecht doet nu (zelfs Bulgarije heeft ons qua vaccinaties ingehaald, datalek GGD ter grootte van de Oosterscheldekering). Premier i.c. land zonder visie. Ergens heb ik wel begrip voor Lanoye. Denk alleen dat België en menig ander land het niet veel beter doen. Het kapitalisme is duidelijk aan een zeer grote onderhoudsbeurt toe!!!

We zien elkaar gauw. Lieve groet aan Ellen.

Charles.

****

Dag Johan,

Ik heb zojuist geamuseerd je blog gelezen en ook verder gekeken naar foto’s die ik via je blog heb kunnen zien. Ik ben geraakt door een lieve, maar ook o zo kwetsbare Ellen. De foto die mij het meest heeft geraakt is foto item 8 van 28 toen jullie met de fotografe Annelies Verhelst in Vlissingen waren. Trix en ik brachten onze korte vakanties aan de overkant van de Westerschelde door. In Zeeuws Vlaanderen. In mijn grijze hersencellen zijn vergelijkbare foto’s en gebeurtenissen uit mijn verleden met Trix verankerd. En soms valt het wat minder mee om daarmee om te gaan. Ik kijk de laatste tijd weinig televisie meer, ik word een beetje te moe van het eenzijdige nieuws. Ik erger me ook steeds meer aan de onbenulligheid van veel programma’s. Heeft dat iets met de leeftijd te maken? Misschien heb jij daar een antwoord op. Maar bewaar dat tot we, onder het genot van een mooie witte wijn, daarover kunnen praten. We hebben geen haast Johan, maar je weet dat je hier in Tilburg altijd van harte welkom bent en blijft. Je hebt in deze stad veel herinneringen liggen. Groet,

Jan van den Heuvel.

Johan